Nog net voordat de sneeuw viel kon deze meerkoet een stukje schaatsen. Z'n schaduw is langgerekt door de late zon.

Weer heel veel grote zilverreigers bij de Huizer pier en net toen ik weg wilde gaan landden er twee bergeenden. Dus toch even geacht. Na een minuut of vijf vertrokken ze weer, schuin in mijn richting vliegend en ik was net snel genoeg om een burst te schieten van een foto of tien.

In plaats van de gebruikelijke twee of drie, zaten er vandaag meer dan zestig grote zilverreigers aan het begin van de Huizer pier. Daar was open, ondiep water en dus wel wat eetbaars te vinden. Paar uurtjes in de sneeuw gestaan maar er waren er weinig die dicht genoeg langs vlogen.

Deze eenden op de grens van het ijskoude water en het ijs. Durven ze erin te gaan? Nee. Na de foto keerden ze lopend terug naar de oever.

De reiger kwam aangevlogen en zweeft hier naar zijn landingsplaats, die voor mij uit het zicht was.

Deze tijdelijke gast zwemt hier al een weekje rond. Foto genomen vanuit de blubber achter een struikje. De lage zon geeft een mooie gouden streep. Het nonnetje zelf houdt blijkbaar van het donker want in de lichtere stukken gaat ie niet zwemmen. Hij gaat dan ook niet zo op in z'n omgeving; je ziet 'm altijd. Over het algemeen een 'witte stip in de verte' want is best schuw.

Met zijn drietjes dobberend op een met goud overgoten vijver.

Eigenlijk heb ik helemaal niks met ganzen, hier in de polder zijn er simpelweg gewoon veel te veel, maar als ze zo mooi poseren in zulk licht, tja... dan mogen ze wel even op de foto.

Een paar meter zwemmen... en dan een tak van een dode boom die boven het water uitsteekt. Daar MOET ik bovenop zitten. Met precisie gesprongen en wat bijgestuurd met vleugels en staart een spetterend optreden.

Afgelopen woensdag code geel voor het weer; deze wilde eenden namen plaats in de natuurlijke zwemvijver en zetten hun poten voor het koord. Zo hoeven ze zich minder in te spannen om niet weg te drijven door de storm. Vond het slim bedacht van die beestjes...

Deze slobeend was lekker bezig met zijn brede snavel eten aan het zoeken, aan het grondelen dus.

Ik zei, er hangt een dorre grasspriet aan je snavel.

Een groot deel van de dode arm van de Maas staat maandenlang onder water; dat zie je hier in de achtergrond. Deze foto is uit de winter; de bevroren takken van de bomen laten hun gesmolten ijs los en daardoor ontstaan blauwe druppels op het mistige water.

Kunnen eenden ook speels zijn als ze jong zijn? Blijkbaar wel. Dit jonge exemplaar was samen met moeder (wit/beige parkeend) en 5 broertjes/zusjes aan het spelen. Deze ging zelfs een stukje op z'n zij zwemmen; nog nooit gezien... het leek alsof ze de grootste lol hadden.

Leven in een dode arm van rivier de Maas. Ik dacht direct aan deze plaats toen ik het nieuwe maandthema zag. En moest haast maken want 'om de natuur te waarborgen' gaat dit stukje mooie natuur op de schop binnen een paar weken. Uitbaggeren en de doorstroming veiligstellen. Een mooie plek waar de natuur haar eigen gang gaat. De dode boom is door het water uitgehold en zit vol leven; eenden, ganzen, meerkoeten en zelfs 2 ijsvogeltjes die hier tikkertje spelen. Omzoomd door de mooie gele plomp.

Hier sta ik op een grashelling precies in het midden van een dode arm van rivier de Maas. De stroming komt hier zowel van links als rechts en op dit punt komt dat samen. De fuut ging rechts van me onder water, bochtje om de grashelling heen en weer naar boven. Toen zag ie me en besloot weer scherp terug naar rechts te zwemmen. Je zou er draaierig van worden om ernaar te kijken; gelukkig zie je dat niet op de foto.

Tijdens de DDN fotodag IJsvogels en meer kwam deze bezoeker onverwacht bij de duikhut voorbij. Parmantig stapte de ral een rondje door de plas. De kleurige details maken deze verder saaie vogel een leuk onderwerp.

Elegant staan ze in het water, gracieus wordt er gevlogen... maar de landing? Ronduit lomp. Maar dat ze dat landen dan vlak voor ons neus doen, was toch wel heel aardig van ze.

... Een garnaaltje vangen en aan je partner geven voor de kleintjes. Dit futenpaar was druk met de kleintjes die prinsheerlijk op mama's rug zitten te wachten om gevoerd te worden. Tijdens het teamuitje poseerden deze futen gewillig voor de moderatoren.

Tijdens onze teamuitstap naar de Markerwadden bezochten we een kijkhut waarbij onze ogen uitkeken over de waterlijn. De lepelaar verstopte zich eerst achter de gele bloemenpracht maar kwam na een tijdje toch poseren voor ons.

ging dit juveniel meerkoetje op zoek naar zijn moeder of vader. Door de grijze kleuren van zijn verenkleed heb ik de foto in high-key genomen.

Foto genomen, zittend achter mijn camouflageschermpje, met een externe monitor op mijn camera. Veel handiger dan liggen en prettiger voor mijn nek. Het was een nevelige ochtend, met allerlei eng klinkende geluiden in het donker. Later bleken dat paarden te zijn.

Foto genomen bij ochtendzon, zittend achter mijn camouflage hekje, in een licht nevelige sfeer.

Drie in 1; de blauwe reiger zelf, de spiegeling en de schaduw. Ik heb hier gekozen alleen de schaduw van de vogel compleet te laten zien.

Tussen het fluitenkruid genomen deze zwaan die mooi omkeek naar mij.

De kleine nijlgansjes worden met de dag groter maar kijken nog vol vertrouwen naar de wereld om zich heen. Pa en Ma waarschuwen de kleintjes als er gevaar dreigt en met zijn allen duiken ze het water in. Wat is de natuur toch wijs.

Deze ouders grauwe ganzen houden hun kleintje goed beschermd tegen overvliegende gevaren.

De meeste vogels bleven ver weg in de polder vandaag, maar deze eend kwam plotseling dichtbij langsvliegen.

Soms dobberen ze maar wat, soms zwemmen ze, zoals in dit geval, redelijk snel achter elkaar aan. Als er nog weinig licht is betekent dat, bij een sluitertijd die snel genoeg is, een hoge ISO. Gelukkig is dat tegenwoordig gewoonlijk geen probleem meer.

Mijn ruim 3400 foto's van afgelopen donderdag nog eens doorgenomen en nog een paar mooie foto's gevonden. Dit zijn dezelfde futen als het rustende stel in mijn vorige foto.