Grote zilverreiger bleef langdurig voor de lens, voedsel zoeken, uitgebreid veren poetsen, rusten...

Het koppeltje foerageerde al een tijdje rond, aan hun gedrag is best op te maken wanneer de paring er gaat aankomen.

Zie ze altijd graag foerageren maar wanneer ze een bad nemen is het kleine plevier met groot waterplezier dit zowel voor vogel als fotograaf.

Slecht weer die dag toch enkele steltlopertjes mooi kunnen observeren en op de plaat zetten.

Grijs en donker weer, maar wel veel drieteenstrandlopers op het strand in IJmuiden. Met een regenbroek aan op het natte zand gaan zitten en met het afnemend tij mee geschoven met de vogels, om de afstand niet te groot te maken. Deze vogel wrikt met zijn snavel een scheermes open en werkt daarna de inhoud naar binnen. Dit was goed te observeren. Ze zijn er heel handig in.

Deze struik in dat moeras was dit najaar een liefkozen pleisterplaats voor reigers, door het flauw winterzonnetje vallen de schaduwen van de takken op de vogel nog best mee. Vanuit drijfhut.

Op meerdere dagen dat ik daar in de drijfhut zat kwam deze reiger langdurig op deze tak rusten.

De wilgenstruik daar in het moeras is dit najaar meermaals mijn decor geweest om reigers en lepelaars vanuit de drijfhut te fotograferen, die dag was er gesluierde zon waardoor er blauwe kleur in het water kwam maar toch het wit niet uitbrande.

Zelfde paaltje dat ik eerder deze wel al eens heb opgeladen vanuit de drijfhut vanop dezelfde plaats maar ruim 6 uur later, voor deze soort mocht de converter er weer op.

Wanneer watersnippen rond foerageren en even niet met de bek in de modder boren vind ik ze mooist van houding.

Wanneer ik geconcentreerd door de zoeker kijk besef ik niet altijd dat het spiegelbeeld erbij kan, gelukkig kon hier de camera op tijd naar beneden.

Deze scholekster (man of vrouw is me niet bekend) zit trouw op het nest. Voor een scholekster ene veilige, groene plek, ze willen hun eieren ook nog wel eens op een akker of vlak langs een pad leggen. Maar deze had een landje temidden van slootjes uitgezocht. En hoewel er water tussen mij in mijn auto en het dier zat, bleef het mij bewegingen nauwlettend in de gaten houden. De scholekster is misschien de meest plompe weidevogel, maar het felle oranjerood van de snavel en poten maakt veel goed.

Nog steeds kijk ik met heel veel plezier terug op twee weken Lauwersmeer twee jaar geleden, een duik in het archief voor het thema van de maand was dan ook geen straf, maar een groot genoegen.

Mooie vogels die kluten maar zo agressief in het broedseizoen, ze dulden geen andere vogels in de ruime omgeving van hun nest.

Met zijn fel gekleurde pootjes is de tureluur een opvallende verschijning in de plassen, graag zou ik hem nog eens op de plaat krijgen in de typische houding wanneer hij met zijn vleugels recht omhoog staat.

Grutto, de nationale weidevogel van Nederland, liefst fotografeer ik ze toch in een plas dras gebied.

Vol verwondering kijk ik telkens toe hoe diep deze vogels hun bek in de aarde kunnen drukken om wormen op te halen, de opwarming en de daar uitvloeiende perioden van droogte zou niet in hun voordeel spelen.

In de plas dras gebieden zijn ze nu goed vertegenwoordigd, wanneer de paartjes zich gaan vormen heb je wel eens kans om een stel te fotograferen.

Ook de stelkluten hebben het voorjaar in hun bol. Hier het kruisen van de snavels, wat ze liefdevol na de paring doen. Jammer genoeg heb ik de paring net gemist.

Dit gruttopaar (de vrouw voorop) was heerlijk aan het wormen prikken op een klein 'dijkje' langs de sloot. Hoewel ik de auto als schuilhut gebruikte, hielden ze me goed in de gaten. Het is lastig om de kop van foeragerende grutto's scherp in beeld te krijgen. Ze bewegen vrijwel constant, maar zo nu en dan houden ze een pose iets langer aan. Hét moment om af te drukken.

Vanmorgen trof ik een groepje kraanvogels aan in de kop van Drenthe. Dit soort doet het erg goed in Drenthe

Kluut pulletje op ontdekkingstocht

Dit Tureluurtje bleek de lens toch in de gaten te houden. Nauwelijks uitgesneden.

Vandaag op zoek geweest of er al pulletjes waren van de Grutto. Helaas niksgezien of gehoord,maar kwam wel deze tegen die aan het foerageren was.

De wind deed twee slagpennen opwaaien, doet me denken aan het vredesteken, laten we er van uit gaan dat dit oeverlopertje de vrede in deze wereld wil terugbrengen.

Toen er toch een ruime opklaring verscheen kwam er ook kleur, de weerspiegeling van de lucht maakt het water dan blauw, bij gebrek aan zon blijft water wit, iets wat ik vooral ervaar met de drijfhut.

Tijdens de terugtrek van de overwintergebieden in het Middellandse-Zee gebied naar Scandinavië blijkt de Dollard een belangrijke pleisterplaats te zijn voor Zwarte ruiter, deze periode kan je ze in zomerkleed treffen.

Ik zag hem aan komen vliegen en dacht meteen die is voor mij en nog gelukt ook. Zo te zien dachten de Grutto,s daar heb je hem ook weer

Ik kon helaas geen lager standpunt innemen maar ben hier ook blij mee. Zat in de auto en hij kwam langzaam op mij aflopen.

Tijdens een dagje in een vogelhut in de Breebaart polder was deze Wulp de gehele dag aan het foerageren.