Je hoort en je ziet ze niet en ineens zitten ze in het water. Deze dame /heer kwam voor mij precies op tijd.

Tijdens een excursie met de vogelwerkgroep de Grutto Weerselo mochten wij met een toezichthouder het gebied in. Heel bijzonder om mee te maken, dit was een uitgelezen kans om foto's te maken. Deze Kokmeeuwen gingen aardig te keer toen we met het groepje in hun buurt kwamen. Om alles een beetje in de scherpte te krijgen heb ik de f/14 maar toegepast. Boven alleen maar een strookje verwijderd i.v.m. een halve Kokmeeuw. Verder is het de gehele foto en uit de hand gefotografeerd.

Soms heb je het geluk dat je precies op tijd bent wanneer ze heel mooi van kleur zijn. Dit zevental, elk 1,5mm. op een voetstukje en ook nog eens omringd door Mollisia ( Ascomyceten ) heb ik gevonden op een natte, oude omgevallen Berk. De Papilparapluutjes hebben naar gelang van de weersomstandigheden maar een heel kort bestaan. Ze verkleuren van wit naar roze, dan kersenrood en vervolgens naar bruin en ten slotte naar zwart en dit alles binnen 24 u. Bijzonder, prachtig mooi spul!

Dit plasmodium is de voorloper van het Glanzend Druivenpitje, het geheel is maar een paar cm. Ga meestal de volgende dag terug om te kijken hoe het er voorstaat, helaas was ik een beetje te laat om de Druivenpitjes netjes op de foto te krijgen. Als je even naar internet gaat weet je hoe ze eruit zien. Mooi spul om te zoeken en vast te leggen.

Deze Dame of Heer ging er eens goed voor staan.

Samen met mijn oudste broer heb ik in de mobiele schuilhut heel wat uurtjes doorgebracht om tot beelden te komen waar sommigen Aalscholvers zo af en toe met een grote Zeeforel naar boven kwamen. Deze Dame of Heer had de ogen groter dan haar/zijn maag. Helaas was de vis te groot om naar binnen te werken en was ten dode opgeschreven. De Meeuwen die deze taferelen zo langzamerhand ook kennen wisten er hierna wel raad mee. Al met al waren deze momenten een spannende aangelegenheid.

De laatste paar jaren bijna geen Rosse Woelmuizen meer waargenomen in het bos. Soms zie je uit je ooghoek iets bewegen en zowaar toch weer een Rosse Woelmuis. Waar de vogels soms met voer morsen zijn ze als kippen erbij. Het zijn echte klimmers maar deze was al weer in de afdaling. Had het geluk dat deze een Pitstop of een black-out had want ze zijn razendsnel.

Meestal vind ik dit kleine spul in het bosgebied waar ik geregeld vertoef. Deze soort had ik al in de eerste fase gespot. Hoopte dat ik ze onder deze omstandigheden kon fotograferen maar dat is niet altijd vanzelfsprekend. Heeft te maken met weersinvloeden. De foto is ongeveer 3cm. breed.

Nu het iets warmer wordt zie je ook meer activiteit bij het water.

Druktemakers die altijd op hun hoede zijn.

Deze ukkies heb ik in alle stadia kunnen fotograferen.

Was een moeilijk karwei om er eentje ( kopje 1mm. ) scherp te krijgen. Plat op de buik omdat het kleine spul zich vlak boven het water bevindt. Moest me daarom behelpen met twee rijstzakken, op elkaar, omdat ik schuin naar beneden moest fotograferen. Tevens moest ik aan de compositie denken. Uiteindelijk gelukt.

Doordat ze door wandelaars werden opgeschrikt zag ik ze al van ver aan komen vliegen. Gewacht, in de mobiele schuilhut, tot ze dicht genoeg bij waren om ze in de vlucht te pakken. Je moet dan een beetje geluk hebben dat er tussen een aantal foto's een scherpe zit.

Zo af en toe kom ik ze wel eens tegen wanneer ik op zoek ben naar klein spul. Meestal hangen ze aan takjes of onder schors van bomen dat op de grond ligt. Het is een waar kunstwerkje van deze kleine spin. De cocon van 5mm. doorsnede lijkt wel met koperdraadjes zijn omwikkeld, dit ter bescherming van de eitjes.

