Soms zie je pas later op het beeldscherm van de pc wat je precies gefotografeerd hebt.
Het kleine luisje, tussen de pootjes van het snuitkevertje, was dan ook een leuke, aangename verrassing achteraf.
Een al wat oudere foto, waar ik zelf nog steeds met plezier naar kijk.
De foto is bijgesneden om de compositie te krijgen, zoals deze nu is.
De foto in zijn geheel wat gepimpt in PS.

Wat een training voor je spieren, deze foto. Oog- hand- en armspieren dan. Scherpstellen op de nieuwe baby van een bladluis. Dat kan uiteraard niet via AF. En iedere ademhaling zorgt voor onscherp beeld. Ik had geen idee dat de bladluis levend wordt geboren. Hier kun je dat duidelijk zien; pas op het eind buigt de moeder naar voren zodat de pootjes van de baby de tak raken. In kleur vond ik deze te rommelig worden dus gekozen voor zwart-wit.

Een mooie combinatie van zorg en gevaar. Het lieveheersbeestje drinkt gezond luizensap maar zijn slachtoffers leggen het langzaam het loodje.