Deze scholekster (man of vrouw is me niet bekend) zit trouw op het nest. Voor een scholekster ene veilige, groene plek, ze willen hun eieren ook nog wel eens op een akker of vlak langs een pad leggen. Maar deze had een landje temidden van slootjes uitgezocht. En hoewel er water tussen mij in mijn auto en het dier zat, bleef het mij bewegingen nauwlettend in de gaten houden. De scholekster is misschien de meest plompe weidevogel, maar het felle oranjerood van de snavel en poten maakt veel goed.

Dit gruttopaar (de vrouw voorop) was heerlijk aan het wormen prikken op een klein 'dijkje' langs de sloot. Hoewel ik de auto als schuilhut gebruikte, hielden ze me goed in de gaten. Het is lastig om de kop van foeragerende grutto's scherp in beeld te krijgen. Ze bewegen vrijwel constant, maar zo nu en dan houden ze een pose iets langer aan. Hét moment om af te drukken.

Een foto van een paar jaar terug. Op dit moment staan de grutto's in Waterland nog niet zo vrij in de wei. Het weer werkt niet mee. Maar dat zal nu wel gauw veranderen toch?

Abstract beeld of intiem landschap? Als het water laag staat is aan de randen van de Gouwzee de zachte veenbodem zichtbaar. Je moet er voorzichtig lopen, want je zakt er zo in weg, zelfs als de bovenlaag bevroren is, zoals afgelopen week. In een hoek waren in wat holtes prachtige ijspatronen ontstaan. Het geheel deed me denken aan IJsland, waar je je soms ook in een buitenaards landschap waant. De combinatie van zwarte bodem en blauwwit ijs had daarin uiteraard een groot aandeel.

Deze Grutto die door een natuurlijke polder heen loopt laat zien hoe zwaar het leven in de polders kan zijn. Er is veel water dus het is nat en koud, en de gure wind giert door de veren heen. En dan te bedenken dat je net uit het warme Afrika komt.