Wat de uil zo fascinerend vond weet ik niet maar hij/zij keek een hele tijd omhoog.

en hele tijd bij dit bosuiltje gezeten, leuk om te zien hoe het dier soms wat zit te dutten, dan weer wat zit te poetsen en even om zich heen kijkt. Ook het veranderende licht door de zon die soms tevoorschijn kwam en door de bomen scheen was interessant. Soms keek het uiltje even mijn kant op om vervolgens weer verder te dutten. Jammer genoeg kwamen er na enige tijd twee dames met lichte kleren die kordaat recht op de uil afstapten met hun camera's. Dat vond de uil wat teveel van het goede.

De laagstaande zon schijnt tussen de bomen door en verlicht even alleen de boom met de Bosuil.

De laagstaande zon bescheen soms tussen de takken door de bosuil. Dan draaide het uiltje soms zijn kop naar de zon en leek echt van de warmte te genieten. Voor vaste bezoekers van de Hoge Veluwe een bekend uiltje dat mooi op ongeveer gelijke hoogte met de fotograaf zit. Eigenlijk zit hij wat ver weg, door op een 600mm met ingebouwde 1,4x converter ook een 2x converter te gebruiken kreeg ik het uiltje toch lekker dichtbij met de beetje belachelijke brandpuntafstand van 1.680 mm.

Deze Bosuil zat hoog in een boom in de buurt van Windesheim. Hoewel de Bosuil op ongeveer 20 meter hoogte zat (ik denk dat ik in een hoek van +/- 60 graden omhoog stond te fotograferen) lijkt het op de foto net of je bijna op ooghoogte met de Bosuil staat. Mooi met een stilzittend onderwerp is dat je goed gebruik kunt maken van een statief. Als je ook een draadontspanner gebruikt kun je zonder last te hebben van beweging van de camera zoveel als je wilt variëren met diafragma en ISO waarden.