De struiksprinkhaan zit als een fijn groen silhouet in de elegante boog van de slanke aar, precies op het punt waar de stengel haar zachtste buiging maakt. De goud bleke sprieten lijken hem bijna te dragen: een lichte, zomerse schommel die even meebeweegt met zijn aanwezigheid. Achter hem vervaagt het veld tot een zachte, beige waas, waardoor het groen van zijn lichaam scherp naar voren komt: een klein levend accent in de sierlijke lijn van een luchtige aar vorm.

Op het schijnpapaver plantje in de tuin ontdekte ik twee piepkleine nimfen van de struiksprinkhaan. Goed gecamoufleerd waren ze samen op ontdekkingsreis. Ze gingen heel langzaam en bleven dicht bij elkaar. Vond het een aandoenlijk tafereel. Om te laten zien hoe klein ze zijn heb ik een groot deel van het plantje meegenomen, ook voor een meer grafisch beeld met symmetrie en herhaling. De jonge beestjes, de nog gesloten bloemknoppen en het monochrome groen gaven mij het voorjaarsgevoel van pril leven en een nieuw begin.

Deze Struiksprinkhaan weet niet wat hem overkomt, de snelheid ontbreekt maar de vormen lijken op een achtbaan

Met de fotowerkgroep "midzomernacht" doorgebracht in het Amsterdamse bos met opdracht kleine beestjes. De Struiksprinkhaan zit zich voor te bereiden op een nieuwe sprong.