Begin maart, het is een mooie dag en de krokussen verschijnen. Om vrolijk van te worden. In het Gronings wordt dan gezegd "veujoar in de kop".

Een wat ouder beeld, maar nog niet aanwezig in mijn portfolio hier op DDN.
Gemaakt met een Meyer Gorlitz Oreston 50 mm objectief met tussenring bij een volle diafragma opening van F/1.8

In het voorjaar stonden de krokussen weer mooi te bloeien, de paarse waren in de meerderheid en had toen genoeg keuze welk plaatje ik zou nemen.

Op het schijnpapaver plantje in de tuin ontdekte ik twee piepkleine nimfen van de struiksprinkhaan. Goed gecamoufleerd waren ze samen op ontdekkingsreis. Ze gingen heel langzaam en bleven dicht bij elkaar. Vond het een aandoenlijk tafereel. Om te laten zien hoe klein ze zijn heb ik een groot deel van het plantje meegenomen, ook voor een meer grafisch beeld met symmetrie en herhaling. De jonge beestjes, de nog gesloten bloemknoppen en het monochrome groen gaven mij het voorjaarsgevoel van pril leven en een nieuw begin.

Vorig jaar fotografeerde ik speenkruid. Ik plaatste het bloemetje in de schaduw, waardoor er een contrast ontstond tussen het bloemetje en de achtergrond.

Een gebiedje in mijn buurt is omgetoverd tot een weidevogelgebied. De veldjes zijn in deze tijd van het jaar prachtig geel en vol met kruidenrijke gewassen. Een prachtig gezicht

Het viel niet mee om deze Visdief in vlucht te fotograferen. Hij was aan het badderen en ik zat te wachten tot ie op zou vliegen, maar dat duurde en duurde en duurde (minstens 10 minuten) om dan de concentratie zolang vast te houden is erg lastig. Maar gelukkig toch deze foto aan overgehouden.

Overal in parken en tuinen staan ze stralend te bloeien deze fraaie bloemen van de rododendron.

Waar je ook kijkt zie je op de velden en aan de waterkant de raapzaad bloeien wat voor een vrolijk gezicht zorgt in combinatie met het groen van de bladeren aan de bomen en de blauwe lucht die we de laatste tijd volop hebben.

Waar het licht blijft hangen

In de stilte van kleur
en het trage bewegen van tijd
wordt alles lichter.

Alsof de dag even blijft staan
om niets anders te zijn
dan precies dit moment.

Primotar 135 mm met 12 mm - 17 mm helicoid.

Onze overburen hebben zo'n mooie Magnolia boom, die bloeit elk jaar zo uitbundig..
Dit jaar aan de slag gegaan met de Helios.

Nog zonder richting
beweegt het licht
langs wat zich aandient.

Niet alles hoeft gezien,
soms is het genoeg
dat het er is.

Primotar 135mm met 12-17 mm helicoid.

Onder de grotere bloemen
vinden de kleine rust.
Beschermd door wat hen overstijgt.

Primotar 180 mm met tussenring 30 mm

De nonnenkapkluifzwam is een nogal zeldzame voorjaarspaddenstoel, die het van kalkrijke, schrale grond moet hebben.

Normaal gesproken zie je rietzangers tussen het riet maar deze vloog steeds op en neer tussen het raapzaad.

Foto gemaakt in onze tuin met de Helios 44m 2/58

Mvb gemaakt met de Helios 44M 2/58
van de bloei van de Magnolia..

Wit dat niets verbergt
en toch alles vervaagt.
Een vorm die fluistert:
ik ben er nog,
al is het maar net.

Primotar 180mm i.c.m 32 mm tussenring

Foto gemaakt met de de Lensbaby Sweet 50.

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

Waterdruppels op de bladeren zorgden voor bokeh in de achtergrond en gaven deze enkele bosanemoon die stoer boven de bladeren uitstak een fijne omgeving.

Op zoek naar de kievitsbloemen kwam ik deze pinksterbloem tegen. Een mooie sierlijke bloem. Helaas zat er geen oranjetipje op.

In een gloed van zacht geel
ontwaakt een stille bloem.

Half verborgen,
fluistert zij heel zacht:

kijk mij eens schijnen,
niet luider dan het licht,

niet groter dan de lente,
maar precies genoeg
om even de dag geel te kleuren.

Wat nog gesloten lijkt,
draagt al het verhaal in zich,

kwetsbaar en vol kracht,
klaar om te verschijnen.

De natuur op zijn best. Overal zie je nu de fraaie bloesem die lente aankondigt.

In het gefluister van zacht licht,
ontvouwen drie stemmen zich tot één stilte.

Twee dragen het licht,
één vangt het in volle overgave.

Wat afzonderlijk begint,
vindt in verstilling zijn verbinding.

Een fragiele balans van vorm en ziel,
waar verschil geen scheiding kent.

In dit tedere samenspel,
bestaat geen ik of jij.

Twee weken geleden was ik al eens op pad geweest voor de grutto's maar toen zaten er maar drie en veel te weg weg. Afgelopen dinsdag ging ik in de tweede helft van de middag voor een herkansing, nu trof ik een groep van een stuk of vijftig en wat was het heerlijk om ze weer te horen toen ik aan kwam lopen.

Ook nu te ver weg maar een enkeling dwaalde wat af naar een kant van het water waar ik een wat lager standpunt kon innemen en ook iets dichterbij kon komen, en dat terwijl het licht in de namiddag steeds mooier werd. Herkansing geslaagd!

Heerlijk dat voorjaars weer en dan al die stinzeplantjes die de grond uit ploppen.
Tja... bosanemonen blijven toch een guilty pleasure van mij.
Macro met een macro objectief,.... nee dat is niet een must, soms gaat het met een telelens van 400 mm ook fantastisch.

Nog een beetje timide begon deze bosanemoon voorzichtig open te gaan bij de zonnestralen.

Het is toch ieder voorjaar weer een feestje om op een mooie dag te spelen met bosanemoontjes en licht, dat heb ik al zo vaak gedaan, maar het verveelt nooit en de resultaten zijn iedere keer weer anders.