Als je een hele nacht in een hut zit om de Kerkuil te fotograferen die af en toe binnenvliegt ben ik gaan spelen met sluitertijden. Spannend wat er dan uit je camera komt en daar heb ik wel van genoten.

Gespeeld met meervoudige belichting en dat levert voor mij een heel aantrekkelijk experimenteel beeld op.

Het Steenuiltje heeft zich verschuilt in de boom maar zit er parmantig bij en hij houd de duiven in de gaten die behoorlijk kunnen pesten. Foto heb ik behoorlijk moeten bijsnijden maar de boom ondanks dat het misschien rommelig oogt is wel van waarde voor de foto en het schuilplekje van de Steenuil vind ik.

Een latertje uit eigen tuin, de herfst heeft zo zijn werk gedaan en de laatste bloemen zijn aan het vergaan. De stoute schoenen aangetrokken en een meervoudige opname gemaakt van de laatste bloemen met op de achtergrond textuur van de tuin.

Genoten om in de winter een reis naar de Lofoten te mogen maken. In de morgen als de nevel over het water valt en het licht meewerkt.

Van harte gefeliciteerd Marga Ronhaar, je fraaie foto "Balade" heeft de ereplaats onder spotlight veroverd!

Klik hier om de originele foto van Marga te bewonderen.

Zo triest als je zo'n mooie houtsnip dood in je tuin tegenkomt, tegen het raam gevlogen. Voor mij mag hij ook een plaatsje mag hebben bij Deel - de - natuur.

Door dagen achtereen van kou zie je water veranderen in ijsstructuren. Een balade van ijs gevormd in diverse lagen.

Na het smelten van de sneeuw zag ik kwel water met figuren wat mij enthousiast maakte. Thuis zag ik na een uitsnede deze bomen ontstaan.

Bij bovenkerk kun je meteen het Amsterdamse bos in lopen, een winterdoorkijk over de plas richting de kerk van Amstelveen.

Vanmorgen ook op het fietsje gestapt richting het Amsterdamse bos. Winter en dan met de invoerende lijn van het water wat richting de grote plas De Poel gaat. De foto heb ik het contrast wat verminderd om de sfeer beter tot uitdrukking te laten komen tot tegenstelling om er juist iets van contrast aan toe te voegen. Ben benieuwd wat jullie er van vinden.

Wat sneeuw al niet vermag, door sneeuw omgeven staan deze suikerbollen langs de slootkant.

Op zoek naar de Velduilen kwam dit knaagdier over het ijs aan hobbelen, soms stond het stil, keek om zich heen en liep weer voorzichtig verder, totdat het einddoel was bereikt namelijk de ingang van zijn holletje. Ja het is een Bruine rat, zie je niet zo vaak op Deeldenatuur maar ook die heeft het moeilijk nu de sloot bevroren is.

De zon is aan het ondergaan als plotseling de Knobbelzwaan voorbij vliegt. Hij paste nog niet op de foto.

Gisteren op mijn fietsje opzoek naar de Velduil, een uurtje wachten en daar komt hij aangevlogen.

De zon scheen, dat was voor mij een uitdaging om eens met mijn Helios lensje op stap te gaan en te oefenen met meervoudige belichting. Ben benieuwd hoe hier naar gekeken wordt.

Er is altijd wel wat te fotograferen aan de kust, zo kwam heel sierlijk deze Kokmeeuw kijken of er nog wat te snoepen viel aan de kust.

Fietsend van Scheveningen naar Kijkduin zie ik de lucht donkerrood kleuren, de zon zakt langzaam achter de horizon, het laatste lichtpuntje voordat het donker wordt.

Behoefte om weer eens aan het experimenteren te gaan, een creatieve ingeving. Zo zie ik nog wat rafelig licht in donkere tijden.

De Dodaars zwemt in een mooie rustieke omgeving, genomen vanuit het raam van het huis.

Langs de sloot zit de reiger mooi in de avondzon, nu maar wachten op een lekkernij. Vanuit de auto gefotografeerd.

Op Texel waar de storm zich goed laat voelen buigt deze boom al jaren lang voor de wind.

Een paar dagen op Schiermonnikoog waar ik had vernomen dat er Zwartwordende wasplaat aanwezig was, wat mij wel aantrok. Nu heb ik sinds een paar weken een Russische Helios lensje en heb ik even mijn stoute schoenen aangetrokken, even wat zegt u even, nee oefenen. Ben nu wat meer aan het lezen over de mogelijkheden van het lensje, er moet dus nog een vervolg komen.

Beetje struinen tussen de buien door en ja wel wie gaat er voor mijn neus zitten Suillia ofwel strontvlieg op de Gewone oesterzwam.

Twee Witte oorzwammen in het donkere bos waar de eerste zonnestralen door de bomen schijnen.

Wat licht al niet doet, het Judasoor legt niet alleen zijn oor te luister maar laat zich ook verlichten.

Hier sta ik dan, alle moois is verdwenen zeggen ze, daar kun je over twisten, ik houd van deze Glimmerik in al zijn onvolkomenheden.

Nog even op de oude omgevallen iep verder zoeken en ja hoor daar zie ik nog drie mooie piepkleine Zalmzwammen staan.

Door een hint op zoek naar dit bijzondere exemplaar, minuscuul klein Zalmzwammetje op een gevallen oude Iep laat ze haar schoonheid zien.

Het mooie weer trekt om naar buiten te gaan, zo denkt de Lepelaar er waarschijnlijk ook over vanmorgen. Nog even wat op vetten voor de trek naar het zuiden.