Het is tulpentijd. De bollenvelden staan in bloei. Een prachtig gezicht al die gekleurde lappen grond.

Volop in de knop staat de kersenboom bij mij in het park, een lust voor het oog, daar word ik vrolijk van.

Tijdens het koken zag ik hoe dit tulpje prachtig in de schaduw stond in mijn tuin, met een laagstaande zon op de achtergrond. Dus ik ging snel naar buiten met mijn camera waar mijn helios Petzval op zat. Door de lens zag ik een prachtige lensflare ontstaan, die ik bewust in beeld heb gebracht.

Wit dat niets verbergt
en toch alles vervaagt.
Een vorm die fluistert:
ik ben er nog,
al is het maar net.

Primotar 180mm i.c.m 32 mm tussenring

Foto gemaakt met de de Lensbaby Sweet 50.

Heb de foto de titel overleven gegeven..het viel mij gisteren op dat er niet half zoveel
Bosanemoontjes in het bos waren dan andere jaren...
Delen jullie die mening of komt het om dat het in het Noorden wat koud is geweest..
Meervoudige belichting, foto gemaakt met een Super Takumar 50 mm.

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

De lensbaby weer tevoorschijn gehaald en met de lenteklokjes zitten spelen.

Ze reiken, duwen, verdringen zich omhoog,
alsof de zon iets te verdelen heeft.
Een straaltje is genoeg.
De rest? Die wacht… of leert duwen.

Primotar 135 mm met tussenring van 12 mm.

Op zoek naar de kievitsbloemen kwam ik deze pinksterbloem tegen. Een mooie sierlijke bloem. Helaas zat er geen oranjetipje op.

Hier vervaagt de wereld tot gevoel.
Geen verplichtingen, geen haast, alleen pastelkleuren en licht.
Wat overblijft is zachtheid,
en de geboorte van iets moois.

Gemaakt met een Meyer Gorlitz 180 mm op F3.5 en met één tussenring van 36 mm.

In de druppels regen op het rozenblaadje staan 2 bergen; een rode en een witte. Voor mij opvallend zijn de rode punten aan de blaadjes; die zie je alleen als ze nog jong zijn. Uiteindelijk worden ze donkergroen en kun je ze niet meer aanraken omdat ze erg scherp worden.

deze bosanemoon heb ik gefotografeerd op landgoed valkenstijn in assen
mooi licht en bijzonder grote bokeh

Tussen vervagende vormen
vindt het licht
een nieuw begin.

In een gloed van zacht geel
ontwaakt een stille bloem.

Half verborgen,
fluistert zij heel zacht:

kijk mij eens schijnen,
niet luider dan het licht,

niet groter dan de lente,
maar precies genoeg
om even de dag geel te kleuren.

Wat nog gesloten lijkt,
draagt al het verhaal in zich,

kwetsbaar en vol kracht,
klaar om te verschijnen.

Ook ik kon de verleiding niet weerstaan en ben afgelopen zondagochtend over de bosbodem gaan kruipen. Onder andere met de ttartisan moderne trioplan.

De natuur op zijn best. Overal zie je nu de fraaie bloesem die lente aankondigt.

In het gefluister van zacht licht,
ontvouwen drie stemmen zich tot één stilte.

Twee dragen het licht,
één vangt het in volle overgave.

Wat afzonderlijk begint,
vindt in verstilling zijn verbinding.

Een fragiele balans van vorm en ziel,
waar verschil geen scheiding kent.

In dit tedere samenspel,
bestaat geen ik of jij.

Nog een beetje timide begon deze bosanemoon voorzichtig open te gaan bij de zonnestralen.

Wat is het telkens leuk om zo een variatie van foto's te bekomen met de cd. Verder bewerk ik de foto in de LR.

Bosanemonen zijn hele mooie bloemen om op één vierkante meter te gaan zitten en je fantasie de vrije loop te geven. Vanochtend was het zo ver, heerlijk bezig zijn met deze tere bloemetjes.

De verwelkte bos bloemen van het jubileum van m'n man. Ik had hem al gewaarschuwd deze vooral niet weg te gooien, want verwelkt en verdroogd zijn die bloemen veel mooier. Met een ICM kun je immers de kleuren weer helemaal terughalen.

Gisteren van de gelegenheid gebruik gemaakt van de achtergebleven dauwdruppels op de bloemen. Met mijn cd'tje aan de slag en wat kwamen er weer mooie kleuren te voorschijn.

Zacht licht over stil gras, paarse en gele bloesems wekken de dag. De winter laat zijn laatste zucht los, terwijl kleur opbloeit in het gras, heel zacht. De aarde ademt weer langzaam in en bloeit. 🌸

Één vierkante meter, meer heb je niet nodig om je te vermaken met je macrolens en de krokussen.

Telkens is het afwachten wat het licht doet met de CD , deze is weer wat anders geworden en met een beetje bewerking in de LR is dit het resultaat.

Dit jaar duurde het even wat langer maar zij zijn er weer, de krokussen, dus lekker weer met de macro aan het spelen geweest.

Een sneeuwklokje tussen de winterakonieten.

De natuur begint te ontwaken en de eerste sneeuwklokjes en winterakonieten komen tevoorschijn, tijd om de macrolens weer tevoorschijn te halen.