Een beetje verlegen papegaaiduikertje op het eiland Lunga, Schotland. Langzaam kwam ie naar me toegelopen (ik zat daar alleen) en stopte. Ik 2 passen achteruit, hij 2 passen vooruit. En nog een keer, en nog een keer. Tot ik ver genoeg opzij ging en hij even over m'n jas ging lopen. Toen was het weer goed en kreeg ik m'n winterjas terug. Winterjas in de zomer? Zekers. We kwamen aan met regen en kou. Wist toen nog niet dat het een aardige dag ging worden. Schotland heeft inderdaad 4 seizoenen per dag...

M'n kleren op het grasveld in de zon gelegd om te kunnen drogen. Eindelijk zon en warmte. In regenbroek en laarzen op het natte gras kon ik dit portretje maken met die mooie snavel in tegenlicht. Hij hield net z'n kop even omhoog en ging daarna weer verder met het schoffelen van de grond.

Tegen begin augustus, wanneer de jonge vogels sterk genoeg zijn om uit te vliegen, verlaat de hele kolonie het eiland weer. Dan keert de rust op Lunga terug, tot het volgende voorjaar. Het was een feest om kennis te maken met deze prachtige vogels.

De vogels zijn bijzonder relaxed. Omdat er op Lunga nauwelijks natuurlijke vijanden op de grond zijn, tonen ze opvallend weinig angst en laten ze zich van verrassend dichtbij observeren.

Echte zandspiering-specialisten: de ouders vliegen af en toe kilometers ver de zee op om voedsel te zoeken. Dankzij kleine stekeltjes aan het gehemelte kunnen ze met gemak tien tot twintig glinsterende zandspieringen tegelijk in hun snavel klemmen zonder er eentje te verliezen.

In tegenstelling tot veel andere zeevogels die op kale rotswanden broeden, graven papegaaiduikers diepe holen in de met gras bedekte hellingen. Hier legt elk koppel (ze blijven hun leven lang samen) één enkel ei.

Lunga is een onbewoond, groen eiland ten westen van het eiland Mull (Schotland). In het voorjaar verandert het in een gigantische kraamkliniek voor duizenden papegaaiduikers. Na een winter op de open Atlantische Oceaan keren ze in april massaal terug naar de Schotse kust om te broeden. Ik was er midden juni met Nature Talks; een geweldige ervaring!

Gemaakt in 2008 met de Canon 40D, De papegaaiduiker tegen een donkere rotswand.

Nog eentje van vorig jaar die is blijven liggen. Voor mij straalde de papegaaiduiker zelfvertrouwen uit. Om een 'ander beeld' van de papegaaiduiker te creeren heb ik gekozen voor een omzetting naar zwart/wit in NIK Silver Efex 7.

In onze vakantie het eiland Runde bezocht om de Papegaaiduikers te fotograferen. Ik had ze nog nooit gezien. Wat grappige vogeltjes. Vond het echter heel moeilijk fotograferen, ze zitten eigenlijk beneden je dus dus niet een mooi standpunt om ze te fotografen, ook was er hier en daar begroeiing waarachter ze zich graag verschuilden. Je moet er iets voor over hebben want het was een enorme klim naar boven, maar het is gelukt en ik ben blij met de foto's

Een duidelijke favoriet als voedsel voor de papegaaiduikers is de zandspiering. Per dag hebben ze ongeveer 40 visjes nodig. Om de op hun visjes loerende meeuwen te ontlopen vlogen ze met hoge snelheid voorbij. Het was een flinke uitdaging om ze in vlucht vast te kunnen leggen.

Skomer Island, gelegen voor de kust van Pembrokeshire in Wales, staat vooral bekend om zijn broedkolonie papegaaiduikers. Dit jaar zijn er ongeveer 42.000 exemplaren geteld. Elk jaar, medio april keren deze vogels terug naar hetzelfde nest of, beter gezegd, hun broedhol. Papegaaiduikers leven monogaam. Eind juli verlaten ze het eiland weer en leven ze op de golven van de zee.

Van harte gefeliciteerd Luc Meert, je fraaie foto "Papegaaiduiker" heeft de ereplaats onder Spotlight veroverd!

Klik hier om de originele inzending van Luc te bewonderen.

Bij het thema van de maand dacht ik aan deze meerdere visoogjes en het droevige oog van de papegaaiduiker.

Uit de hand gefotografeerd met telelens incl extender tijdens een Puffin-tour naar Ingólfshöfdi

Tijdens de oversteek van Skye naar Harris&Lewis hadden we een uitzonderlijk rustige zee. Deze wegvliegende papegaaiduiker gaf daardoor wel een vrolijk spiegelend beeld.

De Papegaaiduiker stond al jaren op mijn wensenlijstje. In 2020 boekte ik met die doelsoort in gedachte een reis naar Noorwegen. Helaas werd deze 2 keer een jaar uitgesteld. Het bezoek aan het eiland Hornøya was voor het hoogtepunt van deze reis. Het was af en toe zoeken naar een mooie, rustige achtergrond, maar dat is bij deze foto m.i. gelukt.

Joh, maakt niet uit dat jij daar staat. Ik parkeer em er gewoon tussen.

De bokeh komt voort tegenlicht in combinatie met weerspiegelen van het zeewater. Eiland Hornøya.

Door de visjes met hun tong omhoog te drukken tegen de weerhaakjes op hun gehemelte slagen de puffins erin om tijdens hun duik meer dan10 visjes te vergaren.

"Ik vind jou heel aardig!" "Ik jou ook, maar ik ben wel een beetje verlegen". Deze mooie plek met Engels gras is tegenwoordig helaas verboden toegang omdat men het broed terrein van de Papegaaiduiker wil beschermen, In 2009 kon het nog wel.

Zo fotogeniek en zeker op Hornøya.

De sfeervolle achtergrond is het water wat gave bokeh bollen door het tegenlicht laat zien. Wordt bijna een ZW opname.

Puffin of in goed Nederlands, papegaaiduiker. Hornøya.

Een flinke storm rond Sumburgh Head op de Shetlandeilanden op die dag. De papegaaiduikers gaven daar niets om, ze "hingen" gewoon een beetje rond in de wind.

Fijn als een papegaaiduiker ook even statig alleen wil poseren.

Dierbaar terugdenkend aan een fototrip in 2008.

Deze vogel stond al heel lang op mijn bucket list. Toen we in Noorwegen waren ging het helaas niet door. In schotland is het wel goed gekomen en hebben we een heerlijke serie kunnen maken. Het blijft een prachtige vogel.

Zowel in portret als vliegend ze blijven zo leuk.

Papegaaiduiker op het eiland Hornøya, was toch wel een van de hoogtepunten van de reis met Nature Talks. De Papegaaiduikers, Fratercula, zijn een geslacht van de alken. Het geslacht bestaat uit drie verschillende soorten. De in Nederland bekendste soort is de Atlantische Papegaaiduiker, die doorgaans alleen Papegaaiduiker wordt genoemd.