Deze bijtjes zijn 5 tot 7 mm groot, zwart, met smalle wittige haarbandjes op het achterlijf. Mannetjes hebben een naar beneden gekromd achterlijf. Tronkenbijen zijn ook goed te herkennen aan het gedrag: de vrouwtjes lopen over de bloemen terwijl ze hun achterlijf op en neer wiebelen. De vrouwtjes hebben gele verzamelharen aan de onderkant van hun achterlijf. 
Hoe klein ze zijn zie je aan de bloemhoofdjes van het boerenwormkruid waar de bij op zit, die zijn elk maar 8mm, je zou er dus bijna aan voorbij lopen.

Gister maar weer aan de macro van insecten gewaagd. Oef ....dat viel nog niet mee, maar deze ben ik wel blij mee. De doodskopzweefvlieg is een van de 340 soorten zweefvliegen die in Nederland voorkomen, waarvan er 300 inheems zijn. En dat zijn dan alleen nog maar de zweefvliegen. Lastig om al dat vliegende spul uit elkaar te houden terplekke. De determinatie moest dus maar thuis gebeuren en dan kom je best verrassende soortnamen tegen.

Het nadeel van een gigantisch archief is dat er altijd nog veel uit te zoeken is. Het voordeel is dat er ook nog veel moois te vinden is om te delen.

Ik heb tijdens de wandeling van de "Meet your Friends" genoten van alle fijne gesprekken onderweg, maar die mooie bomen - aangetast door de honigzwammen- kon ik net als vele anderen natuurlijk niet voorbij lopen. Tja... maar even "anders dan anders", een boom op een boom.
In zwart-wit, dat vond ik wel passend.

Een zwarte mier op het uitgebloeide kelkje van blaassilene bloem.
Dat onder een warm zonnetje, dus oef.... wat zijn die jongens snel, met recht kriebelbeestjes dus.
Plant in de schaduw van mijzelf gezet voor het zachte licht.

Canadese ganzen op een creatieve manier gefotografeerd met een langere sluitertijd.
Doel was de gracieuze vleugel bewegingen op een dynamische manier vast te leggen.

Ik vind ze zo ongelooflijk gracieus en oef..... wat kunnen ze snel vliegen en vooral duiken met die machtige grote vleugels.

School sardines die als één samenwerken om niet gepakt te worden door een roofvis.

Niets leuker dan een nieuwe wereld creëren met een boom als hoofdonderwerp. Samengesteld uit twee beelden.

Altijd maar snel die meerkoeten, deze kon ik gelukkig bijhouden met de camera.

De boom en haar eigen schaduw in 1 beeld dat door de lijnen een grafisch karakter krijgt. De schaduw is extra groot omdat meer dan de helft van het grasveld een dijk is en dus omhoog loopt. Heb het beeld gelijkgetrokken met de dijk want dat komt optisch het best uit. Dijk is niet 100% recht en ook de boom groeit krom (naar het licht toe). Aan de onderzijde van de stam het gaas tegen de bevers.

Bij deze abstracte foto is het vast gemakkelijker te zien wat het onderwerp is. Dat is nu juist het leuke van abstract, het hoeft niet altijd volledig onherkenbaar te zijn. Zolang het maar intrigeert en associaties oproept. Het kleurenspel en de lijnen en vlakken vind ik daar persoonlijk het meest belangrijk min.

Ik blijf het intrigerend vinden als je niet direct een associatie hebt wat een foto precies laat zien. Ik ben dus benieuwd of iemand ziet wat het is.

Een heerlijk thema om eens helemaal los te gaan op al dat moois in de natuur, zonder dat het direct herkenbaar is. En dan zeker in zwart- wit.

Dit blauwe druifje stond in een mandje dat binnen staat. Door een zwarte achtergrond te gebruiken kon ik meer de aandacht geven naar de delen die net aangelicht worden.

Ik vind ze zo gracieus die stelkluten, zeker in een frisse witte lichte setting.

Nog net voordat de sneeuw viel kon deze meerkoet een stukje schaatsen. Z'n schaduw is langgerekt door de late zon.

Een schilderijtje / per ongeluk gemaakte foto. Was bezig met scherpstellen en belichting bekijken op een zwarte meerkoet met zwart ijs en achtergrond. Kwam al tot de conclusie dat het echt niet kon. Maar koud en handschoenen aan dus druk per ongeluk op de ontspanknop; precies hetzelfde moment dat de meerkoet het water uit vloog het ijs op. Bij toeval scherp op de spetters. En wat zon gepakt zodat ik het wel een leuk schilderijtje vond.

Dit beeld is deze week gemaakt voor een opdracht van de Kerstvakantie Inspiratie cursus van Natuurfotografie.nl. De bedoeling was om een beeld met zeggingskracht te maken waaruit veerkracht naar voren kwam. Deze gebogen rietstengels in het bevroren water tonen voor mij de veerkracht, zowel letterlijk al figuurlijk. Tevens zijn de ijsbellen voor mij figuratief "lichtpuntjes" voor de beeldtaal.

Vandaag een nieuw gebiedje gevonden bij mij in de omgeving, dat biedt weer perspectieven.

Aparte paddenstoel met een aparte naam. Het is een algemene soort, maar ik had hem nog nooit eerder gezien.

Bij het afbrokkelen van de zwarte rotsen door de erosie komen er ook mooie kleuren tevoorschijn.

De wind is in staat om prachtige structuren in de duinen te maken.

Deze kraai zat de boel in de gaten te houden met zijn alerte blik.

Kaardenbol in tegenlicht

De kauw kwam nieuwsgierig kijken naar m'n boterhammetje in m'n pauze. Afgelopen vrijdag de laatste zomerse dag denk ik. Knalkleuren in de achtergrond (verdroogde bloemen en planten) en de felle zon op de kauw; in z'n zwarte petje kun je zelfs de blauwe lucht zien spiegelen.

Meervoudige belichting van twee beelden in de camera , nabewerkt in Photoshop en NIK Silver Efex

Genomen vanaf de Zuidpier bij IJmuiden. Lekker snel over het water spattend voor de aalscholver de lucht in ging.

Het zaadje van de paarse distel hangt met 1 tentakeltje aan een spinnendraad; de wind geeft steeds weer nieuwe beelden door alle wapperende tentakeltjes. Met een witte wolkenlucht als achtergrond een aardig plaatje van het witte ding met een beige zaadje in het midden. Bij het omkeren van de kleuren verandert het in een geheel ander beeld.

Een nieuwe betekenis van het woord 'webkleuren'. De zon schijnt er prachtig op terwijl de omgeving al diep in de schaduw ligt. Op de voorgrond een 'wit' strak spinnenweb, vlak daarachter (10 cm; de andere kant van de plank van de carport) een tweede web. Scherp versus onscherp, wit versus kleur.