Alsof moeder natuur een grapje uithaalde: "Laten we ze kleine sombrero's geven, dat valt vast niemand op." Maar hier staan se dan. Trots, pluizig en perfect in formatie. Geen mariachi te horen, maar wel het stille ritme van het bos.

Na al dat gefladder heeft ook een vlinder zijn rustpunt nodig. Geen hotel met vijf sterren, maar één bloem met een zonnig hart is genoeg. Hier landt hij, niet uit vermoeidheid, maar uit vertrouwen. Alsof hij weet: op sommige plekken hoef je even helemaal niets, alleen te zijn, en misschien een beetje mooi.

In de vroege adem van de dag, waar de wind nog zacht slaapt, vindt de stilte haar kleur in tere bloemblaadjes, die het licht dragen als een belofte. Deze foto is gemaakt met een vintage lens.

"Zelfs na 3 liter gel en 5 uur kammen besloot mijn haar: 'Vandaag doen we het lekker zelf.' Ik noem het windvlaag chic met een vleugje jungle fever. Geen filter kan deze coupe nog redden, maar hé - stijl is ook maar een mening.

In stilte wacht zij, klein, geduldig, vol belofte. Straks kust de wind haar vleugels en begint haar vlucht.

Het gaat niet goed in ons land met de vlinders! Ik zie dit jaar erg maar weinig vlinders en dan moet de junidip nog komen! Deze prachtige vlinder, het groot geaderde witje, is sinds 1975 uit Nederland verdwenen, maar ik kon hem in juli 2023 in Vogstburg im Kaiserstuhl bewonderen en vastleggen. Een mooie herinnering….

In de workshop Moving and More Fresh Green gegeven door Brigitte heb ik voor het eerst geëxperimenteerd met meervoudige belichting waarbij een beeld als een caleidoscoop ontstaat. Hele leuk ervaring om dit eens uit te proberen en het levert zeer creatieve en abstracte beelden op. Ik heb de kleuren wat aangepast zodat er nog wat meer vervreemding ontstaat. Ik hou ervan!

Terwijl ik liggend op de grond mijn best deed om Daslook te fotograferen, zag dit er voor wandelaars wat raar uit. Ik ben tijdens deze dag 4 keer aangesprokken of alles goed ging met mij. Sommige wandelaars schrokken een beetje toen ze mij ineens zagen liggen. Ik hoorde ook een keer iemand zeggen, "oh gelukkig hij beweegt nog". Toch word ik ook wel weer blij van deze bezorgdheid.

Langs de paadjes groeit mometeel weer van alles. Daslook is er daar een van. Gemaakt met de primotar 135 mm 3.5

Het madeliefje of meizoentje (Bellis perennis) is een overblijvend kruid uit de composietenfamilie (Asteraceae). De gesslachtsnaam Bellis is afgeleid van bellus, wat "mooi"betekent. Deze foto is gemaakt met de Meyer Gorlitz Orestor 135 mm 2.8 Deze lens is weer iets anders als de Oreston maar zeker ook een plezier om mee te prutsen.

De bosanemoon is een prachtige en fragiele bloem. Deze delicate bloemen, met hun witte of zachtroze bloemblaadjes, bedekken de bosbodem als een zacht tapijt en brengen kleur in de vaak nog kale bossen. De bosanemoon groeit het liefst in loofbossen en op open plekken waar het zonlicht door de nog kale boomtakken kan schijnen. Bosanemonen zijn verrassend veerkrachtig en hebben een unieke manier van verspreiden; ze maken gebruik van mieren, die de zaden meenemen en zo helpen bij hun voortplanting.

Ik kende dit plantjes wat lid is van de ranonkelfamilie als Speenkruid. Maar er blijken diverse namen te zijn voor deze gele bodembedekker. Naast Speenkruid wordt deze vrolijke voorjaarsbloeier ook wel oaneklootjes , katteklootjes of vijgwortel genoemd. Mocht je last van aambeien hebben dan kunnen de oaneklootjes verzachting bieden. Primotar 135 mm 3.5

Vandaag heb ik mij verlaagd tot een niveau net boven de grond. Vanuit dit perspectief gaat er voor iemand van 1.9 meter een compleet nieuwe wereld open. Met zo'n laag standpunt lijkt het alsof je midden in een miniwereld rondloopt. En laten we eerlijk  wezen wie wil er niet tussen de daisies vertoeven. Foto is gemaakt met een primotar 135 mm 3.5

Het licht was wat aan de harde kant maar ik kon er toch nog wat van maken. Een grote witte paraplu en wat schaduw van enkele bomen zijn dan best handig. Door de droogte waren het er niet zo veel maar ik heb me toch prima vermaakt.

