Deze zwarte zeekoet heeft de muur verruild voor een laag piertje vlak bij, waar de eb een dik bed van goudbruin wier heeft blootgelegd. Dit is de ideale plek om na het vissen even op te drogen en te rusten. Tussen het goudbruine wier valt hij met zijn strakke, zwarte silhouet en de kenmerkende witte vleugelspiegel direct op, compleet met een ingetogen Mona Lisa-lachje in zijn snavelhoek.

Ochtend in Oban. Terwijl de haven tot leven komt, zit deze zwarte zeekoet in zijn vaste nestnis in de zeekade. De kolonie gebruikt de gaten en afwateringspijpen in de muur als veilige broedplaats. Met zijn snavel wijd open laat hij een typische, hoge fluittoon horen; de knalrode binnenkant van zijn bek steekt prachtig af tegen het gitzwarte zomerkleed.