De elzenvlieg zit op een rietstengel met haar transparante vleugels lichtend tegen de groene achtergrond.

Ik vind het net altijd een pre-historische diertje, zo
bijzonder en mooi gedetailleerd.
Dit beestje zat verscholen in de Laurier bij de buren en is
nog niet helemaal volgroeid.
Foto gemaakt het flits en diffuser

Een Icarusblauwtje rust op een hazenpootje, badend in diffuus avondlicht.

Foto gemaakt van de bloei van een Orchidee
met de Helios en een voorzetlen van Raynox 250

Aangespoeld of op het strand geworpen door de zee, het is een klein verschil, maar voor mijn camera een juweel.

Twee vlinders hangen als een fragiel duet aan een stengel.

Pluisje van een uitgebloeide morgenster
gefotografeerd met de Helios icm met een Raynox voorzetlensje

Uitgebloede sierui, gefotografeerd met de Helios.

De groefbij vond de uitgang tussen alle meeldraden en was op weg naar de volgende bloem

De Sint-Jacobsvlinder rust op het ranke rietgras als een klein, vurend accent in het zachte groen, haar rood-zwarte vleugels helder tegen de rustige achtergrond. Naast haar staat een tweede evenwijdige stengel, slank en onbezet, waardoor de compositie een bijna ritmische tweedeling krijgt, alsof het gras zelf een stille maat aangeeft waar de vlinder even in meebeweegt.

De waterjuffer staat als een fijn wezen in een zachte waas van geelgroen, haar ogen glanzend als twee ronde lenzen die de wereld aandachtig opnemen. In deze intieme close-up wordt zij bijna een miniatuurportret van stilte en kwetsbare schoonheid.

Dit lantaarntje zat wel op een heel mooi plaatsje en bleef wel eventjes genieten , en had ik de mogelijk om het in het mooiste licht te zetten.

De struiksprinkhaan zit als een fijn groen silhouet in de elegante boog van de slanke aar, precies op het punt waar de stengel haar zachtste buiging maakt. De goud bleke sprieten lijken hem bijna te dragen: een lichte, zomerse schommel die even meebeweegt met zijn aanwezigheid. Achter hem vervaagt het veld tot een zachte, beige waas, waardoor het groen van zijn lichaam scherp naar voren komt: een klein levend accent in de sierlijke lijn van een luchtige aar vorm.

Een weidebeekjuffer diep verstopt tussen de brandnetels.

Het bont dikkopje zit als een klein, warm gekleurde bezoeker op de roze bloem, zijn vleugels als zachte, gevlekte waaiertjes die het licht opvangen. De bloem draagt hem als een teder platform, terwijl het groen met een zachte zweem van geel eromheen vervaagt tot een rustige, zomerse gloed. In dit stille moment lijkt het alsof vlinder en bloem elkaar even volledig begrijpen: een korte, heldere ontmoeting in het zachte ritme van de natuur.

Mijn cd'tje nog eens gebruikt om een creatieve foto te maken van de Echinacea in de tuin. De zon filterde mooi licht door de bomen waardoor ik in tegenlicht kon fotograferen.

Foto 's avond in de tuin gemaakt met
flits en diffuser

De blauwe breedscheenjuffer staat rank en licht op haar stengel, een klein vonkje zomer dat even stilvalt in het zachte groen. Haar tere vleugels als fijn glaswerk, een moment van pure rust in het veld.

De geringelde smalboktor klemt zich sierlijk aan de stengel vast, haar gestreepte antennes als fijne boogjes in het zachte groen, waar het licht gedraaide blad een elegante beweging in het beeld brengt.

Een larve van een Aziatisch lieveheersbeestje baande zich een weg tussen de schubben van een kegel van de Koreaspar, op zoek naar een geschikte plek om te gaan verpoppen. Door het geometrische patroon van de schubben lijkt het wel of hij zoekende is in een doolhof. Ik zag enige gelijkenis tussen de gele schubben van de kegel en de gele doornen op de larve, en vond de complementaire kleuren wel mooi. De kegels zijn vrij klein en lopen rond, het was derhalve lastig om het scherp te krijgen, ook omdat ik met de ene hand het takje vasthield en met de andere hand de camera.

Voor kriebelbeestjes moet ik diep in mijn archief duiken, waarbij ik tot de conclusie kom dat ik al veel te lang geen macro meer gedaan heb, toch maar weer eens oppakken, want dat kleine wereldje is toch wel erg mooi. 

De steltmug (veel kleiner dan de langpootmug, maar wel lange poten) was onfortuinlijk gevangen in de zonnedauw, en over dauw gesproken, die was er ook ;-)

De sluipvlieg kleeft aan het zilvergrijze hout alsof ze er langzaam uit groeit; haar roodbruine ogen gloeien als kleine glazen bollen, de vleugels trillend van fijn licht. In de zachte vervaging rondom haar lijkt het hout een stille luchtstroom te worden, waarin zij als enige nog gewicht heeft.

De knoopkruidschildwants zit als een klein pantserstuk in het verdorde blad gevouwen. In dit stille moment ontmoeten camouflage en vergankelijkheid elkaar: een insect dat oplost in het blad dat zijn seizoen al heeft losgelaten, en toch nog één keer zacht oplicht tegen de grijze achtergrond.

De veldsprinkhaan, in de volksmond het kleine zoemertje, houdt zich licht gespannen vast aan de stugge stengel van de kaardenbol. Tussen het nog halfgesloten paars en het opkrullende groen wordt hij een toon van het veld zelf: een warm, levend fragment dat even samenvloeit met de architectuur van blad. stekel en bloem. Een moment waarin het landschap zacht ademt door één enkel insect.

De vuurlibel (man) doet zijn naam eer aan, wat een vurige schoonheid!

Tja, ze blijven me toch boeien die delicate bosanemoontjes.
Gezien ik nog veel achterstallig uitzoek werk heb, was nu de map van dit voorjaar aan de beurt.
Gemaakt met een 50 mm Meyer Gorlitz Oreston met volle openen van F/1.8 en 20 mm tussen ring.

Klein en fijn om te zien, alhoewel fijn hij is een echte doder van insecten die hij dan begraaft en zo onzichtbaar maakt voor soortgenoten die mee willen profiteren van zijn buit.

Je moet wel goede ogen hebben om deze dappere dodo te ontdekken, met een snelheid loopt hij naar boven langs het steeltje.

De distelboktor rust als een schaduw op de papieren zaaddozen. Zijn gespikkelde lijf versmelt met het broze bruin en de antennes tasten stil de lucht af. Vergankelijkheid en camouflage, een moment waarin insect en plant even één worden.

De bruine sprinkhaan houdt zich vast aan de messcherpe rand, door het diafragma tot een dunne lijn geslepen; zijn gestreepte pantser vangt het licht, alsof hij balanceert tussen aanwezigheid en verdwijnen.