Je voelt je bekeken.
Hoewel de Gele kwikstaart niet op de oever te zien is wordt hij wel weerspiegelt in het water.
Je zou beginnen te geloven in spoken zo.
Je wacht er al een tijdje op en dan ineens zit er een pracht span Geelgorzen voor je. Om op het goede moment af te drukken probeer je beide vogels in de gaten te houden maar dat is bijna onbegonnen werk. Deze foto is dan ook een beetje geluk.
Dit gorsje weet wel de aandacht op zich te vestigen in het geel/groene landschap.
Eerst hoor je ze, dan zie je er één en dan blijken ze ineens ook vlak naast de auto te lopen. Hoe doen ze dat?