Een gladiool in eigen tuin, maar dan creatief van heel dichtbij.
Voor mij gaat het hier puur om de kleuren en de vormen.
Lensbaby Sweet 50 met twee macro convertor lensbaby ringen (8 + 16 mm) aangevuld met een 20 mm tussenring. Veel ringen dus.

Deze Zeeappel is gevonden door mijn kleindochters. Deze zeeappel groeide in bij de Ossehoek tussen de stortstenen in heel ondiep water en dit is een uitsnede. Hij is wat kleiner dan de 1080 pixels hoog en de 1920 breed. Maar als ik dat wil bereiken moet ik een stuk van mijn foto afsnijden. Ik ben hier pas bij en weet niet of ik hier ook met in pixels wat kleinere foto's mag insturen. Of dat het maximum ook het minimum is. Deze foto zou dan helemaal uit verband getrokken worden. En op de pagina met alle ingezonden foto's zie ik ook verschillende afmetingen in het formaat van de foto's Misschien niet in pixels maar het formaat waarop ze daar staan. Het is al een oudere foto en komt niet boven de 1080 x 1920 pixels uit. Is 1690 x 1080.

Ik blijf het toch prachtige bloemen vinden, zeker als ik ze in Hig-Key kan vastleggen.
Tegenstelling: knop vrs vol in bloei.

De Japanse kornoelje in een close-up van de vrucht en nog een paar bladeren van de bloem. De groene achtergrond van een heg laat nog net wat licht door. Het sierlijke vormpje deed me denken aan een kopje thee.

......een suikerspin. Een foto waarvan het glazuur zowat van je tanden valt... Lang leve de heide! Ik vind het prachtig zoals het bloeit. Daar een mooie foto van maken is wat lastiger. 'Door' de heide fotograferen helpt om een rustig en zacht beeld te creëren. De zoektocht naar het juiste takje dat los stond van de rest was nog niet zo makkelijk.

*dit is de laatste foto van mijn mini-serie over de heide*

vandaag sinds hele lange tijd maar weer eens op stap voor insecten. Oef... wat was het heet in de zandbak van natuurgebied Meijendel. Maar de hommeltjes waren wel lekker druk met snoepen van de kattenstaart.

Mijn favoriete delicate zomer bloemetje.
Dit maal de roze variant, waar er dit jaar maar eentje van in de tuin stond.

Het was wel weer eens tijd voor een nieuw Art work.
Hazenpootjes en diverse grassen
Gemaakt op een lIghtpad.

Een late ronde varen over Lake Kerkini, Griekenland. Naast alle kroeskoppelikanen zitten er ook een paar roze pelikanen tussen. In het late licht kleurde de lucht wat warmer. De houding van deze pelikaan vond ik typisch iets van 'no pictures, please'.

Close-up van een bloemknop van een hoogstam appelboom.
Geen klassiek beeld, maar een abstract lijnenspel.

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

Hier vervaagt de wereld tot gevoel.
Geen verplichtingen, geen haast, alleen pastelkleuren en licht.
Wat overblijft is zachtheid,
en de geboorte van iets moois.

Gemaakt met een Meyer Gorlitz 180 mm op F3.5 en met één tussenring van 36 mm.

De natuur op zijn best. Overal zie je nu de fraaie bloesem die lente aankondigt.

Ik blijf het intrigerend vinden als je niet direct kan zien wat het is, maar dat is nu juist ook het leuke aan abstract werk. Iets zien en maken waar anderen aan voorbij lopen. Stack van 9 beelden samengevoegd met Helicon Focus software.

Even wat warme kleuren tussen alle mooie winterse, witte en koude beelden. Kort na zonsopkomst streek het warme ochtendlicht over de enorme hoeveelheid flamingo's die net begonnen te ontwaken. Hier een deel van de grote groep. Normaal zou ik geen poten aansnijden, maar hier vond ik dat veel beter in de compositie passen.

