Die dag vroeg uit de veren en kwam onderweg dit plaatje tegen.

De watergentiaan is een onbehaarde waterplant met een in het slib van de bodem kruipende wortelstok. Daaruit komen lange, vertakte, ondergedoken stengels, die zich pas dicht aan de waterspiegel vertakken en daar de bloemen dragen. Een plantje wat ik slechtst op één plekje hier in de polder ooit gezien heb. Het water moet er ook goed schoon voor zijn. Fragiel om te zien en heel fotogeniek bij een laag standpunt. Dus hier plat op de buik aan de slootkant.

Deze dahlia's stonden in een prachtige dahliatuin met een enorme variëteit aan soorten. Dat was genieten.

Een tweede upload van mijn enige zonnebloem. Ik hoor vaak mensen zeggen dat ze 'goed bezig zijn door inheemse planten en bloemen in de tuin te hebben'. Maar ze weghalen zodra ze zijn uitgebloeid. Dit is een foto van een zonnebloem zoals de natuur deze bedoeld heeft. Opruimen volgt later als de zaden zijn gegeten of verspreid. De vraag is echter; wie is er bereid een verdorde bloem die echt niet meer mooi is te laten staan?

Nog maar eentje, gewoon omdat ze zo mooi zijn in de nazomer.

Deze oliekever zat heerlijk te snoepen op een kruiskruid plant op een zeer warme nazomer dag in Zuid Frankrijk. Door de plant en insect in de schaduw te zetten (van mijzelf) kwam er voor mij een fijn tons sur ton beeld uit waarbij de kleuren voor mij typerend zijn voor de maand september.

Dahlia's vind ik echt een bloem die bij de nazomer hoort. Ze bloeien nu nog volop, maar als het weer straks slechter weer wordt zal de mooie glorie er vanaf gaan. Dit was een mooi symmetrisch "gaaf" exemplaar die het verdiende om te shinen met een zwarte achtergrond.

De kersen hangen al aan de wilde kersenboom waar vogels vóór de winter van genieten. De lage zon zorgt voor mooie pasteltinten op de achtergrond die veroorzaakt worden door het riet dat geel/oranje begint te worden.

Ik houd enorm van sfeerfoto's, maar vind het ook enorm leuk om buiten de lijntjes te kleuren met heel strak werk. Een crème witte dahlia stond al heel lang op mijn wishlist. Deze kon ik dus niet laten passeren met zijn maagdelijk witte kleur zonder enige imperfectie. Niet de sfeer van de nazomer, maar wel een bloem die typerend is voor de maand september.

Dahlia's lenen zich goed voor allerlei composities. Bij deze vond ik dat het verloop van wit naar paars zich voor deze compositie leende.

Op pad met een oud projectorlensje ziet de wereld er ineens anders uit. Vooral naar het licht toe ontstaat er een wonderlijk bokeh. Deze rozenbottelstruik wilde wel meewerken om er een weelderig geheel van te maken. De nabewerking is redelijk standaard. De kleuren een beetje laten vervagen om het vertrek van de zomer weer te geven. Helaas geen Exif bij dit lensje. Diafragma onbekend. Er staat werkelijk niets op dit stukje "plastic fantastic".

Ik blijf ze toch ontzettend fotogeniek vinden die dahlia's, vooral door hun verrassende vormen en symmetrie. Deze opname is de kleur omgezet met behulp van NIK Color Effex, wat ik vond passen voor de kleuren van de nazomer die vooruitlopen op de Herfst.

Je denk dat als je naar een Dahlia tuin gaat op en dag dat het 26 graden is met volle zon dat dit gedoemd is om te mislukken, maar niks is minder waar. Natuurlijk ga ik nog een keertje terug als het bewolkt is, maar ook met zon zijn er volop kansen. Als dit dan zo uit mijn camera komt met mijn nieuwe macro objectief, zonder filters of nabewerkings toeters en bellen wordt ik daar wel heel blij van.

De valse zonnebloem of zonneoog (heliopsis) heeft een mooie naam in het Engels: brandend hart.