Ook hier ben ik weer blijven steken bij de paarse anemoonen. Voor deze foto heb ik gebruik gemaakt van de Meyer Gorlitz Primotar 135 mm 3.5. Een lens met een mooi effect. Het blijft altijd zoeken naar de juiste afstand voor het mooiste beeld. Met dit als resultaat krullen willen mijn mondhoeken toch wat omhoog. Hebben jullie dat ook weleens?

De bosanemonen bedekken de bodem nog steeds als een mooie warme gebreide deken. De één staat nog mooier te pronken dan de ander. Net als wij worden ze aangetrokken door het heerlijke zonnetje van de afgelopen dagen. Het vintage effect van de Meyer Gorlitz Oreston 50 mm 1.8maakt er een mooi geheel van. F1.8

Op landgoed Oud Poelgeest staan de bosanemonen weer heerlijk te pronken. De paarse blijf ik toch het mooist vinden. Het is soms even zoeken naar het juiste beeld tussen de vele bloemen die elkaar vaak in de weg staan. Dit is een subtiele meervoudige belichting van twee beelden in de camera samengesteld.

Het blijven lastige en schuwe vogels maar soms heb je een beetje geluk nodig. Deze zag me door het hoge riet niet en kwam goed dichtbij. Toen hij/zij me zag ging het roer om en kon ik mooi vanaf de zijkant een serie maken.

Bewolkt weer geeft toch net even dat beetje extra aan je foto. Deze ganzen zullen daar vast ook zo over denken.

De foto in kleur gemaakt en omgezet in zwart wit. In deze setting is het meer grafisch. Daar was ik bewust naar op zoek. De zwarte tinten wat aangezet. De belichting ook wat geplust. Met een vignet de onderkant en wat vager gemaakt.

Nog heel even en deze ooievaars gaan weer op pad om baby's te bezorgen. Maar voor nu moeten ze nog even gemaakt worden. Je moet ook niet met je ogen knipperen want dan is het alweer voorbij. Dit moment is net na de paring wanneer het mannetje met knikkende knietjes gaat staan. Het voorjaar is onderweg.

Iets naverscherpte uitvoering. Deze buizerd kwam ik tegen tijdens m'n pauze van kantoor. In die 20 minuten gaf ie een mooie show weg voor mij alleen. En bij toeval had ik voor het eerst m'n camera met telelens meegenomen naar m'n werk. De buizerd zag me wel, maar was niet bang voor me. Deed gewoon z'n eigen ding.

Na de Kerstdagen richting het strand. Sommige mensen wandelen met hun hond, (deed ik vroeger ook) maar nu wandelen wij met de camera. Er spoelt/ligt altijd van alles. Het was een sobere trieste dag. Op het moment dat ik dit schelpjes-paar zag liggen, piepte de zon heel even door de wolken. Gauw positie zoeken en op mijn knieën. Klik klik, snel want het was aan de vloedlijn. De zee komt en ja hoor ik was nat. Maar ik had wat foto's. Nu maar hopen dat ze gelukt zijn. Exif 1/60 - f9 - Iso 500.

Een onvergetelijke ochtend in het bos...... Zo mysterieus het bos in de mist is, zo magisch wordt het wanneer de eerste zonnestralen een weg door die mist weten te vinden. Prachtige harpen van licht laten het bos ontwaken in een spel van licht en donker.

Pimpelmees in bad terwijl het licht gefilterd wordt door de beukenbladeren.

Deze foto is zowel in portrait (eerder geplaatst) als in landscape gefotografeerd. Het is een landweggetje in de Betuwe met een fraaie mistige zonsopkomst.

Dit landweggetje met een mistige oranje zonsopkomst kwam ik tegen tijdens een rondje in de Betuwe. Tsja en voor je het weet ben je weer een tijdje zoet om een juiste compositie en licht te vinden.

Ik ben hier voor het eerst. Een prachtige site, die ik via een vriendin ontdekte. In een groot natuur gebied met veel van deze rupsen, was dit het enige exemplaar, in een wolkje van ....?? Geen idee. Het beestje leeft niet meer. Ik ben 3 dagen naar de plek gegaan om te kijken wat er gebeurde. Er gebeurde helemaal niets. Voor mij een raadsel. Ik kan er niet achter komen wat dit is. Misschien krijg ik via jullie een antwoord. Fuji XT5, Macro80mm, 1/2000(het waaide), f4, iso1250.

Ik reed hier vanochtend voorbij en zag uit mijn ooghoeken dit beeld. Auto in de berm geparkeerd en deze foto gemaakt. Herfst in optima forma.

Het sprookjesbos is een magische plek waar de natuur tot leven komt en je betoverd wordt door de schoonheid van paddenstoelen. Deze mysterieuze schimmels, met hun kleurrijke hoeden en grillige vormen, prikkelen de verbeelding en nodigen uit tot het vertellen van verhalen over feeën en elfen.