Toch maar weer letterlijk en figuurlijk een knieval gemaakt voor de bosanemonen, gewoon omdat ik ze zo mooi en fragiel vind. Voor een eerste keer weer macro, sinds lange tijd, oef.... dat is wel weer even wennen, zeker om weer op te staan staan nadat ik in allerlei bochten op de grond gelegen en gezeten heb. Behoorlijke spierpijn dus. Maar ik klaag niks hoor, het was weer een goede workout en de resultaten ben ik blij mee. Er komen denk ik wel 10 mooie beelden uit deze serie.  Gemaakt met een 50 mm Meyer Gorlitz Oreston met volle openen van F/1.8 en 20 mm tussen ring.

De wilg heeft hier nog 1 langdradig katje met mooi gele meeldraden. De andere zijn al uitgebloeid. De achtergrond bestaat uit een nat gedeelte gras en aarde (bovenin) en het water (onderin).

Gister maar weer eens de macrolens afgestoft, dat was best lang geleden. Heerlijk om weer eens over de grond te kruipen en buiten te spelen.

Meestal houd ik de zon weg van het onderwerp met een zonneschermpje als ik bosanemonen fotografeer. Bij dit beeld heb ik dat niet gedaan. De zon die de meeldraden extra belicht en de schaduw van de meeldraden op het bloemblad geven wat extra's. Door dwars door andere bosanemonen te fotograferen wordt alles wat vager en wat meer roze. Daardoor ontstaat wat meer sfeer.

Pas open gekomen zijn die klaprozen toch prachtig, stamper en meeldraden zijn hier mooi omringt met de rode kleur en vormen een mooi geheel.