Even lekker in de tuin aan het rommelen.
Resultaat: een sfeer welke mij wel aanspreekt.

Een gedeelte van de Alliumbloem met de Minolta Rokkor 50mm en macroring.
F2.8

Een meervoudige belichtingsfoto uit de camera van geel koolzaad gemengd met waterleliebladen op het water, gemaakt tijdens de interessante workshop in het Delftse Hout.

De bloemen van de beemdkroon geuren heerlijk. Het is dan ook een echte insectenmagneet. In de literatuur over dit plantje las ik dat ze van schrale, kalkhoudende grond houden. Ideaal voor in de duinen zou je denken maar daar kom ik ze toch niet veel tegen.

Canon EOS R6 + Canon RF 100-500mm. @500mm.; 1/640 sec.; f/10; ISO-2500.

Waar het licht blijft hangen

In de stilte van kleur
en het trage bewegen van tijd
wordt alles lichter.

Alsof de dag even blijft staan
om niets anders te zijn
dan precies dit moment.

Primotar 135 mm met 12 mm - 17 mm helicoid.

Heel veel tulpen, honderden en nog een duizenden.
Zodat het uiteindelijk een abstract beeld wordt.

Waar Alles Zijn Plaats Vindt

Tussen het zachte groen
waar het licht nauwelijks hoeft te spreken
staan ze,
niet om gezien te worden
maar om er eenvoudig te zijn.

In hun stilte
schuilt geen vraag
geen richting die gekozen moet worden,
alleen een langzaam ontvouwen
van wat al aanwezig was.

Hier beweegt niets haastig,
alles vindt zijn plaats
in een ritme dat zichzelf begrijpt.

Primotar 135mm met 20mm tussenring

In Stilte Gedragen

Zo licht
dat het nauwelijks raakt,

en toch aanwezig blijft
in alles
wat zich opent.

Close-up van een bloemknop van een hoogstam appelboom.
Geen klassiek beeld, maar een abstract lijnenspel.

Nog zonder richting
beweegt het licht
langs wat zich aandient.

Niet alles hoeft gezien,
soms is het genoeg
dat het er is.

Primotar 135mm met 12-17 mm helicoid.

Onder de grotere bloemen
vinden de kleine rust.
Beschermd door wat hen overstijgt.

Primotar 180 mm met tussenring 30 mm

Tja... een tulp ,laten zien zoals iedereen een tulp ziet, is voor mij niet interessant meer.
Dus bij deze een close-up en lekker anders dan anders.

Foto gemaakt met de Helios.

Deze ene gele tulp springt tussen alle witte tulpen er omheen uit.

Wit dat niets verbergt
en toch alles vervaagt.
Een vorm die fluistert:
ik ben er nog,
al is het maar net.

Primotar 180mm i.c.m 32 mm tussenring

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

Wachtend voor de zon, de kopjes alvast naar de goede kant gedraaid.
Meestal ben ik net als Loes van de lichte foto's, zelfs graag nog een stapje verder naar de High Keys. Maar dit maal heb ik toch 1 dark mood gemaakt, die ik graag met jullie wil delen. Op de Bosanemonen fotodag zelf kreeg ik het met het saaie licht niet voor elkaar, dus deze is van twee weken eerder tijdens het scouten op landgoed Oud Poelgeest.

Ze reiken, duwen, verdringen zich omhoog,
alsof de zon iets te verdelen heeft.
Een straaltje is genoeg.
De rest? Die wacht… of leert duwen.

Primotar 135 mm met tussenring van 12 mm.

Hier vervaagt de wereld tot gevoel.
Geen verplichtingen, geen haast, alleen pastelkleuren en licht.
Wat overblijft is zachtheid,
en de geboorte van iets moois.

Gemaakt met een Meyer Gorlitz 180 mm op F3.5 en met één tussenring van 36 mm.

Tussen de tulpen in de tuin zijn er telkens weer andere soorten die zich mengen en dan komen er aparte tulpen te voorschijn. Tussen de de vegetatie en met mooi zacht licht kon ik deze tulp mooi fotograferen.

Tussen vervagende vormen
vindt het licht
een nieuw begin.

Wat nog gesloten lijkt,
draagt al het verhaal in zich,

kwetsbaar en vol kracht,
klaar om te verschijnen.

In het gefluister van zacht licht,
ontvouwen drie stemmen zich tot één stilte.

Twee dragen het licht,
één vangt het in volle overgave.

Wat afzonderlijk begint,
vindt in verstilling zijn verbinding.

Een fragiele balans van vorm en ziel,
waar verschil geen scheiding kent.

In dit tedere samenspel,
bestaat geen ik of jij.

Heerlijk dat voorjaars weer en dan al die stinzeplantjes die de grond uit ploppen.
Tja... bosanemonen blijven toch een guilty pleasure van mij.
Macro met een macro objectief,.... nee dat is niet een must, soms gaat het met een telelens van 400 mm ook fantastisch.

Toch maar weer letterlijk en figuurlijk een knieval gemaakt voor de bosanemonen, gewoon omdat ik ze zo mooi en fragiel vind. Voor een eerste keer weer macro, sinds lange tijd, oef.... dat is wel weer even wennen, zeker om weer op te staan staan nadat ik in allerlei bochten op de grond gelegen en gezeten heb. Behoorlijke spierpijn dus. Maar ik klaag niks hoor, het was weer een goede workout en de resultaten ben ik blij mee. Er komen denk ik wel 10 mooie beelden uit deze serie.  Gemaakt met een 50 mm Meyer Gorlitz Oreston met volle openen van F/1.8 en 20 mm tussen ring.

Als de sneeuwklokjes en krokussen uitgebloeid zijn wordt het weer tijd voor de bosanemoontjes. Altijd een fotogeniek bloempje.

Het was perfect licht ,geen wind en veel dauwdruppeltjes.

Met de camera voorzichtig tussen de vegetatie en een bloemetje apart gezocht ,daarna met de cd op zoek gegaan naar een mooi kleur.

Zacht licht over stil gras, paarse en gele bloesems wekken de dag. De winter laat zijn laatste zucht los, terwijl kleur opbloeit in het gras, heel zacht. De aarde ademt weer langzaam in en bloeit. 🌸

Bij deze foto heb ik een cd achteraan geplaatst en nat gespoten . Door de vegetatie de camera gezet om een zacht geheel te vormen.