Zelenci is de tweede bron van de rivier de Sava Dolinka, de eerste ligt bij de Tamar – de Nadiža-waterval. Het ligt aan de noordrand van het Nationaal Park Triglav , omgeven door de beboste Vitranc in het zuiden en de eveneens beboste Karawanken in het noorden . Het moeras met het Drni-veen is ongeveer 1200 meter lang, gemiddeld 150 meter breed. In het uiterste westen van het moeras ligt een smaragdgroen meer, waaruit talloze extreem schone en koude bronnen opborrelen uit de lagen kalksteen, die het water zijn karakteristieke blauwgroene kleur geven. Vanwege deze kleur kregen het meer en het moeras de naam  Zelenci . Dit is een panorama van 6 staande beelden.

Korte vakantie genomen in Buurse, vlakbij de Buurse beek. Op sommige plekken stroomt het water en daar zaten weidebeekjuffers. Heel vliegerig en snel opgeschrikt, maar met wat geduld er toch enkele kunnen fotograferen.

Bij windstil weer krijg je mooie reflecties van de boomskeletten in het water. Als het dan direct na zonsopkomst wat gaat waaien is het heerlijk om eens in te zoomen op de patronen in de golfjes die dan ontstaan.

Gister weer heerlijk genoten van allerlei vogeltjes. Deze actie was wel de kers op de taart.

Toch wel een van mijn favoriete weidevogels, ik vind ze zo gracieus, zeker als ze vliegen.

Dit slobeenden stel landde synchroon op een watertje tijdens ons moderatoren uitje op de Markerwadden. Misschien wel kontjes, maar wel mooie kontjes met de pootjes zo als landingsgestel.

Ook een kwak stond blijkbaar op het fotomenu... deze had ik tijdens m'n vakantie aangezien voor een woudaap. Pas op m'n computer zie ik dat het een kwak is. En dan lijken het er zelfs nog 2. Op de vroege ochtend zit hij hier in het midden van de wat legere rivier. In z'n eigen omgeving geniet hij hier van de eerste zonnestralen die op z'n kop vallen.

Ik heb geprobeerd de sfeer van het moment en de verwondering in beeld te brengen door te werken met meervoudige belichting. Een plaatsje aan het water, genieten van de stilte, het ontwaken van de natuur, het lichtspel, ...

Gewoon omdat ik ze zo gracieus vind. Toch voor mij -samen met de grutto- wel de meest favoriete vogel om vast te leggen in High Key.

Grutto vlak voor het sprongetje omhoog

Tijdens een wandeling door het Holtingerveld zag ik een flinke plas met daarop schuim wat naar een kant was gewaaid. Ben naar huis gewandeld en heb de camera gehaald en ben terug gegaan. Heb gezocht naar mooie structuurtjes in het schuim en heb er een aantal foto's van gemaakt. Een paar, waaronder deze, omgezet naar zwart/wit.

De Drentsche Aa was ver buiten haar oevers getreden. In combinatie met dichte mist een uitdaging om te gaan fotogaferen.

Meerkoeten met lentekriebels voor de fotohut. Dat gaat er best hard aan toe.

Oef... wat zijn ze snel he. Gewoon geduld hebben, de aanhouder wint, alleen veel veel plaatjes om uit te zoeken.

Tja... dit lijkt wel een kusje he, grutto's kunnen samen echter een stevig robbertje vechten, dit is het voorspel met pikken naar elkaar.

Altijd een genot om deze prachtige kikkertjes te zien en ook vooral te horen. Voor mij het begin van de lente. Languit plat op de buik op het pad, zoek je dan naar mooie composities. Deze 3 wilden wel (heel) even meewerken, want het moment was maar heel kort.

Bij een stuk ondergelopen wandelpad op de voorgrond en laag bij de grond 'ontstond' dit beeld door de lens. Achter het water een dubbele rietkraag waarachter een zogenaamd 'wiel'; een diepe waterpartij. Met tegenlicht genomen waarbij ik heb scherpgesteld op de grasgroene helling achter het wiel. Kwam erachter dat het beeld dan het mooist is en zonder dat je die grashelling kunt zien.

Er was onverwacht mist in de vennen, Had geluk dat de gans net voorbij kwam vliegen

Ik vind het zo'n gracieuze vogels dat ik ze maar aan mijn favorieten lijstje heb toegevoegd.

Na een rustige aanloop vanuit Betws-y-Coed en enig klauterwerk ontdekken dat je niet de enige fotograaf bent bij deze mooie plek. Slechts 1 objectief mee en geen statief. Camera moest rusten op één van de rotsen vanwege het weinige licht. Daarom geen echte voorgrond in de compositie en grote diafragmaopening. En toe kwam de regen en die maakte de sfeer. Weet niet of de exif data mee zijn gekomen: Pentax K3-II Pentax 70-210, F4 Diafragma 4,5 Belichting 1/125 sec (1 stop onderbelicht) ISO1250

Deze stelkluten hebben lekker het voorjaar in de bol, smullen voor mij als fotograaf.

2e upload van m'n vergeten foto van de zaagbek. Nu staat ie recht (is wennen met een zware lens). En iets minder verscherpt. Ruisonderdrukking had ik niet gebruikt; nu ook niet. M.i. niet nodig. In het brandschone water zwom ie tegenover een school. Was even zoeken naar een 'leeg' beeld; zonder ingeschopte voetballen, wat papier en plastic. Is bijna fullframe (behoudens het scheef houden van de camera) vanaf een schuine helling.

Dit weekend even gekeken of er al wat leven zat in een oeverwand langs de Maas. Nog niet dus. Over een paar maanden zit deze zandwand vol met oeverzwaluwen die af en aan vliegen. Maar ook het lege landschap vond ik wel de moeite waard.

Een simpel gansje, maar wel een foto met wat uitdagingen. Niets is recht; zo staat de gans op een helling naar het water, en het water loopt in een bocht weg naar een grotere plas. Het water (het gele gedeelte) is hier bijna niet zichtbaar; in de tuin die hier aan het water ligt, staat een flinke forsythia in bloei die het zonlicht vangt. Die reflecteert in het water samen met wat langere takken van een treurwilg. Om in reflectie geen licht te krijgen, camera net zolang kantelen tot het weg is.

Door de opkomende zon ,die al lekker begon te schijnen,onstond er een laagje mist/damp op het water...gelukkig waren er een paar meerkoeten aanwezig om een welkome invulling te geven bij deze foto.

foto gemaakt met een vintage lens Bij een visvijver, we waren daar voor de padden, nog geen pad gezien.

Een maand of wat terug heb ik al es een foto geplaatst waarbij rivier de Maas buiten de oevers was getreden. Het natuurgebiedje is inmiddels weer toegankelijk, maar nu (in maart) is er nog steeds een stukje waar het water wel is binnengekomen, maar niet meer terug kan naar de Maas. Deze knotwilg staat nog steeds in bad en heeft een modderjasje aan. Bovenop ontstaat nu natuur die daar eigenlijk niet hoort te wonen.

Ook deze is vaak te vinden bij de visvijver midden in het dorp. Daardoor is de vogel redelijk aan mensen gewend. De lange telelens is vooral nodig om te voorkomen dat er storende elementen uit de omgeving in beeld komen. De laagstaande ochtendzon zorgde voor een tegenlichtje.

Gisteren met de mobile hut een rondje gemaakt rond de Eilandspolder en kwam een stelletje Kuifeenden tegen en het viel mij op dat bij een bepaalde lichtval de kop paars op kleurde.

Het was een mooie zonsopkomst langs de rivier de Lek...mistig en met mooie kleuren dit kunnen fotograferen.