Het sparrenveertje met de talloze dunne takjes leek in het tegenlicht wel een egel, die zjjn stekels opsteekt.

Deze fopdraadwatjes, nauwelijks 2 mm. trof ik op een vergaan stukje bast aan. Het zijn twee stadia, de tweede (licht) en derde (donker). Het eerste stadium is wit.Ik had het geluk dat ze er een leuke vorm van gemaakt hadden. Met stabiel statief en twee tussenringen genomen.

De afvalvlieg, had een mooi plekje uitgezocht op de hertenzwam. Je ziet ze vaker op paddenstoelen zitten. Dit is een suillia volgens obsidentify en ook daar zijn er weer meerdere soorten van. Er valt nog veel te leren.

Het jacobskruiskruid is het domein van de zebrarups. De rups van de sint-jacobsvlinder. Mooi van kleur, alleen niet zwart-wit, zoals de naam suggereert.

Op de verbena komen veel vlinders af. Hij staat net zo hoog op de poten als de steltkluut, maar van dichtbij en met wat zon en ochtenddauw zien de bloemen er mooi uit. Vanwege alle paars moest ik aan het prachtige lied van Prince denken.

In het bos zag ik heel mooi gekleurde stipjes van nog geen 2 mm. in het vergane hout. Ik wist gelijk wat het was, want ik had net een mooie foto van het zandkleurig lantaarntje van Fons op deze site gezien. Normaal is het moeilijk om myxomyceten op naam te brengen, maar nu was het geen probleem. De bruine stipjes zijn een latere fase.

Soms meer land en soms meer water. De kwelder is het grijze gebied tussen land en water. Met meestal meer wind dan op de foto.

De aalscholver, met zijn witte voorjaarspruik, zat dichtbij zijn vleugels te drogen. Het water paste mooi bij het patroon in de vleugels.

De bosrandroofvlieg is een vervaarlijk uitziend insect. Een echte rover, hier met de mooi gekleurde groene bladsnuitkever. In de avond aan de rand van het bos op een paaltje. Ik hoop dat deze versie de goeie is.

Deze grote keverorchis, neottia ovata, was vorige week de eerste orchidee die ik in het Lauwersmeer zag. Niet de meest spectaculaire, wel veel bloemen en ik vond het een mooi moment. Hij is nogal sprietig van aard, dus ik heb hem door de begroeiing heen gefotografeerd en de achterond is het bos. Daar staat hij graag, op een open plek aan de bosrand. Het paars van de rietorchissen komt nu tevoorschijn.

Volgens vogelbescherming zijn er maar ongeveer 100 broedparen van de grote karekiet. Heel veel minder dan vroeger. Dan is het dus extra leuk, als hij vlak bij ons park weer gearriveerd is. Je hoort hem van verre, want hij kan krassen als de beste, zoals hier, Zingen gaat hem minder goed af, daarin is hij niet de enige.

Van harte gefeliciteerd Nanno Kranenborg, je fraaie foto "Lentebode" is de winnaar geworden van het Thema van de maand april Leve de lente!

Klik hier om de oorspronkelijke foto van Nanno te bewonderen.

Deze kluut plofte voor eventjes vlak bij mij neer in de Ezumakeeg. Met de madeliefjes in de achtergrond. Als je gezegend bent met zo'n mooie tekening op je verenkleed, de hoge poten en ook nog die bijzondere snavel, dan heb je niet te klagen, vind ik.

De vroegeling is een piepklein plantje, de bloemen zijn maximaal een halve centimeter, die zelfs al vroeg in maart de lente aankondigt. Ze staan vaak in groepjes bij elkaar.

Sneeuwgorzen zijn kustvogels en zo nu en dan aanwezig in de haven van Lauwersoog in de winter. Omdat ze niet zo schuw zijn komen ze zo soms dichtbij, als ze naar voedsel zoeken tussen het stro.

Het is altijd leuk aan het wad, maar de enkele keer dat het windstil is, is het wel heel erg genieten van de indrukwekkende rust en ruimte. Schiermonnikoog verschijnt nog net aan de horizon.

Bij de Cleveringsluizen aan de Friese kant heb je vanaf een hoger standpunt een mooi uitzicht over het Lauwersmeer. Zeker als de wolken ook nog meewerken.

De afwisseling van dooi, vorst en een vleugje sneeuw gaf mooie patronen op het ijs. Voor iedereen fijne feestdagen en ik wens het team DDN ook het volgend jaar weer veel succes met deze prachtige site.

Soms is het erg zoeken naar een soort paddenstoel, maar de vliegenzwam zie je van ver. Het licht in de achtergrond werkte mooi mee.

Op een klein stukje boomschors zaten deze fopdraadwatjes (denk ik). Ik heb de boomschors een beetje verplaatst voor het plaatje. Twee tussenringen gebruikt. Wat zijn deze piepkleine myxomyceten toch vaak wonderlijk mooi van kleur.

De zon, die door de bomen scheen, zetten de mycena mooi in het licht, vond ik. Welke soort mycena het is weet ik niet.

Het licht in het bos viel even mooi op het bruin zandoogje.

Er zijn niet zo heel veel broedparen van de grote karekiet, dus is het een gelukje als hij in de buurt zijn plekje zoekt.

De rietzanger zat dichtbij op de rietstengel en moest zich vanwege de wind goed vasthouden. Mij lijkt het moeilijk, maar zij vinden het geen probleem.

De kikker in het groen keek om het hoekje in het avondlicht.

De torenvalk zat op een dijkje langs de weg, op ooghoogte met het autoraam.