Nadat de jongen van twee muizen en een vogel (geen idee wat het was) waren voorzien en in de steenuilkast lagen uit te buiken, was het tijd voor voor een momentje voor mama of papa steenuil zelf. Een heerlijk zandbad. De uil genoot er echt van.

Maar er was één probleem: ze lag achter mijn tent! De eerste keer toen ik de tent wilde draaien schrok ze/ hij en vloog naar een paal. Tot mijn verbazing nam de uil vervolgens weer een zandbad. Dit keer heb ik de tent heel voorzichtig gedraaid en ze/hij bleef ongestoord badderen.

Niet alleen de steenuil genoot!

Sinds kort volg ik een koppel steenuilen weer bij mij in de buurt. 
Vorige week toen het twee maal boven de dertig graden was, zag ik drie jongen laveloos en snakkend naar lucht uit de kast hangen. Ik hoopte dat ze het zouden halen.

Ik weet nu in ieder geval dat er in ieder geval nog één jong is, hopelijk hebben de andere jongen het ook gered, vooralsnog heb ik daar geen zicht op.
Vandaag veel regen en één van de ouders besloot de regen dan ook een lekkere verfrissende douche te nemen.
Dat leverde leuke beelden op (en ook veel natte spullen!)

Uitsnede/crop

In 2021 broedden er gekraagde roodstaarten in deze brievenbus. Dit jaar hebben de pimpelmezen de brievenbus geclaimd.
De ouders hebben het er druk mee. Daarnaast moeten ze ook nog opletten niet tegen mensen en de twee, soms drie honden op te vliegen, of een landrover te ontwijken die pal voor de deur geparkeerd stond! Bijna alle vliegbeelden waren mislukt, maar met deze foto ben ik heel blij.
Lichtomstandigheden waren moeilijk omdat er weinig licht door de enorm hoge lindes heen komt. Daarmee maak ik het mezelf moeilijk met de 600 mm (mijn enige prime lens).
Na de steenuilen in juni ga ik daarom de waterkant maar eens opzoeken: lagere ISO, en hogere sluitertijden!

Desondanks waren het leerzame uurtjes en kon ik veel experimenteren!

Terwijl de mannen vechten om het vrouwtje, besloot mevrouw toch maar het hazenpad te kiezen en vanaf een afstandje af te wachten wie de winnaar werd.

Vanwege de droogte kon ik onderaan de dijk mijn schuiltent neerzetten, dit heb ik voor het laatst kunnen doen in 2018. Ik heb een filmpje kunnen maken van een wassende bever, ontmoeting met de waterral en de kleine plevieren waar ik me bijna elke ochtend mee kon vermaken. Tenslotte kwam er ook nog een jonge scholekster langs, maar het meest bijzonder waren de reeën, die plotseling uit het riet tevoorschijn kwamen. Ik heb een mooie serie kunnen maken op deze voor mij gedenkwaardige dag.

Een 'nieuw' steenuilenjaar. Dit is één van de ouders, begonnen aan zijn avondronde. Ongeveer een half uur na zonsondergang. Vanuit schuiltent, met afstandsbediening en door het late moment hopend dat hij heel even stil blijft zitten. Hopend op veel muizen, maar zag aan het begin van de schemering dat de eerste muis al afgeleverd werd aan moeders in de steenuilkast.

Één van de weinige foto's die rechtstreeks zo uit de camera rolde. Zag dan ook pas op de computer het resultaat. Stond dit jaar ook in het blad uilen.

Grutto in een kleurrijke omgeving.