Dit vlindertje zat op een zandpaadje zich op te warmen in de zon, bij de Gasterse Duinen, tijdens een wandeling. Jammer genoeg heb je niet altijd geluk met de achtergrond of plek waar de vlinder zit....

Dit oranjetipje zat prachtig te zijn in de avondzon. Eerst had ik met de telezoom een aantal foto's gemaakt. Dat gaf teveel 'ruis' van de achtergrondkleuren mee. Niet fijn. Dus gewisseld naar 100 mm macro. Alles heel rustig en bedaard, om de vlinder niet te verjagen. Ondertussen had ik natuurlijk een hartslag van ongekende waarde, want wat zat ie er práchtg! Zou het mij gegund zijn om m van dichtbij te fotograferen? YESSS!! Dat bleek het geval en leverde me deze foto op!

Deze grote groene sprinkhaan zat heerlijk van een bloemblad van een lelie te smullen! Hij zit onder de stuifmeel (dus ook een sprinkhaan is érg belangrijk voor onze biodiversiteit!) en hij is al een aardig eindje op weg, aan het knaagrandje te zien. Hoewel hartje zomer, fijn namiddaglicht dat het tafereel mooi beschijnt, ook is er nog stuifmeel op de voelsprieten te zien!
Ik gebruik niet alleen de 100 mm macro (vaste brandpuntafst), ook een 1.4 extender zodat ik van een iets grotere afstand kan fotograferen en meer vh onderwerp én scherpte in mijn foto's krijg.

Tja... nog maar een insect met geel en rood.
De afgelopen 3 dagen waren wat dat betreft behoorlijk productief. In geen tijden heb ik zoveel insecten gezien en ook kunnen fotograferen. Dus als jullie het teveel vinden, laat het me maar weten.
De pyamawants heeft een opvallend gestreept dekschildje, hij wordt niet voor niks de gevangeniswants genoemd. Maar ook zijn gestippelde buikje mag er zijn. Deze zit op een wilde venkelplant, gefotografeerd met het insect in mijn eigen schaduw en op de achtergrond zon.

De stadsreus wordt groter dan de meeste andere zweefvliegsoorten en kan een lengte van 2,5 centimeter bereiken. Hij leeft zoals alle zweefvliegen van nectar en stuifmeel. Het dier kan niet steken, maar lijkt door grootte en kleuren op de wel van een angel voorziene Europese hoornaar (Vespa crabro). Deze voordeel biedende gelijkenis met een andere soort wordt mimicry genoemd.
(bron: Wikipedia)

Insect in mijn eigen schaduw gezet en zonlicht in de achtergrond om tot een fijne pastel achtergrond te komen. Dat moest niet te lang duren want ze houden van veel zon en vliegen anders weg.
Stil zitten doen ze sowieso niet.

Deze bijtjes zijn 5 tot 7 mm groot, zwart, met smalle wittige haarbandjes op het achterlijf. Mannetjes hebben een naar beneden gekromd achterlijf. Tronkenbijen zijn ook goed te herkennen aan het gedrag: de vrouwtjes lopen over de bloemen terwijl ze hun achterlijf op en neer wiebelen. De vrouwtjes hebben gele verzamelharen aan de onderkant van hun achterlijf. 
Hoe klein ze zijn zie je aan de bloemhoofdjes van het boerenwormkruid waar de bij op zit, die zijn elk maar 8mm, je zou er dus bijna aan voorbij lopen.

Deze had ik nog nooit gezien, het zijn nimfen van verschillende stadia. Tezamen is dit kluitje ongeveer 3 cm doorsnede. Ze zitten op de zaaddoos van een goudsbloem. 

Deze wants komt van oorsprong waarschijnlijk uit Ethiopië, maar komt nu in vrijwel alle tropische en subtropische gebieden voor. De soort blijft zich ook verspreiden naar gematigde gebieden waar deze vooral in kasgewassen te vinden is. De zuidelijke groene schildwants veroorzaakt problemen in veel voedsel- en vezelgewassen, waaronder belangrijke kasgewassen en kunnen een echte plaag zijn.
De wantsen zien er na elke vervelling weer anders uit, er zijn 5 gedaantewisselingen (instar).

Het is een stack van 6 foto's, jammer genoeg zijn niet alle nimfen haarscherp, maar ze zaten niet echt stil, dus ik ben er toch wel blij mee.

Gister maar weer aan de macro van insecten gewaagd. Oef ....dat viel nog niet mee, maar deze ben ik wel blij mee. De doodskopzweefvlieg is een van de 340 soorten zweefvliegen die in Nederland voorkomen, waarvan er 300 inheems zijn. En dat zijn dan alleen nog maar de zweefvliegen. Lastig om al dat vliegende spul uit elkaar te houden terplekke. De determinatie moest dus maar thuis gebeuren en dan kom je best verrassende soortnamen tegen.

