Haal je dat insect nu weg of laat je hem vliegen.

Een zeer welkome gast bij de hut, een paar keer liet de kuifmees zich kort zien om even wat te drinken. Het is een soort die ik (onterecht natuurlijk) meer met de winter associeer en die ik niet verwacht had op deze plek. Was er heel blij mee omdat ik het een prachtig meesje vind dat ik nog nooit had gefotografeerd. Het harde zonlicht vormde wel een uitdaging, zeker met de lichte kop in de donkere omgeving.

Na een tijdje heen en weer gesprongen te hebben tussen de takken, nam hij even rust om zijn veren wat op te schudden.

De blik van de Appelvink laat aan duidelijkheid niets te wensen over.

Vooral de kleuren van de reflectie spraken me aan en een Koolmees is natuurlijk weliswaar een algemeen vogeltje maar ook gewoon een mooi vogeltje.

Uitgebreid baddert en spettert deze koolmees. Het was nog niet heel warm, dus ik denk niet om te koelen maar vooral om het verenpak in goede conditie te houden

Nog een keer de Rouwkwikstaart maar nu iets dwarser en het oog op advies van Loes wat opgelicht.
(goed advies Loes)

Een flinke groep Appelvinken gaf bijna de hele dag een mooie show voor de fotohut. Het zijn druktemakers maar ik kies nu toch voor dit wat meer verstilde beeld.

Er was een boer zijn land aan het bewerken en naast vele meeuwen waren er ook o.a. kwikstaarten afgekomen op de omgewoelde grond om te foerageren.
Pas toen we wat beter (door de verrekijker) keken zagen we dat er een paar Rouwkwikstaarten tussen liepen. De afstand had wat mij betreft wel wat korter gemogen maar ze staan er mooi op.
Het betreft hier de eerste nieuwe soort van 2026 en dat geeft extra voldoening natuurlijk.

We hebben in Zuid Limburg maar heel even sneeuw gehad deze winter. Gelukkig toch nog wat plaatjes kunnen schieten. Vinken laten zich regelmatig zien bij het voerplekje bij onze keuken. Ze zijn wat afwachtender dan de kool- en pimpelmezen waardoor ze vaak fijn poseren in de takken van de omringende bomen.

Heel even bleef de vinkendame staan met het koppie in de spotlight en draaide de kop omhoog. Gemaakt vanuit één van de IJsvogelhutten op de DDN Fotodag.

Tijdens de fotodag IJsvogels kwam er ook ander spul bij de hutten, zoals deze tjiftjaf (hij heeft zijn naam geroepen dus ik weet het zeker) die een paar keer kwam badderen en zo dichtbij kwam dat ik het statief verder de hut in moest trekken om scherp te stellen. Een klein bruin vogeltje dat ik toch wel charmant vind, een leuke bijvangst tijdens een leuke dag fotograferen in goed gezelschap.

Het is misschien niet de beste foto die ik ooit gemaakt heb maar wel van een zeldzame soort waardoor ik hem toch maar instuur want ik wil deze toch graag met jullie delen. De site heet niet voor niets DDN tenslotte.

Nog een plaatje van het teamuitje naar de Marker wadden. Door de stevige wind gingen de stengels flink heen en weer en moest de kwikstaart soms de vleugels gebruiken om in balans te blijven.

Een zwarte kraai, zo'n gewone vogel die we niet zo vaak fotograferen. Deze was aan het showen voor zijn partner (ik denk dat dit het mannetje is vanwege het gedrag en omdat hij wat kleiner was dan de andere vogel).

Vanaf het topje van een dode boom de omgeving scannen op insecten en onraad.

Deze Roek komt even voor een portret zodat we zijn "vreemde" snavelbasis kunnen zien.

Hoewel er al Roeken zijn die aan de leg zijn verzamelt dit span nog materiaal voor de afwerking van het nest.

Deze mooie zanger is niet alleen maar grijs x bruin en van dichtbij zeker niet saai. Vandaar dit portretje. Je kunt goed zien dat hij hele mooie en kleine veertjes rondom het oog heeft. Hij ging precies bij dat ene dode blad zitten van de klimop, dus wat extra contrast. Dit schuwe vogeltje had niet in de gaten dat ik vanuit de keuken met hem mee kon kijken, dus door het raam heen gefotografeerd.

Nog maar net maart en de Staartmezen hebben het voorjaar, dus broeden in hun kop. Met spinrag en mos wordt de buitenkant van het bolvormig nestje gemaakt en later voor de voering zullen er honderden veertjes volgen.

Plekje voor de nacht gevonden waarschijnlijk. De Kraai bleef mooi zitten en dat is vaak wel anders.

In en rond de coniferen van het landhuis bij Herxen zitten soms wel honderd Appelvinken. Dat wil nog niet zeggen dat je ze makkelijk op de foto kan zetten. Je moet soms uren wachten tot ze op de buitenkant van de bomen, mooi in het licht, zaadjes gaan zoeken en dan moet je snel zijn want ze zijn zo weer weg.

Deze Koolmees is mooi door de rui gekomen en denkt dat hij baas kan spelen over de andere mezen.

Hij/zij viel meteen op met die witte kraag. Veel zie je ze niet.

Een stiekeme vogel die opgaat in zijn omgeving.

Het zonlicht gefilterd door de groene bladeren geeft een mooi effect. Jammer dat je het karakteristieke witte streepje op het achterkant van kop en nek niet ziet.

Normaal vind ik een vogel recht van voren gezien niet mooi. Deze mees - met zijn koppie een beetje schuin - heeft wel wat.

Hoewel hij zijn best doet zingt hij niet zo maai als een Karekiet.

Op de foto ziet het er erg kaal uit maar de Tjiftjaf kijkt uit op een prachtige groene duinvallei.

De hele dag in de weer voor je nakomelingen. Wat een toewijding.