Het was toen behoorlijk koud in mijn onderkomen maar je krijgt er ook soms wat voor terug. Was bezig om een Roodborst te fotograferen in de sneeuw toen plotseling een Sperwer de Roodborst voor mijn neus weggriste. Kon nog net een paar foto's maken voordat hij met zijn prooi verder het bos in vloog. Dit alles gebeurde op gepaste afstand.

Jong of oud, deze schimmels zijn meer dan de moeite waard om te fotograferen. Heb gekozen voor de achterzijde om de mooie structuren. Komen vaak voor op afgevallen, weinig verteerde Eikentakken.

Vaak kondigen ze zich al aan met hun typische luide geroep. Ze zijn schuw en verkennen eerst hun omgeving. De mannetjes kun je herkennen aan hun rode vlek onder het oog, deze is bij het vrouwtje zwart.

Momenteel veel bedrijvigheid langs en op de Berkel. De foeragerende reiger werd door wandelaars verstoord en daar kon ik mooi van profiteren. Had hem/haar al in het vizier en de weersomstandigheden werkten ook nog eens in mijn voordeel.

Heb ze al in verschillende stadia gefotografeerd, ze veranderen van structuur en kleur. Het is passen en meten. De foto is is een paar cm. breed.

Wanneer ze zitten te badderen maakt een beetje geluid hen niets meer uit. Geen uitsnede. Wens allen bij de DDN een gezond 2024.

Deze twee op hun voetstuk maar groot in beeld gezet wat ze volgens mij ook verdienen. Moest alles uit de kast halen om er fatsoenlijk bij te kunnen. Zag pas door de zoeker dat er druppeltjes op zaten. Ze zijn samen in werkelijkheid ongeveer maar 4mm. breed en 7mm. hoog.

Ga elk jaar weer terug naar het voor mij bekende stuk hout om te kijken of deze prachtige schimmel aanwezig is. Elk kopje op een donker steeltje is 0,3-0,4mm klein. Dus loep is noodzakelijk. Hou tijdens het fotograferen al rekening met de belichting zodat ik thuis alleen het schuifje van de hooglichten iets naar rechts hoeft te schuiven. De Smaragdina dankt zijn naam aan de kleur. Helaas is voor deze fraaie schimmel nog geen Nederlandse naam. Geen uitsnede.

Op de terugweg van de eerste pier kwam ik twee sneeuwgorzen tegen die rustig aan het foerageren waren. Liep ze een paar meter voorbij zodat ik de laagstaande zon in de rug kreeg. Dan rustig op je kont een stukje naar beneden zakken en wachten tot ze jouw kant op komen. Kon nog net een paar foto's maken voordat de de laagstaande zon achter de dijk verdween.

Dit groepje, elk kopje circa 2,5mm. klein en heel mooi van kleur, kon ik gisteren ook nog eens op een vochtige, bevroren oude boomstam, vereeuwigen.

Die dag was de Noordse stern ons goed gezind. Evenwel had deze een zendertje onder de rechtervleugel. Het koste daarom wel enige moeite om hem/haar zo te fotograferen dat de zender niet meer zichtbaar was. Met de losse veer ik wel leven.

Er zaten op het moment dat ik er was verschillende modellen op een oude liggende boomstam . Zoek dan met een loep naar een geschikt model dat mij past. Dit stelletje in fase 2 had prachtige voetjes en verdiende volgens mij dan ook de volle aandacht. Zet altijd eerst mijn stevig statief zodanig op dat ik er weinig aan hoeft te veranderen. Dan gaat pas de camera erop. Scheelt een hoop werk.

Kreeg maar heel even de tijd om de Sperwer- man bij dit licht te fotograferen. Had ook nog het geluk dat hij uitgerekend op dat moment zich ging rekken en strekken.

Had een paartje Houtduiven in het vizier die zich heerlijk aan het poetsen waren op een bestaande Larikstak. Plotseling vlogen ze met een noodgang van de tak en nam deze adulte dame Wespendief de plaats over. Natuurlijk ook niet verkeerd. Een klik was voor mij voldoende om deze bijzondere roofvogel vast te leggen. Ben altijd zeer voorzichtig i.v.m. verstoring.

Ben een poosje zoet geweest om dit super kleine spul enigszins netjes en gedetailleerd op de foto te krijgen. Je hebt vaak slecht licht in het bos en een lichtbron gebruik ik niet.

Zeer klein, 4,5mm. hoog en 2,5 mm. in doorsnede en conisch van vorm. Binnen enkele uren veranderen ze al van kleur. Hier de ruimte gegeven voor een beetje sfeer.