De roodsnaveltok upload van Brigitte voerde mij terug naar al die fantastische herinneringen die ik aan Afrika heb. Op een beauty contest zullen de tokken nooit de hoofdprijs winnen maar fotogeniek zijn ze zeker. Overigens werden de verschillende over het continent verspreide populaties voorheen als één soort beschouwd. Inmiddels worden de verschillende ondersoorten op basis van DNA-onderzoek als zelfstandige soorten gezien. We onderscheiden nu naast de noordelijke soort, de westelijke roodsnaveltok, de zuidelijke roodsnaveltok, de Tanzaniaroodsnaveltok en de damartok. Deze laatste is voor mij nog een fotografie toekomstdroom.

Foto: 2019-09-10; Canon EOS 7D + Sigma APO 150-500mm. @ 439mm.; 1/320 sec.; f/6.3; ISO-800.

De roodsnaveltok is 43 tot 46 cm lang. Deze tok is van boven bruinachtig zwart en de kop en de hals zijn bijna wit, waarbij opvalt dat het wit van de hals als een witte streep doorloopt tot op de rug. De staart lijkt van onder wit, maar de middelste staartpennen zijn zwart. De snavel is dofrood gekleurd, naar beneden gebogen en (voor een neushoornvogel) vrij smal. De ondersnavel wordt bij de basis donkerder tot zwart.
Hij heeft zijn naam te danken aan zijn roep, die klinkt als 'tok-tok'. Roodsnaveltokken kunnen uitstekend vliegen, maar vertoeven veel op de grond, waar ze hun kostje bij elkaar scharrelen. 
Hier zit hij lekker in het avondzonnetje tussen de stekels van een acacia boom.