Dit fraaie verse exemplaar op dezelfde ochtend kunnen spotten tussen het hoge gras als mijn eerdere upload deze week. Wat een kadootje om er zoveel te kunnen bewonderen in de wijk waar ik woon.

Soms hoef je niet het bos in te gaan om paddenstoelen te vinden, ook vlakbij in je omgeving zijn ze te bewonderen. Dit duo stond tussen het hoge gras, tesamen met nog andere vliegenzwammen die verspreid te zien waren.

Kraaienkind mag van z'n moeder dichtbij mij komen; vragen om een snoepje. Pap en mam kraai vlogen al 2 jaar met me mee tijdens de hondenuitlaat. Zodra ze m'n hond zien, lopen ze erachteraan. Dit jaar hadden ze 3 jongen; dit is er 1 van. Inmiddels ben ik 1 van de ouders alweer 'kwijt' en loop ik nu in de wijk met 4 kraaien die meelopen / meevliegen. De territoria wijzigen in de loop van het jaar, moeilijk bij te houden waar ze zijn en ik zie weinig verschil tussen kraai 1 en kraai 2. Maar zij herkennen mij en m'n hond wel. Komen vanzelf naar me toe. In de foto was een eerste kennismaking met dit jong. Dol op hondensnoepjes (kip en lam).

In het begin van de jaren '70 van de vorige eeuw, gelegerd om de hoek, genoot ik hier van een paarse zee van bloeiende struikheide. Sindsdien is er veel veranderd. De heide heeft goeddeels plaats moeten maken voor grassen en als dit proces van ecologische successie zijn beloop krijgt zal het gebied uiteindelijk verbossen. Jammer voor de fotograaf maar vooral voor de biodiversiteit. Dieren en planten die afhankelijk zijn van een schraal heidelandschap verliezen hun leefgebied. Hoe dan ook, het eerste zonlicht met een toefje mist maakt alles mooi!

Bracket van 2 foto's: 2026-09-15 07.37 uur; Canon EOS R6 + Canon EF-S 10-18mm. @ 18mm.; 1/250+1/60e sec.; F/18; ISO-100; vanaf statief.

In één beeld gevangen: een heideveld zoals het was en hoe het wordt. Ooit stond de Leusderheide bekend om zijn uitgestrekte vlaktes met bloeiende struikheide. Meer en meer wordt de heide door verschillende soorten grassen, pitriet en jonge bomen verdrongen. Oorzaken? Een stikstofovermaat, perioden van extreme droogte en afwezigheid van voldoende herstelbeheer. Maar bij zonsopgang is alles mooi!

Een jonge dame en een jonge man. Een tegenstelling in sexe dus.
Het lijkt alsof ze zo rustig lopen, maar in werkelijkheid is dit sjoktempo best wel snel, zeker als ze naar je toekomen.
Zo ontzettend gaaf om deze machtige dieren tijdens onze safari reis van zo dichtbij te mogen bewonderen.

Terug van een zomerstop. Twee weekjes weggeweest, waarvan de tweede week in DL. Ons huisje stond op een hoge heuvel en achter het huisje stond de heuvel vol met diverse grassen waar ik de naam niet van ken. Het viel mij op dat rond 19 uur de laatste zonnestralen op een groepje grassen stond, voordat de zon achter de bomen verdween. Ik kon het niet laten om daar met de camera mee bezig te gaan.....

Mijn eerste gevoel was: hier is een koele witbalans op zijn plaats! Maar ik heb me ingehouden en ben toch met de auto wb aan de slag gegaan. Voor mij persoonlijk leverde dat een wat saai en braaf beeld op, dus ben ik alsnog overgestapt.....😬 De scherpte heb ik bewust heel beperkt gehouden op een, hopelijk, duidelijk onderwerp.

Op pad om te gaan fotograferen.
Wilde vogeltjes spotten.
Maar daar zat ie ineens het kleine vuur vlindertje die je bij ons niet veel ziet.

Geprobeerd met mijn 100-400 mm lens .
Ik denk dat ie wel aardig is gelukt

Het dikkopje zit met trillende vleugels op een graspluim.

Tijdens de wandeling op de Vriendendag in Schoonrewoerd trokken sommige boomstammen de aandacht door hun fotogenieke buitenkant. Geïnspireerd door de lezing van Brigitte o.a. over meervoudige belichting, heb ik een eerste poging gewaagd. Na de wandeling werd er nog een fotowedstrijd gehouden en konden we stemmen in vijf categorieën met in totaal 100 foto's. Prachtige foto's waren het en voor mij is zo'n wedstrijd voor herhaling vatbaar.