Gisteren even mijn nieuwe speeltje uitgeprobeerd, de RF 100 mm Macro lens van Canon. Dit objectief kan macro tot 1.4x ipv de standaard 1x en heeft tevens een aparte ring, waarmee de sferische aberratie beïnvloed kan worden. Mooi speelgoed dus. De eerste foto ziet er al veel belovend uit wat mij betreft. Na 15 jaar heeft mijn oude vertrouwde100 mm met een ijzeren behuizing (ouderwetse degelijkheid) zonder stabilisatie even het veld moeten ruimen, maar wie weet komt ie nog eens uit de kast. Cosmea bloem gefotografeerd in eigen tuin van eigen opgekweekte zaadjes. Hier is dus gebruik gemaakt van de SA ring. 

Mijn favoriete bloemetje om te fotografen. Dit jaar volop in eigen tuin gekweekt. Lekker spelen met licht en beperkte scherpte.

Vlasbloemen vind ik echt delicate fotogenieke bloemen, vandaar een lichte variant in een lichte setting. Zacht lila valt voor mij toch wel in de categorie paars.

Foto gemaakt met de Lensbaby Sweet 50.

Elk jaar maak ik toch weer een knieval voor deze gracieuze bloemetjes, ze vervelen me nooit. Het wordt wel steeds moeilijker om er weer wat "nieuws" van te maken. Zo kom je nog eens iets tegen voor het maandthema als je je enorme archief aan het opschonen bent.

Het was wel weer eens tijd voor een nieuwe creatief projectje. En het maandthema paars leent zich daar prima voor. Meervoudige belichting met behulp van Photoshop.

Waarschijnlijk is dit en soldaatjes orchis, of althans een kruising daarvan, want dat doen die orchideeën in het wild namelijk nogal vaak. Ik ben al maanden bezig om mijn enorme archief op te schonen en tja.. dan kom je nog eens wat tegen.

Deze zonnebloem tussen een zee van varens gefotografeerd.

Loos blaasjeskruid (Utricularia australis) zijn mede afhankelijk van het vangen van kleine dieren om door vertering van die dieren te voorzien in de noodzakelijke voedingselementen. Aldus de Flora van Nederland. Staat nog meer interessants in, erg boeiend. De gele bloemetjes op het water van een vennetje inspireerde mij voor het maken van een creatief beeld!

Van harte gefeliciteerd Jenny Maes, je fraaie foto "Zomerbloemetjes" heeft de ereplaats onder Spotlight veroverd!

Klik hier om de originele inzending van Jenny te bewonderen.

Het was weer eens tijd om de macro lens af te stoffen en wel in eigen tuin. Ik heb een veldje met wilde bloemen gezaaid voor de insecten, heerlijk als je dit dan beeld kan krijgen. Mijn favoriete bloemetje om te fotograferen.

Ik heb in de vakantie in Noorwegen niet veel flora gefotografeerd en zeker geen bijzondere soorten. Maar juist een alledaags plantje als grasmuur is voor mij een uitdaging, waar alles valt en staat met mooi licht en een beperkte scherpte.

Deze bij was lekker aan het genieten van de nectar en kwam even nieuwsgierig een kijkje nemen wat ik aan het doen was,dus we hadden heel even oogcontact.

Deze foto is gemaakt met een Lens Baby sweet 35. In de nabewerking heb ik alleen bijgesneden en het pluisje wat scherper gemaakt. Om een wat surrealistisch en dromerig beeld te creëren heb ik tegenlicht gebruikt en de WB op kunstlicht ingesteld ondanks dat deze plant in de schaduw stond.

Dit wilde Engelse gras komt veelvuldig voor in het duinengebied van het Nationalpark Thy, het oudste natuurpark van Denemarken, met het grootse heide duin gebied van Europa.

Elk jaar als de kogeldistel bloeit raak ik weer betoverd als ik mijn macrolens er op richt. Het is telkens weer een uitdaging om er nieuwe beelden van te maken.