In één beeld gevangen: een heideveld zoals het was en hoe het wordt. Ooit stond de Leusderheide bekend om zijn uitgestrekte vlaktes met bloeiende struikheide. Meer en meer wordt de heide door verschillende soorten grassen, pitriet en jonge bomen verdrongen. Oorzaken? Een stikstofovermaat, perioden van extreme droogte en afwezigheid van voldoende herstelbeheer. Maar bij zonsopgang is alles mooi!

Ik was al heel vroeg in het veld in een poging wat reeën te fotograferen. Dat lukte maar niet op een manier die mij voor ogen stond. Maar de zonsopkomst vergoedde veel. Het landschap verkleurde doorlopend. Van diep blauw tot oranje/rood en alles daar tussen in. Gewoonweg magisch.

Foto: 2026-06-11 05.41; Canon EOS R6 + Canon RF 100-500mm. @ 100mm.; 1/160 sec.; f/14; ISO-200; +0.7.

Bestaat er iets mooiers dan de dageraad de strijd zien aangaan met het nachtelijk duister, de zon die de nevel probeert te verdrijven? Ik geniet van het moment dat het licht genoeg is om de contouren van het landschap te ontwaren maar nog donker genoeg om te verhullen dat de heide -waar dit landgoed ooit bekend om was- het aan het verliezen is van de grassen en het pijpenstrootje.

Foto 2026-06-11 05.48 uur; Canon EOS R6 + Canon RF 100-500mm. @ 100mm.; 1/640 sec.; f/14; ISO-2000.