In de tuin vond ik dit vergane hortensia bloemetje. De delicate, kantachtige structuren van de bloemblaadjes deden mij denken aan kleine windmolentjes. De fijne nerven vormen een fragiel filigraanwerk. Ik wilde de schoonheid van de vergankelijkheid laten zien, maar alleen het bloemetje op de foto zetten vond ik niet spannend genoeg. Zo ontstond het idee om dit te combineren met een silhouet van hetzelfde bloemetje middels dubbele belichting in de camera. Hierbij heb ik een geflitste macro opname met f/13 gecombineerd met een tegenlichtopname (gecreëerd met een zaklamp) met f/2.8, beide met handmatige scherpstelling. Bij de MVB heb ik gebruikt gemaakt van de lichte modus. Foto omgezet naar zwart-wit. Het leek me iets voor het maandthema.
Een waterlelieblad dat al aan het vergaan is, onder water. De omgeving is donker en duister maar ondanks de vergane glorie heeft het blad toch nog iets van zijn vroegere schoonheid en kleuren. Voor mij is het niet saai maar is het als het ware bezig met een metamorfose naar het einde toe; maar nog steeds met een bepaalde schoonheid.
