Blauwe reiger op het moment van opstijgen. De poten raken de tak nog net, terwijl kop en hals al naar voren strekken in de vliegrichting. Dank voor de feedback, ik hoop dat hij zo beter is.

De stadsreus wordt groter dan de meeste andere zweefvliegsoorten en kan een lengte van 2,5 centimeter bereiken. Hij leeft zoals alle zweefvliegen van nectar en stuifmeel. Het dier kan niet steken, maar lijkt door grootte en kleuren op de wel van een angel voorziene Europese hoornaar (Vespa crabro). Deze voordeel biedende gelijkenis met een andere soort wordt mimicry genoemd.
(bron: Wikipedia)

Insect in mijn eigen schaduw gezet en zonlicht in de achtergrond om tot een fijne pastel achtergrond te komen. Dat moest niet te lang duren want ze houden van veel zon en vliegen anders weg.
Stil zitten doen ze sowieso niet.

Gisteren behalve snoepende hommels ook nog mij uitgeleefd op vliegende libellen. Dat was ook de reden van gaan naar dit warme plekje. Het vennetje was dit jaar echter belabberd voorzien van water, dus het aantal libellen viel dik tegen. Gelukkig deze jongen nog even te pakken gekregen. Oef... zeker als ze frontaal aan komen vliegen gaat dit zo... snel.
Thuis zag ik pas dat ie een LHBtje als lunch had bemachtigd.
Maar in de categorie Macro geplaatst, want er is geen andere categorie voor insecten die met een teletoeter zijn gefotografeerd.
.

Deze kleine speelse fladderaar beweegt zich snel van bloem tot bloem terwijl hij op zoek gaat naar nectar om zijn energie te voeden. Het is best een uitdaging om hem vast te leggen. Na een beetje geduld kwam hij dichterbij en had ik zijn vertrouwen gewonnen.
Nadien heb ik de achtergrondkleuren en de paarse tint van de lavendel nog wat versterkt door meervoudige belichting toe te passen vanuit de camera.

Mijn favoriete libel.
Nog veel archief door te spitten, gewoon een luxe probleem dus.
Een handmatige stack van 14 foto's samengevoegd met Helicon Focus software.
Normaliter houd ik van veel ruimte voor een dier, maar hier prevaleerde de mooie dauwdruppeltjes.
Aan de kleur (wit) van het Pterostigma kan je zien dat het een vrouwtje is.

Deze distelvlinder streek neer op een, hoe kan het ook anders, distel en nam een flinke teug van de nectar.

Het nadeel van een gigantisch archief is dat er altijd nog veel uit te zoeken is. Het voordeel is dat er ook nog veel moois te vinden is om te delen.

Voor mij doen wel een hele saaie achtergrond en een beestje op een stokkie. Maar daar zitten deze jongens nu eenmaal. 
Toch wil ik hem graag met jullie delen daar ik de libel gewoon heel mooi vind, vooral die gouden aanzet van de vleugels bij het lijfje.
Het is een soort die voorkomt in de Cariben en niet in Europa, vandaar dat ik hem niet kon vinden in mijn libellen boek bij de korenbouten (Orthetrum)
Orthemis en Orthetrum zijn twee nauw verwante geslachten van echte libellen uit de familie van de korenbouten (Libellulidae). Het belangrijkste verschil zit in hun leefgebied en kleurpatronen, hoewel ze anatomisch sterk op elkaar lijken.
Orthemis: Dit geslacht komt van nature uitsluitend voor in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika (de Nieuwe Wereld). Ze komen niet in Nederland of België in het wild voor, tenzij als zeldzame dwaalgast of exoot. 

Deze viervlek vloog steeds naar hetzelfde plekje, waarna het weer opvloog. Het was een uitdaging, het waaide enorm gistermiddag. Maar de viervlek bleef op een gegeven moment net lang genoeg zitten om het vast te leggen.
Heb geworsteld om het voor elkaar te krijgen om wat ruis te reduceren, hopelijk nu beter.

We roepen alle DDN-ers weer op om te stemmen op hun favoriete foto('s) in het maandthema van mei  'Vleugels' , altijd weer spannend, wie gaat de winnaar worden?

Zorg dat je bent ingelogd en ga in de menubalk naar

Categorieën /Thema van de maand. 

en deel je duimpjes uit bij jouw favoriete foto{'s)

Stemmen kan tot en met woensdag 3 juni  en op donderdag 4 juni feliciteren we een winnaar! 

Tip: Je kunt de spelregeltjes hier nog even nazien.

Grutto met het bekende "hipje" nadat deze het water uit de vleugels heeft geschud. De foto is genomen vanuit een fotohut.

Een prachtige majestueuze vogel die oooo zo snel voorbij scheert met zijn grote vleugels.

S`avonds nog even door de duinen gefietst om met het zachte licht van de ondergaande zon de fazanten op de foto te zetten..deze fazant stond op een hoger gelegen duin ,in het tegenlicht,even mooi met zijn vleugels te fladderen waardoor die twee insecten uit het gras werden `geblazen` .

