Het knopsprietje zit als een fijn getekend schepseltje tussen korrels en steentjes, terwijl zijn aardetinten samenvloeien met de korrelige wereld om hem heen.

De veldsprinkhaan, in de volksmond het kleine zoemertje, houdt zich licht gespannen vast aan de stugge stengel van de kaardenbol. Tussen het nog halfgesloten paars en het opkrullende groen wordt hij een toon van het veld zelf: een warm, levend fragment dat even samenvloeit met de architectuur van blad. stekel en bloem. Een moment waarin het landschap zacht ademt door één enkel insect.

De bruine sprinkhaan houdt zich vast aan de messcherpe rand, door het diafragma tot een dunne lijn geslepen; zijn gestreepte pantser vangt het licht, alsof hij balanceert tussen aanwezigheid en verdwijnen.