Zeldzaamheid is een relatief begrip, in heel Nederland is deze soort zeldzaam maar in het Woldlakebos doet hij het heel goed en is hier nu dan ook in grote getalen te zien. Kenmerkend voor de soort zijn de druppelvormige vlekjes op de segmenten van het achterlijf. Dit is een mannetje, waarvan de kleur veel roder is dan van het vrouwtje.

Ik begrijp niet dat libellen vaak een dun sprietje of stengeltje als zitplaats kiezen. Bij het minste zuchtje wind zwiepen ze al heen en weer. Dan valt het niet mee om een scherpe foto van zo’n insect te maken en focus-stacking kan je meestal helemaal vergeten.

Zeldzaamheid is een relatief begrip. De Kempense heidelibel staat in Nederland te boek als zeer zeldzaam, maar in de Weerribben en dan met name in het Woldlakebos zijn de omstandigheden zo goed voor deze soort dat ze daar nu in grote aantallen rondfladderen. Wel bijzonder is dat er nu heel weinig andere soorten libellen zijn.

Van harte gefeliciteerd Leo Vogelenzang,  je fraaie foto "Welkome zomergast" heeft de ereplaats onder Spotlight veroverd!

Klik hier om de originele inzending van Leo te bewonderen.

 

Wat vroeger dan verwacht maar hij is er weer, de Kempense heidelibel (Sympetrum depressiusculum). Deze mooie soort werd in Nederland voor het eerst gezien in de Kempen in Noord Brabant, vandaar de naam, maar heeft daarna de weg gevonden naar de Weerribben, waar hij het heel goed doet. Deze soort wordt nog steeds beschreven als zeldzaam. Maar zeldzaamheid is een relatief begrip want de Kempense heidelibel kan in de zomer in de Weerribben in grote aantallen worden waargenomen.

Ze zijn er nog steeds. Ik vind de rode vlekjes op de bladeren wel fijn.

Deze elegante soort dankt zijn naam aan het feit dat hij omstreeks 1950 in Nederland voor het eerst werd waargenomen in de Kempen (Noord-Brabant). Hoewel de soort nog steeds als zeldzaam te boek staat heeft hij zich na verloop van tijd toch ook in de Weerribben gevestigd. Kenmerkend voor de soort zijn de zwarte druppelvormige vlekjes op het achterlijf.