Heel beweeglijk vogeltje, maar hier zat hij even stil.
Weinig bewerkt aan deze foto. Niets geblurd, minimaal verscherpt. Hoop dat hij zo beter oogt. In ieder geval bedankt voor de feed-back.

In Stilte Gedragen

Zo licht
dat het nauwelijks raakt,

en toch aanwezig blijft
in alles
wat zich opent.

Onder de grotere bloemen
vinden de kleine rust.
Beschermd door wat hen overstijgt.

Primotar 180 mm met tussenring 30 mm

Een zeer welkome gast bij de hut, een paar keer liet de kuifmees zich kort zien om even wat te drinken. Het is een soort die ik (onterecht natuurlijk) meer met de winter associeer en die ik niet verwacht had op deze plek. Was er heel blij mee omdat ik het een prachtig meesje vind dat ik nog nooit had gefotografeerd. Het harde zonlicht vormde wel een uitdaging, zeker met de lichte kop in de donkere omgeving.

De blik van de Appelvink laat aan duidelijkheid niets te wensen over.

Vooral de kleuren van de reflectie spraken me aan en een Koolmees is natuurlijk weliswaar een algemeen vogeltje maar ook gewoon een mooi vogeltje.

Gisteren nog eens een laatste keer naar de anemoontjes geweest. Er was wel wat wind maar het licht was goed en sereen om met mijn cd'tje te werken. Deze foto vond ik zelf zo mooi en fragiel.

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

Waterdruppels op de bladeren zorgden voor bokeh in de achtergrond en gaven deze enkele bosanemoon die stoer boven de bladeren uitstak een fijne omgeving.

Regelmatig kwamen de Appelvinken drinken, soms op een gunstige plek om te fotograferen. De houding, met de snavel omhoog om het water in de keel te laten lopen en het spiegelbeeld spraken me hier aan.

Hier vervaagt de wereld tot gevoel.
Geen verplichtingen, geen haast, alleen pastelkleuren en licht.
Wat overblijft is zachtheid,
en de geboorte van iets moois.

Gemaakt met een Meyer Gorlitz 180 mm op F3.5 en met één tussenring van 36 mm.

Ineens stoven alle vogels weg en dook deze Sperwerman achter een koolmees aan. deze redde zichzelf door in de nis onder het raam van de vogelhut te duiken, de Sperwerman kwam op centimeters van het raam voorbij. Na de mislukte jacht bleef de Sperwer heel even zitten, wel met zijn rug naar me toe maar gelukkig keek hij even om en kon ik een plaatje maken.

Tussen vervagende vormen
vindt het licht
een nieuw begin.

In de late namiddag gaf de zon zo mooi zacht licht in de achtergrond bij de anemoontjes. Tussen de vegetatie stond dit ene een beetje apart om het mooi op de foto te zetten.

Dennenbos vastgelegd met een verticale camerabeweging. De verschillende blauwtinten — van diepgroen-blauw bovenin naar lichter blauw onderin — geven het bos een stille, bijna onderwatersfeer.

Een flinke groep Appelvinken gaf bijna de hele dag een mooie show voor de fotohut. Het zijn druktemakers maar ik kies nu toch voor dit wat meer verstilde beeld.

Wat is het toch leuk om telkens een foto te vinden in een reeks die me direct bekoord. Dit anemoontje stond een beetje apart en heb weer met mijn cd'tje gespeeld. Het effect was dromerig.

Ook ik kon de verleiding niet weerstaan en ben afgelopen zondagochtend over de bosbodem gaan kruipen. Onder andere met de ttartisan moderne trioplan.

Ik had weer op mijn cd'tje gezeten en er was een groot stuk af. Dan weer wat anders zoeken , deze keer heb ik het bloemetje vrij gehouden en geprobeerd om de achtergrond speciaal te krijgen.

Het bos, een ICM-foto gemaakt met meerdere belichtingen en een bloeiende boom. Deze keer wilde ik experimenteren met lichte, zachte en koele tinten. Dat was best lastig, want ik geef normaal gesproken de voorkeur aan meer contrast en intense kleuren, soms warmere tinten. Maar het was leuk om eens iets nieuws te proberen.

Bomen groeien recht omhoog, toch? Zelden zie je een boom die een stukje horizontaal groeit; dus ik vond deze wel heel bijzonder. Lekker eigenwijs, ook.

Een dagje in de schuilhut gezeten. 's ochtends was er even mooi strijklicht en bleef de achtergrond wat meer in de schaduw. Gelukkig wilde deze Eekhoorn wel even model spelen in ruil voor een hazelnoot.

Ik heb vaker het idee dat ik anders kijk dan anderen, stukjes vaak saaie natuur waar je normaal gesproken langsloopt vallen mij op, vaak door licht, structuur en sfeer. Ik maak er dan altijd een foto van, maar twijfel daarna of het boeiend genoeg is, ikzelf zie de schoonheid maar ben eigenlijk ook benieuwd wat anderen ervan vinden. Dit is zo'n typisch voorbeeld, dus barst maar los.

Op landgoed Soelen in de Betuwe kom je vaak wandelaars tegen met hun trouwe viervoeters. Deze twee wandelaars met hun hond liepen dit prachtige bomenlaantje in en genoten tussen de besneeuwde oude bomen van het sprookjesachtige winterlandschap.

Recht van boven zien bossen er altijd wat vervreemdend uit en met sneeuw erbij werkt dat nog sterker.

Een panorama uit 14 staande opnamen (met veel overlap) van de besneeuwde bossen in de hoge Ardennen.

In de vogel hut zittend verscheen deze volgens mij een jonge Appelvink.

In de Ardennen komt een lekker pak sneeuw gelukkig nog wat vaker voor. Een beek kronkelt langs de helling door het bos naar beneden en geeft wat orde in de takkenbende.

In deze rumoerige tijden droom ik er regelmatig van, dat alles weer even simpel, mooi en vredig is. Textuur en helderheid ietsje teruggedraaid om het beeld extra zachtheid mee te geven.

Het was een schitterende witte wereld afgelopen week in het bos vlak bij mijn woonplaats.