De Sint-Jacobsvlinder rust op het ranke rietgras als een klein, vurend accent in het zachte groen, haar rood-zwarte vleugels helder tegen de rustige achtergrond. Naast haar staat een tweede evenwijdige stengel, slank en onbezet, waardoor de compositie een bijna ritmische tweedeling krijgt, alsof het gras zelf een stille maat aangeeft waar de vlinder even in meebeweegt.