In de avond met het tegenlicht van de ondergaande zon kon ik dit paartje parende kluten bij het wagejot op de foto zetten.

Rond 21:00 uur spraken we twee vogeltellers op de Marker Wadden die voor onderzoek de kokmeeuwen aan het tellen waren. Dat betekent dat ze de nesten tellen en dus - zo kort mogelijk - het broedgebied in gaan, waarbij alles massaal de lucht in gaat. Ze wilden wel wachten tot wij klaar waren met fotograferen, maar wij zeiden 'doe nu maar' en stelden de camera's in op lange sluitertijd in. 
Ze vertelden ons even later dat ze op die plek ca 900 nesten geteld hadden, er gingen dus ca 1800 kokmeeuwen de lucht in. Oef, dat was me een chaos van krijsende meeuwen! De meeste foto's zijn dus ook chaos. Deze vond ik wel heel grappig, je wilt het liefst de kop scherp, maar dat ene voetje is wel verrassend, door z/w en inversie toe te passen heeft de meeuw een wit voetje gehaald ;-)
Dit is overigens voor mijn doen behoorlijk out of the box, moest echt even moed verzamelen om deze foto in te zenden.

Grutto schudt het water uit de vleugels. De foto is genomen vanuit een fotohut.

Oef wat zijn dit snelle Jelles, maar blij dat er dus af en toe wel een scherpe op de plaat staan. Bij deze camera had ik nog geen eye detection en tracking, een extra uitdaging dus.

Het was prachtig om in de regen en met de gele moerasandijvie in de achtergrond de paring van kokmeeuwen te zien, maar als bonus maakten ze daarna een dansje, eindigend met een intieme omhelzing. Dat moment was nog veel mooier dan de paring zelf.

In de tuin van onze overburen broedde een Gekraagde Roodstaart. Op gepaste afstand konden wij genieten van het voeren van de jongen. Vorige week zijn de jongen uitgevlogen en is de rust weergekeerd. Soms spreidde het vrouwtje haar vleugels en dat moment heb ik kunnen vastleggen. Ik heb de hooglichten op het kopje omlaag gedaan en de kop wat verscherpt, ook ruis uit de achtergrond weggehaald

Het viel niet mee om deze Visdief in vlucht te fotograferen. Hij was aan het badderen en ik zat te wachten tot ie op zou vliegen, maar dat duurde en duurde en duurde (minstens 10 minuten) om dan de concentratie zolang vast te houden is erg lastig. Maar gelukkig toch deze foto aan overgehouden.

Een heel dun takje boog voorover en gaf deze baby engeltjesvleugels. Het takje was zo dun dat alleen de blaadjes overbleven in de foto. En precies op de juiste plek.

Altijd genieten van die machtige grote vleugels, zeker vlak voor ze landen.
Het ziet er altijd zo "traag" uit, maar dat is het zeker niet.

Een vlucht goudplevieren is van verre al te herkennen aan hun vlieggedrag. Prachtig in formatie, minstens zo spectaculair als een zwerm spreeuwen.

Ik vind het een uitdaging om vogels proberen vast te leggen op een creatieve manier. Ik hoopte de beweging van de meeuw en de golven te kunnen meenemen in één foto. Veel foto's belanden natuurlijk in de prullenbak en zijn niet wat ik hoopte. Na een beetje bijsturen tijdens de afwerking ben ik met dit resultaat wel tevreden..

Twee mannetjes krakeend waren voortdurend aan het ruziën om een vrouwtje, dat leverde leuke actiemomenten op, zoals hier 'vleugeltje over' in variant op 'haasje over',

Recent ben ik een midweek naar de Marker Wadden geweest en heb daar ondanks de kou fantastische dagen gehad en genoten van de vele vogels. Deze foto maakte ik de eerste avond, na een paar stevige buien klaarde het op, verscheen er een prachtige regenboog met daarna nog een half uurtje heel mooi licht en toen kon ik deze twee visdiefjes fotograferen. 
De foto is stevig gecropt, hetgeen natuurlijk ten koste gaat van de kwaliteit, maar moment, licht en sfeer maken dat voor mij ruimschoots goed.

's Morgens vroeg stegen de brandganzen op om te gaan foerageren, nog weinig licht, dus ideaal om te gaan stoeien met lange sluitertijden zodat de vleugelslag transparant wordt. Normaal gesproken vind ik dat je vogels niet van achteren gezien moet fotograferen, maar aangezien ze hier vrijwel onherkenbaar zijn vind ik het prima kunnen,

Canadese ganzen op een creatieve manier gefotografeerd met een langere sluitertijd.
Doel was de gracieuze vleugel bewegingen op een dynamische manier vast te leggen.

Deze grauwe gans kwam iets te dichtbij ,was ergens een nest in het veld, en werd door de canadeze gans hardhandig aangepakt en verjaagd.

Een late ronde varen over Lake Kerkini, Griekenland. Naast alle kroeskoppelikanen zitten er ook een paar roze pelikanen tussen. In het late licht kleurde de lucht wat warmer. De houding van deze pelikaan vond ik typisch iets van 'no pictures, please'.