Het kleinste vogeltje van Europa. Hun leefgebied is in een gemengd loof en naaldbos met een voorkeur voor Sparrenbos.
Hun gewicht schommelt rond de 5,5 gram.

Elk jaar zit ik te wachten of er weer een Wespendief zich aandient. Als er dan plotseling toch een door het bos huppelt dan is in ieder geval mijn jaar weer geslaagd.
Ook de zon hielp mij bij het maken van de foto. Hierdoor raakte ik het rommelige gedeelte in de achtergrond een beetje kwijt.
De dame in kwestie was behoorlijk aan de donkere kant maar niet minder mooi! Plaats de foto nooit in het seizoen!!

Een jonge dame en een jonge man. Een tegenstelling in sexe dus.
Het lijkt alsof ze zo rustig lopen, maar in werkelijkheid is dit sjoktempo best wel snel, zeker als ze naar je toekomen.
Zo ontzettend gaaf om deze machtige dieren tijdens onze safari reis van zo dichtbij te mogen bewonderen.

De Dames zijn in het broedseizoen behoorlijk fel tegen alles wat hen niet past.

'Ons' paartje bruine kiekendieven heeft jongen. Dat betekent dat de man ca. iedere drie kwartier een prooi aanvoert terwijl ondertussen de vrouw in de periferie van het nest surveilleert om eventuele predatoren af te schrikken.

Is er sprake van nestfotografie? In zekere zin. De foto is gemaakt vanaf een druk bereden dijkweg waarbij er een afstand van ca. 50 meter tot het nest bewaard werd. Gelet op de niet aflatende ijver van het ouderpaar was er geen sprake van verstoring.

Foto 2026-07-08; Canon EOS R6 + Canon RF 100-500mm. + RF 1.4 ext. @ 700 mm.; 1/3200 sec.; f/10; ISO-16000.

In eerste instantie dacht ik dat het een Rietgors vrouwtje was, maar iets dichterbij gekomen bleek het een Blauwborst vrouw te zijn. In tegenstelling tot de mannen, zie je het vrouwtje minder vaak.

Een rondje Lauwersmeer bracht mij deze foto.
Gefotografeerd vanuit de mobiele schuilhut met de wind en zon in de rug.

Zo af en toe laat de juveniele specht zich ook horen en zien. Hier hangt zij een paar meter voor mij aan de stam van een Lariks. Het past allemaal net.

Eerst de schors er even af hakken en dan vrijgekomen insecten netjes naar binnen zuigen. Al heel wat keren waargenomen en gefotografeerd.

De dame gaf me alle gelegenheid om een serie foto's te maken, zelfs een Dark Mood. Drie kwartier zat ze voor me op een bestaande tak van een Lariks. Alle voorbij vliegende Hommels, Bijen, Wespen en Hoornaars werden nauwlettend gevolgd.

Deze dame mag gezien worden, zit nog goed in haar jasje. Uit de hand gefotografeerd.

Prachtige soort die ik vlak voor mijn neus kon fotograferen, de dame in kwestie nam hier uitgebreid een bad. Behoedzaamheid en geduld bracht mij deze foto. De foto is van drie jaar geleden. Moest met de 100-400mm. helemaal terug.

Soms valt alles op z'n plaats. Geen uitsnede.

Gefotografeerd bij vriendelijke mensen in hun tuin. De dame had net wat water gedronken in een vijvertje en kwam hier een beetje in onbalans.

In het broedseizoen zijn de Bonte Vliegenvangers in hun territorium behoorlijk fel tegenover hun soortgenoten en de andere vogels in het bos.

De eerste Appelvinken al weer waargenomen. De foto is van het afgelopen jaar.

Al weer een hele poos geleden dat er geregeld Kruisbekken naar beneden kwamen om te drinken. De laatste paar jaar heb ik geen enkele kruisbek in het bos meer waargenomen. Maar ja, wie weet!!

Zomaar uit het niets zat deze dame plotseling tegen de stronk die al jaren in het bos staat. Moest wel de mm. aanpassen om haar redelijk in beeld te krijgen, Kreeg maar een paar tellen om tot dit beeld te komen. Schuwe maar een heel mooie soort.

