De orchideeën in ons gebied hadden hebben wel last van de droogte gehad, de afgelopen zomer. Deze brede wespenorchis trof ik fris bloeiend aan, na de eerste regenbui sinds weken.

Begin maart, het is een mooie dag en de krokussen verschijnen. Om vrolijk van te worden. In het Gronings wordt dan gezegd "veujoar in de kop".

Het duizendguldenkruid hoort bij mijn favoriete plantjes in het Lauwersmeer. Je ziet ze wel langzaam minder in aantal, omdat de arme grond van de vroegere zeebodem steeds vruchtbaarder wordt en minder kalk gaat bevatten.

De vroege glazenmaker, tegen het beschaduwde riet in de achtergrond, bleef net lang genoeg even stil hangen om een foto te nemen. Met dank voor de tip.

Met het nest is het vast goed gekomen en misschien zijn de kleintjes van deze kauw al wel geboren.

De nonnenkapkluifzwam is een nogal zeldzame voorjaarspaddenstoel, die het van kalkrijke, schrale grond moet hebben.

Al om half drie in de middag kleurde de lucht prachtig. Een winters lichtpuntje. Het was een mooi gezicht, de brandganzen op de goede plek te zien vliegen. Ik heb eentje verwijderd, die tegen de rand aanvloog.

De konikpaarden kunnen winterse omstandigheden wel verdragen. Maar misschien zijn ze toch wel net zo blij als ik, dat dat nu voorbij lijkt.

Het was een spectaculair gezicht. Door de harde wind was het riet aan de oevers van het Lauwersmeer helemaal bedekt met ijs in mooie grillige vormen. Ik heb de foto opgefrist.

Het was een feestje vorige week met de sneeuw. Zoals hier in het Ballastplaatbos.

Na een tip kon ik deze mooie bleekroze koraalzwam fotograferen. Sinds 1987 was hij niet meer gezien volgens de verspreidingsatlas en het is een gevalideerde waarneming. Ik vond het maar bijzonder, al besef ik dat er veel meer niet dan wel gezien wordt.

Piepkleine eitjes 1,5 mm, in een mandje, zo ziet het gestreept nestzwammetje er uit. De eitjes, de sporenkapsels, worden weggeschoten als er een druppel op valt als ze rijp zijn en zo verspreiden ze zich. Ik wist van het bestaan, maar had ze nog nooit gezien. Dus ik was er blij mee.

Je moet er snel bij zijn voor het lijnenspel van de hazenpootjes. Het is zo weer voorbij. De achtergrond werd een stuk rustiger - en mooier - toen ik de kleur er uit haalde.

Ik zag veel vliegenzwammen in het bos bij ons, nog voor de regen van het afgelopen weekend. Altijd leuk.

De goudoogdaas, nog geen 1,5 cm, liep op de vensterbank en pauzeerde zo nu en dan even. Zij steekt niet, maar bijt, alleen de vrouwtjes. Als je zulke prachtige ogen hebt, ben je geneigd haar dat te vergeven.

Als de omstandigheden voor zaadvorming gunstig geweest zijn, kunnen reigersbekken in het voorjaar een heel tapijt vormen. Ik vind het een vrolijk gezicht.

Het is weer orchideeëntijd in het Lauwersmeer, als de zomer begint. Tussen de ratelaars is het een vrolijk gezicht. Ik heb geprobeerd dat weer te geven.

De grutto heeft er geen probleem mee om op één poot te poetsen. Gelukkig broeden er in de Bantpolder, waar de foto is genomen, best een aantal. Dat helpt een beetje.

De zilverreiger kwam mooi in mijn richting landen. Nu een heel gewone soort, maar ik weet nog, lang geleden, dat het een zeldzaamheid was in het Lauwersmeer. Ze broeden er overigens niet.

Het wordt iedere dag een klein beetje lichter. Heel fijn. En nog even en de sneeuwklokjes komen tevoorschijn. Hier stonden ze wel in heel mooi avondlicht.

De koolwitjes fladderden al een tijdje om elkaar heen. Plots ging het vrouwtje op de grond zitten, met het achterlijfje omhoog, ten teken dat ze tot de paring bereid is. Er werd nog wel een tijdje gefladderd, waarna er werd gepaard. Ik had geluk dat ze beide in het scherptegebied vielen. Een mooi moment.

Het is toch altijd weer leuk om vliegenzwammen tegen te komen in het bos. Het licht was mooi verdeeld over dit tweetal.

Elfenbankje is een mooie sprookjesnaam. Ik kon de foto van bovenaf nemen, zodat de patronen mooi zichtbaar werden. Alleen het elfje ontbreekt. Nog iets naverscherpt.

Het was bewolkt, maar op het gewenste moment braken de wolken en ging de zon mooi onder. Iets later kwamen er mooie kleuren.

Het geelhartje is een piepklein plantje, ongeveer een halve centimeter, van de duinvallei. Hij komt ook op de vroegere zeebodem van het Lauwersmeer voor. Ze staan vaak nogal rommelig bij elkaar, dus ik was blij, dat ik er eentje vrij tussen zijn soortgenoten kon vastleggen.

Verleid door het mooie honingmerk an de rietorchis gaat de tuinhommel op zoek naar nectar. Maar veel orchideeën produceren geen nectar. hij zal het niet vinden. Wel blijven de stuifmeelklompjes aan de hommel hangen. Als hij verder op zoek gaat naar een volgende orchidee wordt er bestoven. Er zijn dit jaar trouwens duidelijk minder orchideeën in het Lauwersmeer dan andere jaren.

Deze nog erg jonge kruisspinnetjes, de nog piepkleine nimfen, zaten tussen de vuilnis bak en de heg. Dat zorgde voor een donkere achtergrond.

Heel fijn dat de natuur weer tot leven komt. Nu maar hopen dat de grutto's weer voor het zo broodnodige nageslacht gaan zorgen.

Op 1 december, tussen herfst en winter, lag er een klein beetje sneeuw bij ons. De blaadjes van de cotoneaster waren nog mooi gekleurd. Tussen de besneeuwde takken gaf dit blaadje een mooi contrast.

Bladluizen aten de bladeren van ons kleine wilgenboompje. De Aziatische lieveheersbeestjes deden zich weer tegoed aan de luizen. Om deze reden zijn ze ooit geïntroduceerd in de landbouw. Maar de exoten bleken grote nadelen te hebben, want ze aten ook de larven van inheemse lieveheersbeestjes en andere insecten. Hier wandelt het beestje op het wilgenblad en twijfelt aan het eind van het pad even wat hij nu moet doen.