Op het vlonderpad Schneverdingen -Duitsland lag ook een Levendbarende hagedis lekker in het zonnetje. Zo te zien zaten er aardig wat jongen in. (normaal 3 tot 8)

Ondanks de wind en het glooiende landschap (dus aardig wat klimmen) heb ik enkele plaatjes van Parelmoervlinder kunnen maken. Eerst dacht ik dat het een Bosparelmoervlinder was maar thuis bleek het om de Steppenparelmoervlinder te gaan.
Leuk want die had ik nog niet.

Het Veenbesblauwtje besteedt ongeveer 90 % van de dag aan voedsel zoeken. Als er maar een paar planten/bloemen in bloei staan kun je op - in dit geval braam - meerdere Veenbesblauwtjes treffen. Niet makkelijk om meerdere vlinders tegelijk scherp te fotograferen want je wilt proberen de achtergrond zo rustig mogelijk te houden met een groter diafragma.

Je ziet op Texel zoveel meeuwen dat je bijna vergeet ze vast te leggen als ze op een mooi plekje zitten. Toen ik deze in Zilvermeeuw in de zoeker kreeg en zag dat de achtergrond mooi vervaagde en de gele bloemetjes wat kleur aan het geheel gaven heb ik gelukkig toch maar de foto gemaakt.

Eén van de vogelsoorten die zich over het algemeen makkelijk laten benaderen en ook nog eens een feest voor het oog is.

Tijdens het fotograferen van het Veenbesblauwtje verschijnen er ook enkele Spiegeldikkopjes te tonele. Ja, wat doe je dan? Mooi meepikken natuurlijk want dat is wel een heel luxe bijvangst.

Normaal moet je ze met een lampje zoeken maar op een bramenstruik tref ik er zomaar een stuk of tien. De vlindertjes zijn niet makkelijk vast te leggen omdat ze nogal bewegelijk en klein zijn maar de aanhouder wint gelukkig vaak.

Laatst nog in Duitsland geweest om de Veenbesparelmoervlinder te spotten maar ik kon de vlinder helaas niet vastleggen. Enkele jaren geleden lukte het wel maar toen was het mooie van de vlinders er helaas een beetje af. Wel een kick om ze waar te nemen.

Bouw terrein, strandjes plasjes enz. en zelfs op platte daken heb ik dit bosje veren op poten gezien.
Altijd leuk die roadrunners.

Eigenlijk ging ik voor de Veenbesparelmoervlinder - Boloria aquilonaris (2 zien vliegen) maar als het hooibeestje zo mooi in het licht gaat zitten kan ik daar net zo van genieten.

Bij de meeste eenden zie je de female eend met jongen een beetje verscholen in de vegetatie zwemmen maar ik zag meerdere Krooneenden van beide geslachten door elkaar zwemmen zonder duidelijke paartjes. Ook was niet te zien waar de jongen bij hoorden.

Eigenlijk ging ik voor de Grote karekiet en/of de Snor maar ook een Grasmus is natuurlijk leuk.

Nu mooi vrij zonder storende blaadjes. Pracht vogeltje.

Dat je op een dunne plank zo lekker kunt zitten.

Wat zit er een verschil in kleur bij Fazanthanen. Deze had wel een heel rode kop en stond mooi langs het pad. Even portretteren.

Zie je de ganzen normaal van afstand zitten, in hoge begroeiing kunnen ze aan de aandacht ontsnappen.

In het IJsselmeer in het late zonnetje komen de kleuren van de Krooneend wel heel mooi uit.

Omdat er verder op redelijke afstand weinig te fotograferen viel maar even wat tijd bij een gezin zwanen doorgebracht.

Het vogeltje heeft in de buurt een vrouwtje op het nest of hij heeft jongen want er ik zag hem ook met voer in zijn snavel.

Vaak zijn het druktemakers maar ze kunnen dus ook heel teder zijn.

Haal je dat insect nu weg of laat je hem vliegen.

Op 12 november 2013 mag ik voor mijn werkgever, de Nederlandse Spoorwegen, een trein rijden van Zwolle naar Leeuwarden.
Ik rijd langzaam omdat het eerst volgende sein rood is.
Honderd meter voor mij zie ik een vogel - ter grote van een Houtduif - op de rijdraad zitten.
Dichterbij gekomen zie ik aan de tekening van de vogel dat het hier niet om een Houtduif gaat.
Als de vogel – omdat de trein steeds dichterbij komt – zijn kop naar mij draait kan ik duidelijk de naar voren gerichte, felle gele ogen zien en weet ik dat het niet om een duif maar om een uil gaat.
Het blijkt een zeldzame Sperweruil - Surnia ulula te zijn. Als ik geluk heb kan ik hem later misschien vast leggen. Het is me uiteindelijk gelukt. (en nog duizenden met mij)

Ik sta even stil om de omgeving in mij op te nemen als er een Houtduif naast mij in een boom gaat zitten.
Ook de duif scant de omgeving en ziet mij dan ineens zitten. Oeps …….
Van relaxed naar super alert binnen een seconde.

Nog een Slobeend die er niet meteen vandoor gaat.
Even wachten tot de kop mooi oplicht en knippen maar.

Takje voor takje wordt door de duif naar het nest gebracht. De takjes worden met zorg uitgezocht en het is daarom verwonderlijk dat het bouwsel zelf eigenlijk een rotzooitje is.

Als ze zo naast je komen zitten moet je natuurlijk even knippen.

Normaal lopen de Slobeenden snel het water in en zwemmen of vliegen weg.
Dit exemplaar had overal lak aan en bleef mooi zitten/liggen.
Wel werd de fotograaf in de gaten gehouden want als eend weet je het natuurlijk nooit.
Jammer dat de eend nog niet helemaal uitgekleurd is of zou het een Hybride zijn?

Een beetje verborgen maar nog net zichtbaar het jong op de rug en de rare zwemvliezen.
Wat wordt er gevoerd aan het jong?

Ze zijn niet bang maar wel voorzichtig en verwijderen zich rustig richting horizon om afstand te nemen van de fotograaf. Als je geduldig blijft wachten geven ze je toch vaak een kans voor een mooi plaatje.

Nog een keer de Rouwkwikstaart maar nu iets dwarser en het oog op advies van Loes wat opgelicht.
(goed advies Loes)