Ik heb bij opstijgende libellen veel meer onscherpe resultaten dan bij neerstrijkende. Ik heb het eens zitten uitrekenen en dan is dat eigenlijk wel logisch. Een opstijgende libelle haalt een startsnelheid van 2-2.5 meter per seconde. Bij een sluitertijd van 1/5000 seconde legt hij dus 0.4-0.5 millimeter af tijdens het open staan van de sluiter. Dat kan leiden tot bewegingsonscherpte. Bij het landen remt hij duidelijk af vlak bij de landingsplaats, waarbij je soms van de laatste paar centimeters wel 2-4 foto's hebt in een burst van 50 per seconde, wat neerkomt op zo'n 0.5 meter per seconde, vlak voor het takje nog langzamer. En soms staan ze vlak voor het takje even zo goed als stil. De kans op bewegingsonscherpte is dan beduidend kleiner.

Het leuke van het fotograferen van opvliegende/neerdalende libellen is dat je zicht krijgt op de manier waarop ze hun vleugels gebruiken. Je ziet die in werkelijk allerlei posities. Deze foto is van dezelfde opvliegende libel als de vorige die ik postte, maar dan een fractie van een seconde eerder gefotografeerd in dezelfde burst.

Uitbundig zonlicht vind ik altijd lastig, maar voor het fotograferen van (op)vliegende insecten is het nodig om de sluitertijd kort genoeg te houden. Deze libel vertrekt net van de plek van waaruit hij aanvallen op kleine insecten uitvoert.

Er stond eigenlijk teveel wind voor het fotograferen van libellen, maar door steeds flink wat foto's te maken waren er toch enkele bij die scherp genoeg waren.

Foto gemaakt tijdens de DDN fotodag in Tienhoven Tussenstop tijdens de vaartocht om Zonnedauw te fotograferen. Ik heb me op de Libellen gestort. Denk dat dit de Bloedrode Heidelibel is? Gezellig dag, leuke mensen ontmoet. Dank aan Loes, Richard en Kaj

De Bloedrode heidelibel (Sympetrum sanguineum) is een van de meest algemene libellen van Nederland. De soort dankt zijn naam aan de dieprode kleur van de mannetjes, de vrouwtjes zijn geel van kleur. De zeldzame Kempense heidelibel (zie voorgaande upload) heeft ook zwarte poten, maar een anders gevormd achterlijf, met druppelvormige vlekjes.

Bloedrode heidelibel laat haar, is vrouw, vleugels zien.

Het mannetje van de Bloedrode heidelibel heeft een bloedrood achterlijf en zwarte poten.

Als je door omstandigheden (wind) zoals hier geen focusstack kunt maken en je wilt toch een scherpe foto van een libel maken, dan is het zaak om de lens zo goed mogelijk haaks op het lichaam van het dier te richten.

Zelfs al parende zijn ze nog erg vliegerig midden op de dag, maar soms blijven ze net lang genoeg zitten. Ik heb ook wat lichter opgemaakte versies gemaakt, maar vond deze het mooist, omdat de libellen daar het best afsteken tegen de achtergrond.

Geprobeerd de bloedrode heidelibel, voor de landing, in de vlucht te "vangen".

Macro opname van een bloedrode heidelibel vroeg in de ochtend met gelukkig dauw.

Ik fotografeer libellen het liefst en-profiel en als het kan loodrecht op het lichaam, maar zo frontaal op die twee koplampen is ook wel eens leuk.

Op advies van Nieske heb ik de libel wat meer kijkruimte gegeven en terecht want het gevaar komt immers vaak van rechts. Bij de voorgaande editie is de functie van de obeliskhouding beschreven.

Bekijk hier de eerste versie

Macro opname vroeg in de ochtend

Als het heel warm is richt een zittende libel het achterlijf vaak recht naar de zon om zo min mogelijk lichaamsoppervlakte bloot te geven aan de zon om oververhitting te voorkomen. Dit wordt de “obeliskhouding” genoemd. Normaal staan de vleugels dan ook naar beneden gericht.

Macro opname tijdens het laatste warme avondlicht van een mannelijke bloedrode heidelibel. Niet echt een stack maar 3 foto's gebruikt om iets meer scherpte te verkrijgen.

Macro opname van een bloedrode Heidelibel in het warme avondlicht

Bloedrode heidelibel

Waar blijven de mannetjes? Geen stack

Bloedrode Heidelibel

Geen stack, toch scherp.

Dit is een vrouwtje, die is oranje. Het mannetje is bloedrood.