14-02 2021 een ijskoude ochtend, gure wind en mooi licht. Blij dat ik gegaan ben, al duurde het wel even voor ik weer op temperatuur kwam. Aan de rand van het Lauwersmeer waren meerdere mooie sculpturen te vinden. Helaas kan ik daar niet optimaal gebruik van maken. Had namelijk een flinke brandwond op mijn linker kuit.

Het was in de strenge winter van 1995 dat delen van de Waddenzee bevroren waren. De oude zeewering was met ijs afgezet.

Het Diaconieveen is een natuurgebied van It Fryske Gea in Z.O. Friesland. Dit werd vroeger door de kerkelijk armenzorg van Nijeberkoop gebruikt voor de opgraving van turf om de plaatselijke bevolking in de winter warm te houden. In de winter van 1997 was het ijs sterk genoeg om mij te dragen en kon ik de hele plas afstruinen op zoek naar mooie plekjes.

In de tuin zag ik veel spinnen rag over de sneeuwklokjes. Was lastig om daar een mooie sfeer neer te zetten.

De geheimzinnige Roerdomp laat zich niet vaak zien soms met vriezend weer of in de balts periode. Canon 5D mark III en Sigma 150-600 C Sluitertijd 1/3200, diafr. f/6,3, iso 800, focal length 600 mm

Helaas de sneeuw was al weg. Met veel plezier een poosje bezig geweest met de sneeuwklokjes, liggend op de grond. Vroeg met het eerste licht. Met lightroom wat mist toegevoegd.

Deze houtsnip ging gewoon door met foerageren, ik blijf het wonderlijk vinden, dat de lange snavel de grond in gaat en daar toch wormen weet te vinden. Af en toe moest de snavel met de pootjes schoon gemaakt worden van de dikke klei. Het wit op de snavel komt omdat de snavel in zijn geheel de grond in gaat. Zal daar ook een foto van plaatsen.

Een Friese velduil druk aan het jagen.

Vanuit de tuin genomen, super moment, voor mij persoonlijk. Vanaf het statief, de sfeer veranderde steeds, dichter tot helemaal dichte mist

De velduilen waren weer actief vandaag.

Een opname gemaakt in de Lindevallei. Na veel regenval stroomt deze regenrivier soms over en kan dan met mooi licht leuke plaatjes opleveren.

Deze velduil ging binnendijks op een paaltje zitten waardoor het licht toch op de vogel viel. De zon was nog net niet verdwenen. Vanuit de rijdende schuilhut op de rijstzak.

Een prachtige soort, die ook niet echt schuw is. Geduld is wel een ding, voor sommigen. Deze poseerde een aardige tijd op dit paaltje. Gaf ook nog een poetsshow weg. Ook hier weer met het laatste licht. Groet, Aart