Op de fotodag zaterdag j.l. konden we ook fotograferen in een heel mooie tuin. Ondanks de warmte vlogen er toch wel wat vlinders. Ondanks het harde licht toch nog wel gelukt om mooie foto's te maken.

Foto is naar portretstand omgezet.

Tussen de heerlijk geurende lavendel, hoewel deze niet paars is zaten ze lekker te smullen van de honing. Het was geen straf om bij deze bloemen te zitten. Heerlijke geur!!

vandaag sinds hele lange tijd maar weer eens op stap voor insecten. Oef... wat was het heet in de zandbak van natuurgebied Meijendel. Maar de hommeltjes waren wel lekker druk met snoepen van de kattenstaart.

Een libel voor mij op het pad

De groefbij vond de uitgang tussen alle meeldraden en was op weg naar de volgende bloem

Mijn favoriete libel.
Nog veel archief door te spitten, gewoon een luxe probleem dus.
Een handmatige stack van 14 foto's samengevoegd met Helicon Focus software.
Normaliter houd ik van veel ruimte voor een dier, maar hier prevaleerde de mooie dauwdruppeltjes.
Aan de kleur (wit) van het Pterostigma kan je zien dat het een vrouwtje is.

Ik was in de veronderstelling dat ik dit beeld ooit wel eens gedeeld had, maar dat is dus niet het geval. Reden te meer om het even af te stoffen.

Het nadeel van een gigantisch archief is dat er altijd nog veel uit te zoeken is. Het voordeel is dat er ook nog veel moois te vinden is om te delen.

Voor mij doen wel een hele saaie achtergrond en een beestje op een stokkie. Maar daar zitten deze jongens nu eenmaal. 
Toch wil ik hem graag met jullie delen daar ik de libel gewoon heel mooi vind, vooral die gouden aanzet van de vleugels bij het lijfje.
Het is een soort die voorkomt in de Cariben en niet in Europa, vandaar dat ik hem niet kon vinden in mijn libellen boek bij de korenbouten (Orthetrum)
Orthemis en Orthetrum zijn twee nauw verwante geslachten van echte libellen uit de familie van de korenbouten (Libellulidae). Het belangrijkste verschil zit in hun leefgebied en kleurpatronen, hoewel ze anatomisch sterk op elkaar lijken.
Orthemis: Dit geslacht komt van nature uitsluitend voor in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika (de Nieuwe Wereld). Ze komen niet in Nederland of België in het wild voor, tenzij als zeldzame dwaalgast of exoot. 

Plekjes en sprietjes weg gewerkt en ziet er al beter uit. De rode valeriaan heeft prachtige pluisjes als deze uitgebloeid zijn. Bladluizen zijn echt niet weg te denken in een tuin vol bloemen , maar mogen gerust blijven zitten voor de andere insecten

Een zwarte mier op het uitgebloeide kelkje van blaassilene bloem.
Dat onder een warm zonnetje, dus oef.... wat zijn die jongens snel, met recht kriebelbeestjes dus.
Plant in de schaduw van mijzelf gezet voor het zachte licht.

Deze snorzweefvlieg bleef toen wel even zitten om een mooie macro van te maken.

Deze wants zit op een bloemknop. Met zijn lange voelsprieten verkent hij de plant op zoek naar voedsel.

Bij het zien van de pyamaschildwants moet ik direct denken aan het liedje "wakker worden" van Jochem Myer.

Ik was eigenlijk opzoek naar vlinders, maar kon ze niet vinden. Wel dit beestje op een boterbloem, bedekt met dauwdruppels. Op de achtergrond een onscherpe bloemstengel met knopjes en speels bolvormig bokeh. Ochtendlicht vanuit achteren. Het was een schitterende ochtend in het veld.

Op zoek naar springstaartjes kwam er eindelijk toch nog eentje onverwachts in mijn vizier, van de drie foto's had ik er gelukkig eentje dat scherp was. De setting was ideaal voor het maandthema.

Mooie zonsondergang op de aankomstdag van onze vakantie. Camera op het hekje steunend wilde deze bladluis net vertrekken naar de zon. Maar opgepast voor het struikeldraadje (spinrag) op de haag.

Libel met dauw druppels vlak voor zonsopkomst. Handmatige stack van 6 foto's samengevoegd met behulp van Helicon Focus.

De uitgedroogde papaverbollen dienen regelmatig voor een rustpunt voor libellen. Deze libel bleef wel eventjes zitten op een goed moment om een mooi silhouet te bekomen. De details in de vleugels zijn wonder mooi. ( ik denk dat Daan de Vos dit bedoeld met tegenlicht)

De kleur van een plant en de kleur van een wants

De goudoogdaas, nog geen 1,5 cm, liep op de vensterbank en pauzeerde zo nu en dan even. Zij steekt niet, maar bijt, alleen de vrouwtjes. Als je zulke prachtige ogen hebt, ben je geneigd haar dat te vergeven.

Niet echt macro - laten we maar zeggen 'close up'. En het gaat vooral om het beeld. Daar zit-ie dan. En wat nu?