Als ze zo naast je komen zitten moet je natuurlijk even knippen.

Normaal lopen de Slobeenden snel het water in en zwemmen of vliegen weg.
Dit exemplaar had overal lak aan en bleef mooi zitten/liggen.
Wel werd de fotograaf in de gaten gehouden want als eend weet je het natuurlijk nooit.
Jammer dat de eend nog niet helemaal uitgekleurd is of zou het een Hybride zijn?

Een beetje verborgen maar nog net zichtbaar het jong op de rug en de rare zwemvliezen.
Wat wordt er gevoerd aan het jong?

Ze zijn niet bang maar wel voorzichtig en verwijderen zich rustig richting horizon om afstand te nemen van de fotograaf. Als je geduldig blijft wachten geven ze je toch vaak een kans voor een mooi plaatje.

Nog een keer de Rouwkwikstaart maar nu iets dwarser en het oog op advies van Loes wat opgelicht.
(goed advies Loes)

Hoewel het er dreigend uitziet voor de Witbuikrotgans gaat hij gewoon door waar hij mee bezig is.

Mooi in het ongemaaide stukje precies onder de draad lag dit mooie dikke haas van de eerste zonnestralen te genieten. Zijn schutkleur deed het prima.

Mooie man.

Wat mooi dat ik de laatste tijd steeds meer male Torenvalken voor de lens krijg. (zie eerder inzending van biddende Torenvalk) Niet omdat de female Torenvalk niet interessant zou zijn maar daar heb ik er al zoveel van. Ook deze male had waarschijnlijk grote haast want na 1 foto was hij gevlogen.

Met zijn verenkleed waar strootjes riet in verwerk lijkt te zijn is de Watersnip moeilijk te spotten.

Ze vormen al een paar en de drukke tijd komt er aan.
Mooi uit de wind en in het schrale zonnetje. Lekker doorvoed rusten naar de broedtijd.

Er was een boer zijn land aan het bewerken en naast vele meeuwen waren er ook o.a. kwikstaarten afgekomen op de omgewoelde grond om te foerageren.
Pas toen we wat beter (door de verrekijker) keken zagen we dat er een paar Rouwkwikstaarten tussen liepen. De afstand had wat mij betreft wel wat korter gemogen maar ze staan er mooi op.
Het betreft hier de eerste nieuwe soort van 2026 en dat geeft extra voldoening natuurlijk.

Dit heb ik een Scholekster nog nooit zien doen en dan zo vroeg al in het voorjaar!
Er werden ook strootjes gegooid, kenmerkend voor weidevogels.

Op Texel zat een Witbuikrotgans tussen de andere Rotganzen. Door zijn lichtere buik viel hij gelukkig goed op. Dit is al de tweede nieuwe soort voor mij in 2026.

Het lukte mij tot nu toe maar zelden om een vogel in de vlucht te fotograferen.
De laatste tijd gaat het steeds beter.

Lekker door de duinen snacken en strekken.

Deze Torenvalk hangt in de wind te bidden maar houdt met een schuine blik over zijn schouder ook de fotograaf in de gaten.

Sta ik te wachten voor het stoplicht, komt er een Blauwe reiger naast me staan. Mijn vrouw houdt het stoplicht in de gaten en ik maak snel een paar foto's.

Plaatslijk, op plekjes met bloeiende bloemen o.a. Kleefkruid, kon je meerdere Keizersmantels aantreffen.

Op hetzelfde weitje als het Pimpernelblauwtje trof ik ook het Donker Pimpernelblauwtje. Dit plekje ga ik onthouden.

Normaal zijn de aurelia’s oranje gekleurd. Deze is zo donker dat het op rood begint te lijken. Omdat de vlinder de boven vleugel zo mooi hoog spreidt is de onder vleugel ook helemaal zichtbaar.

Je wist niet waar je kijken moest zoveel Tweekleurige parelmoervlinder vlogen er over het bergpad. De ene nog mooier dan de ander. Prachtig.

Het zijn vlindertjes van niks maar wel erg mooi. Het geel van de klaver lijkt wel wat op de kleur van het dikkopje.

In Nederland moet je ze met en lampje zoeken. In Duitsland leven er gelukkig nog wat populaties. Ook het Donker Pimpernelblauwtje trof ik op dat perceel aan.

Langs een berghelling in de omgeving van Cochem zag ik in mijn ogenhoeken een beweging. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag wat voor insect ik gespot had.

De Grutto gleed af en toe van het gladde paaltje zodat ik deze actiefoto kon maken.

Sinds ik een nieuwe camera heb lijken de Hazen mij op te zoeken. Ook deze kwam naast de auto zitten i.p.v. weg te rennen. Uiteraard geen bezwaar tegen.

Sinds ik een nieuwe camera heb lijken de Hazen mij op te zoeken. Ook deze kwam naast de auto zitten i.p.v. weg te rennen. Uiteraard geen bezwaar tegen.

De volwassen Scholekster hadden de grootste moeite om in de harde, droge grond wat te eten te vinden voor hun jong. Telkens als ze een prooi gevonden hadden piepten ze even en kwam het jong aangerend. Daarna weer snel onder de heg omdat de zon te heet voor het jong was.

Je wilt wel graag een “gewone” Huismus fotograferen maar dan moet hij wel op een mooi plekje zitten.

Eerst dacht ik aan een Boompieper maar mede aan de lange achter teennagel zou je kunnen zien dat het een Graspieper - Anthus pratensis is. Weer wat geleerd.