Geen spectaculaire foto. Meer een ‘intimate landscape’. Een vorm van fotografie die je overal kan doen, met elke camera, en waardoor je weer het bijzondere in het alledaagse gaat zien als je even geen inspiratie hebt. De gedachte die ik bij deze foto had toen ik hem maakte was: natuur versus menselijke infrastructuur. Maar er zitten nog meer tegenstellingen in: dood en verval (het verdorde gras, het roestende ijzer) versus nieuw leven (het frisse groen, rijpende vruchten) en rechtlijnig versus flexibel en slingerend. Compositie zo gekozen dat er ook letterlijk een tweedeling in de foto zit.
Berken, braamstruiken, herfstvarens en gele bladeren weerspiegeld in een kanaaltje in het bos van Oranjewoud. Met stokje in het water gooien gezorgd voor wat rimpeling. Foto horizontaal gespegeld om de begroeiing weer in de natuurlijke staat te krijgen.