Het was fantastisch om deze gracieuze vogels vroeg in de ochtend net na zonsopkomst te mogen zien bewegen. Vanuit zeer gepaste aftand, want ze zijn heel alert op bewegingen en anticiperen daar continue op, dus gewoon rustig gaan zitten en wachten op een mooie moment.

High Key met tegenlicht van een roze tulp.

Vandaag wat bloemen geknipt uit de tuin , door het slechte weer was het niet te doen buiten. Ik heb wat bloemen een beetje lager gelegd en de roze rechts onder voor de zonnekap gehouden.

Na een natte winter en nat voorjaar kon ik in het plaatselijke plas-dras gebied in de zomer de bloeiende veenwortel fotograferen vanaf de waterkant. Tegenlicht op de vroege ochtend en de lensopening maximaal is daarbij toch wel het mooiste. Dat was in 2024. Dit jaar is alles verdroogd en heb ik de veenwortel niet meer gezien.

De zachte schoonheid van de waterlelie in de focus gezet en dan meervoudige belichting toegepast om sfeer te creëren.

Een bewerking van twee foto's waarbij een texture gebruikt hebt.

Plotseling landde een baby agaatvlinder op het portier van de auto. Door de lichtval lijkt het alsof ik een roze auto heb en heeft het licht van bovenaf de vorm van een hart gekregen. De agaatvlinder heeft een 'opstaande rok' en door de reflectie in het autoportier heeft de schaduw wel de originele kleur van de auto gekregen (oranje).

Vandaag was ik wat aan het oefenen op libellen in de tuin. Dit leuke juffertje kwam steeds terug op dezelfde plek; na het vliegen van een klein rondje nog even de vleugels wat opschudden. En alle 4 de vleugeltjes heel even uit elkaar. Juist op dat moment vastgelegd; het lijkt nu net een indianentooi.

Elegant staan ze in het water, gracieus wordt er gevlogen... maar de landing? Ronduit lomp. Maar dat ze dat landen dan vlak voor ons neus doen, was toch wel heel aardig van ze.

Ik heb nog zoveel in mijn archief zitten, waar ik nog niks mee gedaan heb . Zonde om te laten liggen toch, met dit maandthema! Ik weet niet zeker of de determinatie correct is, dus je mag me corrigeren als de naam niet goed is.

Een magisch momentje bij de groepsvlucht van de flamingo's. Deze 2 vliegen zo dicht boven elkaar dat ze verplicht dezelfde vleugelslag hebben. Samen vliegen ze als 1 vogel. Mooi om te zien. Vóór het landen gaan ze overigens wel weer uit elkaar.

Over onze hoofden heen leek het haast een balletvoorstelling. Die ene zelfs met gekruiste 'benen'. Zoals je kunt zien met wond/abces is dit been moeilijker recht te houden.

Vanaf de 'snelweg' zagen we ineens een groepje flamingo's in een veld; even parkeren in de berm. We konden niet echt dichtbij komen. Maar de flamingo's besloten toen zelf om ons te verwelkomen door op te stijgen, een rondje te vliegen over ons heen en op de vertrekplaats weer terug te landen. Hier vliegen ze keurig in formatie en voor de foto leuk dat ze elkaar net niet raken.

Altijd een uitdaging om vroeg in de ochtend een compositie te vinden met grote velden tulpen. Ben meer op mijn plek aan zee maar out off the box is goed voor je creativiteit. De voorste tulp trok mijn aandacht.

De bosanemoon is een prachtige en fragiele bloem. Deze delicate bloemen, met hun witte of zachtroze bloemblaadjes, bedekken de bosbodem als een zacht tapijt en brengen kleur in de vaak nog kale bossen. De bosanemoon groeit het liefst in loofbossen en op open plekken waar het zonlicht door de nog kale boomtakken kan schijnen. Bosanemonen zijn verrassend veerkrachtig en hebben een unieke manier van verspreiden; ze maken gebruik van mieren, die de zaden meenemen en zo helpen bij hun voortplanting.