Het was wel weer eens tijd voor een nieuw Art work.
Hazenpootjes en diverse grassen
Gemaakt op een lIghtpad.

De zon scheen door een opening in de achterse bomenrij precies op een deel van grasveld en dat gaf wel een leuk contrast in het beeld om dat te benadruken heb ik de foto omgezet naar zwart/wit.

Ik sta hier op een fietsbruggetje tussen 2 graslanden in. En volg de reiger van rechts naar links. Ik had het vermoeden dat hij naar linksboven wilde (in de foto) want daar heb je een stukje ondiep water waar hij fijn kon vissen. Gelukkig deed hij dat ook en ging rakelings over het grasveldje heen. Had niet vooraf verwacht dat de foto ook nog zou lukken...

Het was gisteren weer genieten met een leuke groep deelnemers om gezamenlijk te struinen door de duinen van de AWD. En wat hebben we geboft met het weer.

Graag deel ik een experimenteel beeld met jullie, voor sommige misschien de vraag of dit nog natuurfotografie is, of dat het gaat naar beeldbewerking en kunst. Voor mij liggen beiden zaken heel dicht bij elkaar. Voor diegenen die niet weten waar ze naar kijken: Het is een ICM foto van helmgras. In de nabewerking is het beeld gemixt met zichzelf in Photoshop door gebruik te maken van verschillende blending (overvloei) modi,

Het uiteindelijke beeld doet met denken aan vlechtwerk met in het  centrum "boter kaas en eieren", vandaar de titel.

Ik vind het fotograferen van een paddenstoel in het gras altijd lastig, maar ja, ze trekken zich weinig van mijn wensen aan en soms groeien ze daar gewoon.

Naast de vogels kwam er ook een haas nog even bij de plasdras kijken.

Een groepje appelvinken kwam regelmatig even langs op het grasveld.

Op een grasspriet onder de dauw werkten de druppels mooi als lens voor de kleurrijke achtergrond, een dahlia.

Op een hoog gelegen uitkijkpunt in de diepte kijkend viel mij een plukje gras in een verder zwarte omgeving op. Dit vastgelegd.

Een groene specht liet zich ook even bewonderen en klom een paal in om er later op de uitkijk te gaan.

Gras

Grutto vlak voor het sprongetje omhoog

Dit kleine bloemetje stond alleen tussen de grassprieten, en hoewel ik geel (en wit) altijd lastig vind om te fotograferen, was ik met deze opname wel redelijk tevreden.

Het valt niet mee om de kleintjes groot te krijgen met al die predatoren en ook nog eens weinig insecten.

Op de valreep nog maar een drietal grutto's. Altijd gaaf om die te zien vechten.

Wisselende weersomstandigheden met een beetje zon in de duinen en regen in de achtergrond op het strand van het eiland Lewis and Harris, Schotland

Vandaag heb ik mij verlaagd tot een niveau net boven de grond. Vanuit dit perspectief gaat er voor iemand van 1.9 meter een compleet nieuwe wereld open. Met zo'n laag standpunt lijkt het alsof je midden in een miniwereld rondloopt. En laten we eerlijk  wezen wie wil er niet tussen de daisies vertoeven. Foto is gemaakt met een primotar 135 mm 3.5

Een paar dagen waren de singels bevroren. Een knobbelzwaan had een alternatief plekje gevonden; een grasveldje in de zon, met aan 2 zijden een taxushaag. Die kon wel een paar dagen zonder water; na een dag of 3 was ie weer weg en kon het gras herstellen. De uitdaging in deze foto was het niet laten clippen en te focussen op de details in het verenkleed.

Fotografisch niet de mooiste foto door de drukke achtergrond. Maar de houding en het showen van de binnenzijde van de vleugels maakt het wellicht goed. Hij probeert hier een mol schrik aan te jagen en/of die uit zijn hol te krijgen. Net daarvóór liet die zich even zien. Pas op een later moment gaat de buizerd echt over op de aanval.

Een mooie blauwe reiger die evenwijdig aan het slootje langs een wei vloog. Aan het uiteinde (bovenin) staan bomen waar er 1 ontbrak. Precies daar komt er een lichtstraaltje doorheen die over het grasland en de kop van de reiger schijnt.