Meestal in ingewikkelde kluitjes van bloemen, die je dan moeilijk scherp krijgt allemaal. Hier is het voorste opgekrulde blaadje het belangrijkste (voor mij althans). 105mm F7.1 1/125sec ISO640 Exp0.7 22-03-2026

Deze botanische tulpjes staan al jaren in de tuin en doen het elk jaar zeer goed. Met behulp van een paraplu en mijn cd'tje kon ik deze zonnige lente foto maken.

Wit dat niets verbergt
en toch alles vervaagt.
Een vorm die fluistert:
ik ben er nog,
al is het maar net.

Primotar 180mm i.c.m 32 mm tussenring

Gisteren nog eens een laatste keer naar de anemoontjes geweest. Er was wel wat wind maar het licht was goed en sereen om met mijn cd'tje te werken. Deze foto vond ik zelf zo mooi en fragiel.

Het koppeltje pimpelmezen in m'n voortuin is druk in de weer met de toekomstige gezinsuitbreiding. Het mannetje snapt inmiddels dat hij nu het vrouwtje moet voeren en doet dat regelmatig; al is het me nog niet gelukt daar een foto van te maken. Hier zoekt ie in de Japanse esdoorn naar insecten. Die zitten er heel veel. 2x per jaar is de esdoorn een walhalla voor mezen. Eind herfst leggen insecten eitjes in de oksel van het afgevallen blad en in de lente komt de nieuwe lichting daar ook weer uit. De pimpelmees houdt alles graag voor zichzelf; koolmees en staartmees wordt snel weggejaagd. Moeilijk om de foto te maken; stilhangen is er niet bij en het meesje gaat razendsnel alle takjes af. En voor de telelens was ie eigenlijk te dichtbij.

Gisteren avond was er mooi licht tijdens de avondzon. Met een paraplu de bloemetjes beschermd terwijl de achtergrond mooi in het avondlicht scheen.

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

Waterdruppels op de bladeren zorgden voor bokeh in de achtergrond en gaven deze enkele bosanemoon die stoer boven de bladeren uitstak een fijne omgeving.

De lucht is nog koud, maar je voelt de vreugde en de warme lente al aankomen. Samengestelde afbeelding van bloesem in een dromerige stijl.

De overgang van het laaste restje winter naar de lente is hier mooi te zien, de eerste ontluikende blaadjes nog fris van kleur in combinatie met rijp, zon en schaduw.

Tussen de tulpen in de tuin zijn er telkens weer andere soorten die zich mengen en dan komen er aparte tulpen te voorschijn. Tussen de de vegetatie en met mooi zacht licht kon ik deze tulp mooi fotograferen.

Ik lag te wachten totdat de futen gingen baltsen. Jammer genoeg hadden die foto's teveel ruis. Maar ik was uiteindelijk blij dat ik deze fuut mooi in beeld kreeg in een stukje water met reflecterend riet.

105mm F4,5 1/320sec ISO640 Exp0.7 22-03-2026 Niets aan 1e bestand gedaan.

In de late namiddag gaf de zon zo mooi zacht licht in de achtergrond bij de anemoontjes. Tussen de vegetatie stond dit ene een beetje apart om het mooi op de foto te zetten.

In een gloed van zacht geel
ontwaakt een stille bloem.

Half verborgen,
fluistert zij heel zacht:

kijk mij eens schijnen,
niet luider dan het licht,

niet groter dan de lente,
maar precies genoeg
om even de dag geel te kleuren.

Wat nog gesloten lijkt,
draagt al het verhaal in zich,

kwetsbaar en vol kracht,
klaar om te verschijnen.

Wat is het toch leuk om telkens een foto te vinden in een reeks die me direct bekoord. Dit anemoontje stond een beetje apart en heb weer met mijn cd'tje gespeeld. Het effect was dromerig.

Ook ik kon de verleiding niet weerstaan en ben afgelopen zondagochtend over de bosbodem gaan kruipen. Onder andere met de ttartisan moderne trioplan.

In het gefluister van zacht licht,
ontvouwen drie stemmen zich tot één stilte.

Twee dragen het licht,
één vangt het in volle overgave.

Wat afzonderlijk begint,
vindt in verstilling zijn verbinding.

Een fragiele balans van vorm en ziel,
waar verschil geen scheiding kent.

In dit tedere samenspel,
bestaat geen ik of jij.

Heerlijk genieten van de schoonheid die de lente prijsgeeft. Op zoek met de lens over de bloemenpracht tot je eentje vindt die net een beetje hoger komt piepen. Door meervoudige belichting vanuit de camera toe te passen ontstond er meer bokeh en kleur.

Een van de eerste tekenen van de lente op een mistige ochtend. 

Deze foto is genomen met de Pep Ventosa techniek: een meervoudige belichting van 5 foto's genomen in een halve cirkel rond de boom. Elke foto is enkele stappen verder genomen. Hierdoor heeft de foto een schilderachtig effect gekregen. 

Ook de mist speelt een belangrijke rol, het verhult de wat drukke bomenrij die hier normaal op de achtergrond te zien is.

Ik had weer op mijn cd'tje gezeten en er was een groot stuk af. Dan weer wat anders zoeken , deze keer heb ik het bloemetje vrij gehouden en geprobeerd om de achtergrond speciaal te krijgen.

Het is toch ieder voorjaar weer een feestje om op een mooie dag te spelen met bosanemoontjes en licht, dat heb ik al zo vaak gedaan, maar het verveelt nooit en de resultaten zijn iedere keer weer anders.

Lente...de natuur herleeft! Het is toch heerlijk om je te laten verwonderen als de lente zich aandient en zo ook nieuwe fotokansen creëert. Meervoudige belichting zorgt voor extra zachtheid en sfeer.

Zacht licht over stil gras, paarse en gele bloesems wekken de dag. De winter laat zijn laatste zucht los, terwijl kleur opbloeit in het gras, heel zacht. De aarde ademt weer langzaam in en bloeit. 🌸

De eerste lentebloesems tonen zich opnieuw. Het is een ideaal onderwerp om aan de slag te gaan met meervoudige belichting. Hier heb ik heb gebruik gemaakt van 4 foto' s die ik samengevoegd heb in de camera. Na elke foto kijk ik dan even op het kleine scherm, zo probeer ik in te schatten of een extra foto eventueel nog iets toevoegt. Het voordeel hiervan is dat je later thuis kan uitzoeken welke foto je het meest aanspreekt om af te werken.

Ik ben lekker door heel veel mappen in het archief aan het struinen, nog zoveel moois om te bewerken en bosanemonen zijn nu eenmaal een van mijn favoriete voorjaarsbloemetjes. Elk jaar maak ik daar toch weer een knieval voor.

In de vroege adem van de dag, waar de wind nog zacht slaapt, vindt de stilte haar kleur in tere bloemblaadjes, die het licht dragen als een belofte. Deze foto is gemaakt met een vintage lens.

Was aan het fotograferen met een klaverbloemetje, net op het moment dat ik afdruk vliegt er een hommel door m'n beeld. foto gemaakt met de Super Takumar 50 mm op f 1.4 in combinatie met de Raynox voorzetlens 250 om een soft beeld van het bloemetje te maken, toen ik de foto op de computer bekeek vond ik het te zonde om um weg te gooien Benieuwd wat jullie er van vinden.

Het uitsluipen van een libel blijft fascinerend om te zien. Fantastisch hoe het beestje uit het huidje kruipt en transformeert in een prachtige libel