Zit je geconcentreerd de gele korenbloem of centaurea macrocephala zoals deze bloem in het latijn heet te fotograferen, krijg je bezoek van een fraaie zweefvlieg die de tijd neemt om heerlijk te genieten van de nectar van de bloem en mij de gelegenheid geeft om mijn focus te verplaatsen. Het zwart op haar lijf contrasteert mooi met het geel zowel van haar lijf als van de bloem.

Bij deze opname wilde ik de focus leggen op het randje van de voorste bloemblaadjes voor een mooie scherpteverloop.

Dinsdag een zeer leerzame en inspirerende workshop gehad gegeven door Brigitte met als thema "Dazzling dahlia's". En oogverblindend waren ze ook zoals deze. Pas toen ik thuis op de grote scherm ging kijken zag ik de kleine larve van de gaasvlieg of goudoogje. Het zijn ware roofmachines die de bloemen vrij van bladluizen en ander ongedierte vrij houden. 
Ben benieuwd wie hem ontdekt.

Ik heb bij opstijgende libellen veel meer onscherpe resultaten dan bij neerstrijkende. Ik heb het eens zitten uitrekenen en dan is dat eigenlijk wel logisch. Een opstijgende libelle haalt een startsnelheid van 2-2.5 meter per seconde. Bij een sluitertijd van 1/5000 seconde legt hij dus 0.4-0.5 millimeter af tijdens het open staan van de sluiter. Dat kan leiden tot bewegingsonscherpte. Bij het landen remt hij duidelijk af vlak bij de landingsplaats, waarbij je soms van de laatste paar centimeters wel 2-4 foto's hebt in een burst van 50 per seconde, wat neerkomt op zo'n 0.5 meter per seconde, vlak voor het takje nog langzamer. En soms staan ze vlak voor het takje even zo goed als stil. De kans op bewegingsonscherpte is dan beduidend kleiner.

Bij de stuw in de Regge stroomt het water snel, een ideale plaats voor weidebeekjuffers die er dan ook in groten getale aanwezig waren. Deze rustte even uit op een boven het water uitstekende plant.

Het leuke van het fotograferen van opvliegende/neerdalende libellen is dat je zicht krijgt op de manier waarop ze hun vleugels gebruiken. Je ziet die in werkelijk allerlei posities. Deze foto is van dezelfde opvliegende libel als de vorige die ik postte, maar dan een fractie van een seconde eerder gefotografeerd in dezelfde burst.

Uitbundig zonlicht vind ik altijd lastig, maar voor het fotograferen van (op)vliegende insecten is het nodig om de sluitertijd kort genoeg te houden. Deze libel vertrekt net van de plek van waaruit hij aanvallen op kleine insecten uitvoert.

Het warme weer maakte de libellen erg vliegerig, maar soms bleef er toch een lang genoeg zitten. Toen ik weer bijna bij de parkeerplaats was, zag ik deze vuurlibel in een tuintje zitten.

Vanavond nog even naar de Laakse slenk in de Flevopolder geweest. In eerste instantie was het erg bewolkt, maar gelukkig verdween de bewolking grotendeels en gingen er wat libellen vliegen.

Er zijn 10 soorten parelmoervlinders. Dit is voor mij de derde soort, na de keizersmantel en de kleine parelmoervlinder. De laatste komt bij mij vlak in de buurt voor, voor deze moest ik wat verder weg.

Vandaag naar het Reggegebied geweest om weidebeekjuffers te fotograferen. Ik vond er maar weinig totdat ik na ruim twee uur rondlopen terugkwam bij de auto. En zowaar....tegenover de parkeerplaats zaten er minstens honderd bij elkaar. Deze had ik overigens al iets eerder gefotografeerd, op een plek waar er een stuk of tien zaten.

Heel veel bruine zandoogjes in de omgeving van Nismes in de Viroinval. Er waren twee plekken waar er wel 40-60 op een oppervlakte van zo'n 20 vierkante meter zaten.

Het is een kunst om de zweefvliegen beiden van voren te fotograferen. Dit was een lucky shot.

Het was warm en ze waren erg vliegerig vandaag. Meer dan 1000 foto's en maar een gelukt...

Vandaag naar het Woldlakebos geweest om libellen te fotograferen. Ik had er hiervoor nog maar een keer een zwarte heidelibel gezien, maar vandaag was het de soort die ik het vaakst zag.

Veel hooibeestjes tijdens het vlinders tellen zondag. Gisterenavond terug gegaan om er een te fotograferen.

Een midweek naar de omgeving van Monschau geweest met de bedoeling waterspreeuwen te fotograferen. Helaas mislukt, slechts een gezien, maar ik weet nu wel de goeie plekken. Er was wel een bosbeekjuffer die even mooi ging zitten.

Waar het licht blijft hangen

In de stilte van kleur
en het trage bewegen van tijd
wordt alles lichter.

Alsof de dag even blijft staan
om niets anders te zijn
dan precies dit moment.

Primotar 135 mm met 12 mm - 17 mm helicoid.

Waar Alles Zijn Plaats Vindt

Tussen het zachte groen
waar het licht nauwelijks hoeft te spreken
staan ze,
niet om gezien te worden
maar om er eenvoudig te zijn.

In hun stilte
schuilt geen vraag
geen richting die gekozen moet worden,
alleen een langzaam ontvouwen
van wat al aanwezig was.

Hier beweegt niets haastig,
alles vindt zijn plaats
in een ritme dat zichzelf begrijpt.

Primotar 135mm met 20mm tussenring

Altijd mooi de boshyacinten die in het park in drie kleuren te vinden zijn.

In Stilte Gedragen

Zo licht
dat het nauwelijks raakt,

en toch aanwezig blijft
in alles
wat zich opent.

Nog zonder richting
beweegt het licht
langs wat zich aandient.

Niet alles hoeft gezien,
soms is het genoeg
dat het er is.

Primotar 135mm met 12-17 mm helicoid.

Overal schieten de stinzenplanten uit de grond zoals de Wilde of Boshyacint in wit, roze en blauw. Een vrolijk gezicht om zoveel bij elkaar te zien.

Onder de grotere bloemen
vinden de kleine rust.
Beschermd door wat hen overstijgt.

Primotar 180 mm met tussenring 30 mm

Het is tulpentijd. De bollenvelden staan in bloei. Een prachtig gezicht al die gekleurde lappen grond.

Ook bekend als Kievitsbloem, is een geslacht van bolgewassen uit de leliefamilie. De naam is afkomstig uit het Latijnse woord "fritillus" voor dobbelsteenbeker.
Foto gemaakt met de lensbaby Sweet 50.

Wit dat niets verbergt
en toch alles vervaagt.
Een vorm die fluistert:
ik ben er nog,
al is het maar net.

Primotar 180mm i.c.m 32 mm tussenring

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

Ze reiken, duwen, verdringen zich omhoog,
alsof de zon iets te verdelen heeft.
Een straaltje is genoeg.
De rest? Die wacht… of leert duwen.

Primotar 135 mm met tussenring van 12 mm.

Hier vervaagt de wereld tot gevoel.
Geen verplichtingen, geen haast, alleen pastelkleuren en licht.
Wat overblijft is zachtheid,
en de geboorte van iets moois.

Gemaakt met een Meyer Gorlitz 180 mm op F3.5 en met één tussenring van 36 mm.