Met al die sneeuw in het bos ziet alles er direct anders uit. Foto omgezet in zwart wit en wat schuifjes heen en weer geschoven en zo ontstaat er volgens mij een etstekening van deze bomen.

Het is vandaag niet meer voor te stellen maar een week geleden sneeuwde het heel hard tijdens mijn wandeling in het bos wat goed te zien is in de foto. Deze wandelaar trotseerde de sneeuwbui moedig (net als de fotograaf :-) )

Tijdens mijn 'sneeuwexcursie' in de Bijlmerweide, mijn local patch in Amsterdam, had ik een leuke ontmoeting met een blauwe reiger. Niet alleen kon ik enkele fraaie beelden maken van de vogel op enige afstand, in het betoverende witte landschap. Maar tot mijn grote verbazing kwam hij na een poosje recht op mij af. Hij bleek een gewillig model in een hele fotoserie. Hier loopt hij in een cirkel om me heen, statig en doelgericht, terwijl hij me toch nauwlettend in de gaten houdt.

Wat was het genieten in het bos deze week. Na een stevige sneeuwbui moest ik op pad, al kwam het niet uit. Het rommelige bos veranderde in een sereen plaatje. Dit is een gewoon recht-recht-recht-aan plaatje. Ik heb ook nog gespeeld met dubbele belichting, misschien deel ik ik die ook nog wel eens.

Deze donkere stammen terwijl het sneeuwt, ik kon het niet laten er nog wat meer somberheid aan te geven door wat onder te belichten. Om de sneeuwvlokken te bevriezen een hoge sluitertijd en ISO gebruikt.

Wat een schitterend begin van het jaar, een mooie witte wereld. De donkere boomstammen met de sneeuw trokken mijn aandacht en ik was aan het spelen met dubbele opnames, door een foutje verschoof de camera iets en kwam er een draaiend effect in het midden van de foto. Dit leverde, in mijn optiek, eigenlijk best een grappig resultaat op. Het beeld was al redelijk monochroom. In de nabewerking heb ik de foto omgezet naar zwart/wit om het contract nog iets te vergroten.

Ik heb de sensorvlek gevonden en heb nu voor een vierkante uitsnede gekozen om het donkere gedeelte links wat weg te werken. De ijskristallen stonden mooi te schitteren op de oranje bekerzwammen door de zon.

Een wandelaar loopt nietsvermoedend door een bomenlaan met zonnestralen

Een magisch moment....de zon komt net op en schijnt door een dunne laag mist tussen de bomen.

Op zoek naar springstaartjes kwam er eindelijk toch nog eentje onverwachts in mijn vizier, van de drie foto's had ik er gelukkig eentje dat scherp was. De setting was ideaal voor het maandthema.

Gisteren had het nog goed gevroren en op de takken vond ik nog mooie kristalletjes die ik meer in het zonlicht geplaatst heb. Ik wou graag een donkere achtergrond hebben om zo het takje in het midden te houden.

Het bos met behulp van ICM uit de camera en meervoudige belichting op de computer van verschillende natuurfoto's uit mijn eigen fotoarchief, in totaal zeven foto's die mengen in lagen. Elke foto gaf een textuur. Ik moest heel goed nadenken welke foto's past bij elkaar en wat ze kunnen brengen, het werk duurde vijf uur. Hier is geen AI, Nikfilter, Topaz-filter, of enig ander programma dat een foto in een schilderij kan veranderen.

Exif: ISO 500 157 mm F3,5 1/200 sec Nikon D7500 met macrolens 105 mm Ik gebruik geen Ps of Lr, maar Snapseed op mijn telefoon. Toen ik dit vond, was ik onder de indruk. Hoe klein kan het zijn? Foto is genomen met natuurlijk licht, in het bos, onder de beukenbomen. Geen ideale lichtomstandigheden dus.

Een eikenblad op de grond, daarin een plasje water, daarop liep dit kleine wezentje een beetje te doen wat je zoal doet als je op het water loopt.

Deze week weer een beetje geoefend met ICM. Door de lange sluitertijd en de camera eventjes te bewegen veranderen de structuren van de bomen, en vormen zo een mooi beeld.

Zo uit de camera dus geen AI of verdere bewerking. Heb een kwartiertje moeten wachten voordat dit kleintje opvloog. Maar als je in alle rust in zo'n sprookjesomgeving op een bedje van bladeren ligt hoor je mij niet klagen.

Wie herfst zegt, zegt paddenstoelen. Paddenstoelen leven immers van de afbraak van dood materiaal en met al die afgevallen bladeren is er tijdens de herfst materiaal genoeg. Ik zag een sfeervol tafereel in het bos met een porseleinzwam (Oudemansiella mucida) op een verweerde boomstronk en bokeh-lichteffecten.

Deze wandelaar loopt in het bos en wordt door de zonnestralen / zonneharpen verlicht. De mooiste plek voor zonnestralen is toch wel het bos. Ze breken door het bladerdak heen op zoek naar een weg om de grond te verlichten. Met een beetje nevel of mist krijg je dan al snel sprookjesachtige plaatjes.

Het gaat hard met de beuken die sneuvelen door veranderen van het klimaat. Ik vrees dat deze oude beukenlaan er binnen een paar jaar heel anders uitziet.

Dit is natuurlijk waarom ik eigenlijk naar het Speulderbos ging, dansende bomen en een kronkelend fietspad onder (bijna) optimale omstandigheden, een gevalletje gelukkig zijn en genieten. (volgende keer een zonneharpje erbij (of een trol)...

De zon scheen hier mooi op het bladerdek waardoor de ze een felle kleur kregen. Door de beweging kreeg de foto een abstract beeld.

een open stukje in het bos nabij Bilthoven.

Ik blijf het mooi vinden, zo'n imposante beukenlaan.

Al lopend door een stukje bos langs de kant van de weg ergens in Schotland viel dit zielige kastboompje op.

Toen ik aan het oefenen was met icm zag ik dat de zon de bladeren van een beuk mooi aan het belichten was. Ik heb toen een aantal foto's gemaakt en vond dat deze wel een mooie kleurschakering had en dat de blaadjes doorzichtig waren.

De oude beuken krijgen het steeds zwaarder, maar deze staan nog fier overeind.

Dansende bomen.

De schoonheid van paddenstoelen zit niet altijd in de perfecte vormen, vaak maakt juist een afwijking ze mooi. Paddenstoel bijgelicht met een lampje.

Soms zit het mee. Dan valt het licht zo mooi op je onderwerp. Daar kan ik zo blij van worden. Ik heb hier weinig aan gedaan. Is puur natuur. Geen lampje oid gebruikt.

Heerlijk als het allemaal lekker samenvalt, elke keer weer een verrassing hoe mooi het licht kan zijn.