De roodsnaveltok upload van Brigitte voerde mij terug naar al die fantastische herinneringen die ik aan Afrika heb. Op een beauty contest zullen de tokken nooit de hoofdprijs winnen maar fotogeniek zijn ze zeker. Overigens werden de verschillende over het continent verspreide populaties voorheen als één soort beschouwd. Inmiddels worden de verschillende ondersoorten op basis van DNA-onderzoek als zelfstandige soorten gezien. We onderscheiden nu naast de noordelijke soort, de westelijke roodsnaveltok, de zuidelijke roodsnaveltok, de Tanzaniaroodsnaveltok en de damartok. Deze laatste is voor mij nog een fotografie toekomstdroom.

Foto: 2019-09-10; Canon EOS 7D + Sigma APO 150-500mm. @ 439mm.; 1/320 sec.; f/6.3; ISO-800.

De roodsnaveltok is 43 tot 46 cm lang. Deze tok is van boven bruinachtig zwart en de kop en de hals zijn bijna wit, waarbij opvalt dat het wit van de hals als een witte streep doorloopt tot op de rug. De staart lijkt van onder wit, maar de middelste staartpennen zijn zwart. De snavel is dofrood gekleurd, naar beneden gebogen en (voor een neushoornvogel) vrij smal. De ondersnavel wordt bij de basis donkerder tot zwart.
Hij heeft zijn naam te danken aan zijn roep, die klinkt als 'tok-tok'. Roodsnaveltokken kunnen uitstekend vliegen, maar vertoeven veel op de grond, waar ze hun kostje bij elkaar scharrelen. 
Hier zit hij lekker in het avondzonnetje tussen de stekels van een acacia boom.

De waterbok is een prachtige verschijning met zijn grote ogen en wimpers, zeker zo van dichtbij.
Het is een van de grotere antilopen soorten die er zijn.

Ik ben net een weekje terug van een prachtige zeer intensieve reis door Kenia, een rollercoaster aan mooie momenten. Hoe vaak de camera geklikt heeft zal ik maar niet zeggen, maar dit is vast het eerste beeld dat ik graag wil delen. Een aapje dat door vele inwoners van Afrika gezien wordt als een plaag, daar het ongelooflijk brutaal is, eten steelt en gewassen kan kapot maken.
Wat direct opvalt zijn de sprankelende ogen in het zwarte gezicht. Ze worden ook niet voor niks black-faced genoemd.
Volgens de omschrijving is hun huid olijfgroen tot grijs, een kleur die in de schaduw pas goed tot uiting komt. Ze komen uit de familie van de meerkatten. Dit exemplaar is een mannetje.

Deze (volwassen) heilige ibis was druk bezig zijn voedsel uit het water te halen.

Op een namiddag troffen we Luluka, een female luipaard, die met haar prooi - een impala - een boom in ging om de prooi veilig te stellen. Ongelooflijk hoe ze in een fractie van een seconde boven in de boom zat, wat zijn ze sterk en behendig! 

Die namiddag was al fantastisch, maar de volgende ochtend werd het nog mooier. We waren al heel vroeg in de savannen en Luluka hield zich weer in de buurt van haar prooi op, samen met haar tweejarige zoon. Bij het mooiste ochtendlicht beleefden we onvergetelijke momenten.

Dit beeldverhaal en andere komen voorbij in de presentatie die ik zal houden tijdens de Meet your friends op 6 juni.  Benieuwd naar het hele programma van deze gezellige en interactieve dag? Hier vind je alle info.

Elke dag kwam er in Kenia wel wat bijzonders op ons pad. Op deze dag reden we al terug naar de lodge toen we een familie Gevlekte hyena's met prooi zagen, de ongelukkig was een jonge Topi (Antilopensoort). Hier twee jonge hyena's aan de avondmaaltijd. De zon was al onder, dus de iso steeg naar 6400, gelukkig nog goed te doen.

Weer een plaatje uit Kenia, wanneer ik onderwerp en situatie daarvoor geschikt achtte, ging ik nog wel eens met high key aan de slag. Hier een trio zebra's op de immens grote zandvlakte Dry Lake in Amboseli.

Witte Neushoorn met kalf, Mount Kenia en fel tegenlicht dat door de dramatische wolkenlucht prikte, Kenia op zijn best. Maar lastig om goed te belichten en de nabewerking vond ik ook niet gemakkelijk. Uiteindelijk gekozen voor zwart/wit en daar iets kleurtint aan toegevoegd.

Zo klein, en toch al zo stoer..... Als zo'n welpje 's morgens vroeg op je pad komt dan kan je dag echt niet meer stuk.

We fotografeerden in Kenia zoveel mogelijk bij mooi licht en toen ik eens later op de ochtend deze giraf in beeld kreeg zag ik direct het verschil in licht, het was 't gewoon niet meer. Tijd voor een andere benadering:  flink overbelichten voor een frisse highkey.

Zulke grote groepen flamingo's zijn vaak een enorme chaos, d.m.v. ICM met een lichte beweging heb ik geprobeerd die chaos weer te geven maar er tegelijkertijd een beetje rust in te brengen. Omgezet naar zwart/wit en een kleine kleurnuance aangebracht, Nog wit genoeg voor het thema van de maand?

Tegen zonsondergang trok de kudde olifanten van de moerassen, waar ze foerageren, terug naar de bergen waar ze overnachten.

