De struiksprinkhaan zit als een fijn groen silhouet in de elegante boog van de slanke aar, precies op het punt waar de stengel haar zachtste buiging maakt. De goud bleke sprieten lijken hem bijna te dragen: een lichte, zomerse schommel die even meebeweegt met zijn aanwezigheid. Achter hem vervaagt het veld tot een zachte, beige waas, waardoor het groen van zijn lichaam scherp naar voren komt: een klein levend accent in de sierlijke lijn van een luchtige aar vorm.