Dit dappere kleine vliegje zat op een kelkje op een eikenblad. Het geheel was slechts een paar millimeter groot. Ik heb een ruime compositie gekozen om de bijna nietigheid in beeld te brengen.

Het vliegen met een drone staat niet in heel positief daglicht. Mensen voelen zich vaak bedreigd of bespied door een drone. Vervelend! Maar in een wereld vol met satellieten, camera's en oude mannen die oorlog voeren, hoeft men toch echt geen angst te hebben voor mijn kleine vliegmachintje. Ik maak slechts wat foto's en probeer deze mooie planeet op een andere manier in beeld te brengen. Zoals hier: de kust bij Westkapelle.

Op het laatste moment van een macroweekend, kwamen we een uitsluiping van een Weidebeekjuffer tegen. Iets wat je niet al te vaak ziet, vaak zitten ze op onmogelijke plekken. Erg fijn om dit proces vast te leggen.

Een stukje Walcherse kustlijn, bij Westkapelle. Van bovenaf is het altijd weer een verassing wat de kustlijn laat zien.

Een vlindertje, de opkomende zon en wat tegenlicht.

Wat zijn ze toch heerlijk, die ochtenden met dauw.
Het geeft altijd weer iets extra's.

Laatst een weekend de Duitse en Belgische Eifel bezocht met fotovrienden.
Naast veel gezelligheid en korte nachten, ook wat foto's kunnen maken.

Afgelopen vrijdag een prachtig natuurspektakel boven de polders van Arnemuiden. Een shelfcloud trok met een ongelooflijke snelheid voorbij.
Niet geheel zonder risico met de drone gaan vliegen, en het volgende beeld kunnen maken.

Het blijft een fascinerend gezicht, de scheiding tussen land en water. Dronefotografie.

Sneeuw in Zeeland is een unicum. Dus gisteren de stilte van het bos opgezocht, en genoten.

Wat is het toch heerlijk om vroeg in de morgen een bedauwd veld te betreden. Helemaal alleen. Met niets anders de geluiden van de natuur. Stilte. Ik mag toch graag dit soort ochtenden meemaken.

Afgelopen voorjaar hadden we meerder ontmoetingen met het Bretons spikkeldikkopje. Deze kleine schoonheid wordt niet veel groter dan 13 millimeter. In Nederland heeft de vlinder zich nooit gevestigd. We vonden dit exemplaar op 1000 meter hoogte. Geen verkeerde plaats om vroeg in de ochtend te toeven.

Paddenstoelen zijn een fijn onderwerp om te fotograferen. De vormen en omgeving zijn vaak verhalend.

Een paartje Duinfranjehoedjes. Dit zeldzame paddenstoeltje wordt ook aan de Zeeuwse kust steeds zeldzamer. Toerisme, bebouwing en workshops nemen helaas veel ruimte in. Jammer.

De natuur als inspirator... harmonie.

Ik heb er al honderden gefotografeerd. Toch kan ik er nooit aan voorbij lopen. Icarusblauwtje.

Vanmorgen naar een stadspark gegaan voor een van de mooiste voorjaarsbloeiers. Foto gemaakt vanaf een wandelpad dat bezaait was met houten snippers. Hier samen met wat vegetatie gebruik van gemaakt.

Langs de slootkant kan je intussen Speenkruid waarnemen, een van de eerste bloeiers. Was weer even inkomen.

Een van mijn missies dit jaar is minder met werk bezig te zijn en meer te gaan genieten. Wandelen, fietsen, sociale contacten, lezen... het moet allemaal meer worden. Ook meer fotograferen hoort daarbij. Mijn oude camera was ter ziele, en heb een andere aangeschaft. Voor nu nog een van de weinige macro's die ik het afgelopen jaar heb gemaakt.

De vormen, lijnen en de grillige eigenschappen van dit landschap intrigeren mijn enorm. Zeker van bovenaf bezien, geeft het aanblik een bijna bevreemde gewaarwording. Foto is bewerkt in LR. Ik vind het spannend om er via deze software een eigen twist aan te geven. Let wel, de natuur blijft de basis.

Afgelopen zondag genoten op de dijk langs het Land van Saeftinghe. De zon bespeelde het winters gekleurde landschap. Het landschap blijft een bijzonder spel van vormen en lijnen. Dronefotografie.

Voor het thema van de maand, maar eens in de mappen gezocht. Er komt altijd wel weet wat bovendrijven.

Qua titel kan ik er niet veel meer van maken, gewoon een miertje. Hij was wel braaf, door zich te laten fotograferen.

Lang geleden dat ik op dit veld geweest ben. Veel velden zijn tegenwoordig afgesloten. In het eerste licht de foto gemaakt. De opkomende zon werd door vegetatie gefilterd.

Een stukje kwelder aan de oever van de Westerschelde, gefotografeerd met een drone. Met een warme witbalans en wat aanpassingen in Photoshop (contrast, belichting en dergelijke) kwam ik tot dit beeld. Fotografie? Ik vind van wel!

De Engelse soortnaam van het Icarusblauwtje is Common blue. Echter, heel algemeen zijn deze blauwtjes niet meer. in ieder geval niet qua voorkomen. Ze worden steeds minder waargenomen. Oorzaak..? Maaibeleid, klimaatverandering, ziekten...? Noem het maar. Gisteren vond ik echter een redelijke populatie tweede generatie. Er is nog hoop. Vanmorgen een aantal vast kunnen leggen.

Gisteren genoten van goed gezelschap en een heerlijk avondje strand. Als ik het duin overga richting zee, prijs ik mij altijd weer gelukkig dat ik hier woon. De uitgestrektheid die op weinig andere plaatsten te zien in ons kleine landje is altijd weer groots. De avondkoelte en de roep van vertier in steden en dorpen lokte de meeste toeristen weg. Dus de drone kon in de lucht voor wat foto's. Deze foto 'topdown' genomen, om de structuren en de leegte van strand en zee vast te leggen.

Blauwtjes hebben de eigenschap om dicht bij elkaar te kruipen gedurende de nachten. Niet zelden vind je groepjes van tien of meer bij elkaar. Een walhalla voor de fotograaf.

Deze foto 'topdown' gemaakt, dat wil zeggen: recht naar beneden. Dit soort beelden blijven mij intrigeren. Het legt feilloos bloot hoe het land gevormd wordt door water, wind en aarde. Mede door het spel wat het licht deze middag speelde, veranderde de kwelder continu van kleur. Dronefotografie.

Vanmiddag naar een bijzonder gedeelte langs de Westerschelde. Ontspanning en 'even' de drone in de lucht, waren het doel. Al snel kwam er een enorme bui opkomen. Vanuit Zeeuws Vlaanderen naderde het noodweer de Westerschelde. Doordat het boven ons eiland (de Zak) nog helder was, ontstond er een fraai contrast. Licht en donker ontmoette elkaar. Een schouwspel. En mijn 'kleine' drone weerde zich dapper tegen de elementen en legde het spektakel vast.