De leeuw werd net wakker en toen hij zich oprichtte bleek hij helemaal vol met vliegen en poep te zitten, 'Dirty old man' . Uiteraard fotografeer je tijdens een safari vanuit een jeep en kun je geen laag standpunt innemen, maar wanneer ik genoeg tijd had was dat op te lossen door de camera buitenboord aan de monopod te hangen, schermpje uitklappen, en draadontspanner eraan, prima oplossing, maar ik vond het niet gemakkelijk, op afstand is het lastig om op het schermpje goed te zien wat je doet.

Een ontmoeting tussen twee Savanneolifanten die elkaar vriendelijk begroeten? Dat gevoel roept de foto bij mij op, maar het was juist een moment tijdens een flinke aanvaring, Ze bleven maar doorgaan, totdat er een derde olifant luid trompetterend kwam aanrennen om de twee oproerkraaiers te laten stoppen, waardoor de rust in de kudde terugkeerde. Zo mooi om dat allemaal mee te mogen maken.

Even wat warme kleuren tussen alle mooie winterse, witte en koude beelden. Kort na zonsopkomst streek het warme ochtendlicht over de enorme hoeveelheid flamingo's die net begonnen te ontwaken. Hier een deel van de grote groep. Normaal zou ik geen poten aansnijden, maar hier vond ik dat veel beter in de compositie passen.

Bij mij aan de kust helaas nauwelijks sneeuw, het kleine beetje dat er lag is gisteren helemaal weg geregend. Geen winterfoto's dus maar weer een plaatje uit Kenia. Machtig mooi om een luipaard in het echt te zien! Dit portret kon ik echt niet zo close maken, maar in een krappe uitsnede vond ik de foto veel mooier en pakkender.

We gingen in Kenia alle dagen vroeg op pad om ruim vóór zonsopgang in het veld te zijn, en dan natuurlijk hopen op mooie lichtomstandigheden. Nou, die hadden we deze ochtend in Ol Pejeta wel!

Na een namiddag en avond met veel regen waren de velden 's morgens nog kletsnat, het lage ochtendzonnetje toverde alles om in een feeëriek landschap. En dan lopen daar ineens twee van de mooie grijze kroonkraanvogels, toen was het sprookje compleet.

Vaak werden we in Kenia verwend met mooie wolkenluchten, bij deze foto vond ik die best tot zijn recht komen in zwart/wit.

We hadden in Kenia twee geweldige gidsen/chauffeurs, altijd voor ons op zoek naar de beste positie en het mooiste licht. Vooral aan de randen van de dag zochten we dat prachtige lage tegenlicht op, met lichtpuntjes in het veld en lichtrandjes rond de dieren. Tijdens de dagen in de Maasai Mara waren dat vooral de katachtigen, zoals hier de leeuwin.

Ik schoot spontaan in de lach toen ik deze foto zag, want tijdens het fotograferen had ik helemaal niet gezien dat de geelsnavelossenpikkers een verfrissende douche kregen van de giraf. Surprise dus. Nog wel even leuk om te vertellen dat dit niet tijdens een van de vele safari's was, maar bij de prachtige lodge waar we verbleven, ik stond hier voor mijn tent.

Ruim voor zonsopkomst stonden we bij een van de waterpartijen van Amboseli om de zon te zien opkomen bij de vele flamingo's. Een prachtig begin van de zoveelste mooie dag! Zowel links als rechts een halve flamingo weggepoetst, ter plekke was het onmogelijk om halve vogels te voorkomen, er waren er zó veel!

Veel olifanten gezien en gefotografeerd, dan is het een leuke uitdaging om ook eens wat te experimenteren met beweging. De 'gewone; olifanten gaan trouwens ook zeker nog voorbij komen!

Het natte gras en het lage ochtendlicht zorgden voor een heerlijk sfeertje toen de Waterbok ten tonele verscheen. De Ossenpikker was een leuke bonus. Een paar weetjes: De waterbok is een soort antilope, ossenpikkers zijn vogels die de gewoonte hebben om op grote zoogdieren, zoals neushoorns, buffels en giraffen, neer te strijken en daar teken, horzellarven en andere parasieten weg te pikken.

Geprobeerd de snelheid van de rennende Hyena weer te geven door panning met lange sluitertijd (1/20s), pfff daar moet ik echt meer op oefenen, bijna alles kon de prullenbak in, maar deze vind ik toch wel wat hebben.

Nog een keer de neushoorn maar dan totaal anders. De avond tevoren had het flink geregend, 's morgens vroeg was alles nog kletsnat en het lage ochtendzonnetje zorgde in het tegenlicht voor een bijzondere sfeer. Geweldig als in die atmosfeer ineens zo'n kolossale neushoorn vanuit de struiken tevoorschijn komt.

Ik heb recent een prachtige en indrukwekkende reis naar Kenia gemaakt, nu dus bezig met het uitzoeken van de vele beelden, want wat hebben we veel gezien! Op de eerste twee locaties (Ol Pejeta en Solio) veel neushoorns. Meteen al op de eerste middag werden we daarbij verrast met prachtige regenbogen. Uiteraard gevolgd door regen. De Koereiger wilde wel even leuk meewerken.

In het oude Egypte werd deze vogel vereerd als symbool van de god Thoth, de god van wijsheid en schrijven. Dat zal de reden zijn waarom deze vogel heilige ibis wordt genoemd. Een mooi soort in zijn habitat.

Gnoes rennen naar een veilige plek, na het oversteken van de rivier tijdens de migratie in de Mara. Deze foto is bewust genomen met een langere sluitertijd en panning, om de snelheid van de "wildebeests" te bendrukken.