Als er één gaat badderen volgen er beslist meer. Gewoon maar wachten tot er één op de door jou gewenste plaats gaat zitten. Geduld is dan een schone zaak.

De Amerikaanse fregatvogel is ongeveer 97-100 cm lang en heeft een spanwijdte van 241 cm. Mannetjes lijken sterk op de evengrote grote fregatvogel, ze zijn volledig zwart en hebben een rode keelzak. Wanneer de zon weerkaatst op de veren, lijken ze paars te zijn. Vrouwtjes zijn ook zwart en de kop en de keel zijn zwart, maar hun borst is wit. Bij juvenielen is de kop ook wit. Dit is dus denk ik een juveniel vrouwtje. Ze cirkelen altijd heel hoog in de lucht, maar deze kwam gelukkig eventjes wat dichterbij om de boel te bekijken. Soms mag je wel een beetje geluk hebben.

Tijdens een rondje fietsen op Schier kwam ik deze dame tegen op een van de basaltblokken. Zij bleef ook nog eens mooi zitten.

Vandaag opvallend veel Torenvalken in de polder. Deze dame hing wel heel mooi in de lucht.

Waterhoen, vrouw, begeeft zich op glad ijs.

Wanneer ze zitten te badderen maakt een beetje geluid hen niets meer uit. Geen uitsnede. Wens allen bij de DDN een gezond 2024.

Ik ben regelmatig met mijn archief bezig, waar bijna niet doorheen te worstelen is, maar dat is natuurlijk een luxe probleem. Van dit mooie vrouwtje (mijn lieveling libel) had ik 40 foto's gemaakt om volledig scherp te krijgen met een stack. Elke keer stink ik er weer in, wat door al die waterdruppeltjes, lichtverschillen in de breking van de belletjes krijgt een stack programma dat gewoon niet goed voor elkaar. Dus uiteindelijk maar 3 van de 40 beelden geruikt . Jammer genoeg is het lijfje dus niet scherp, maar de vleugels en de kop wel, dus missie toch wel geslaagd.

Had een paartje Houtduiven in het vizier die zich heerlijk aan het poetsen waren op een bestaande Larikstak. Plotseling vlogen ze met een noodgang van de tak en nam deze adulte dame Wespendief de plaats over. Natuurlijk ook niet verkeerd. Een klik was voor mij voldoende om deze bijzondere roofvogel vast te leggen. Ben altijd zeer voorzichtig i.v.m. verstoring.

Een vrouw met een sabel? Jawel, het vermeende “wapen” lijkt sprekend op een sabel: een beetje gebogen en zijdelings afgeplat. Maar het lijkt gevaarlijker dan het is. Sabelsprinkhanen steken niet. De sabel is niets anders dan een legboor. Na de paring duwt het vrouwtje de sabel in de grond en legt daar haar eitjes. In het voorjaar komen de piepkleine en heel kwetsbare nimfen uit de eitjes. Vanaf midden augustus tot diep in september kunnen we de volwassen sabelsprinkhanen vinden.

Mevrouw Merel kijkt mij verwonderd aan, wat moet die man nou met die toeter?

Mysterieus bezoek van een prachtige soort. Deze foto is van vorig jaar. Erg genoten van deze schuwe roofvogel en van het moment dat ik haar kon fotograferen.

Exif Sony A7RIV, sigma 105 mm Macro, A-stand, f/4.0, 1/1250 s, iso 200, uit de hand, pol-filter. Op een mooie zonnige Hemelvaartsdag een fietstocht over de Ooijse Bandijk tussen Nijmegen en Ooij gemaakt. Onderaan het bloemrijke dijktalud mijn geluk beproeft om de rondvliegende Icarussen vast te leggen. Vooral gebruik maken van het contrast tussen het blauw en het geel was mijn eerste ingeving. Tweede ingeving was dat de vrouwtjes over het algemeen veel rustiger en afwachtender zijn, dan de sterk territoriale mannetjes. Ik had het geluk dat dit mannetje zijn geluk kwam beproeven bij dit fouragerend vrouwtje waarop ik had scherpgesteld en precies samenviel in het scherpstelvlak. Een kleine crop maakte het beeld helemaal af.