Close-up van een bloemknop van een hoogstam appelboom.
Geen klassiek beeld, maar een abstract lijnenspel.

Nog zonder richting
beweegt het licht
langs wat zich aandient.

Niet alles hoeft gezien,
soms is het genoeg
dat het er is.

Primotar 135mm met 12-17 mm helicoid.

Onder de grotere bloemen
vinden de kleine rust.
Beschermd door wat hen overstijgt.

Primotar 180 mm met tussenring 30 mm

Tja... een tulp ,laten zien zoals iedereen een tulp ziet, is voor mij niet interessant meer.
Dus bij deze een close-up en lekker anders dan anders.

Gisteren vroeg de tuin ingegaan om te zien of er dauwdruppeltjes waren . Gelukkig was dat zo en de zon liet zich ook al zien om mooi licht en kleuren te bekomen.

Met de macro lens in je eigen tuin de insecten te volgen en te fotograferen, blijft verrassend wat er tevoorschijn komt als het zonnetje zijn warmte verspreidt.

Macro-opname van een klein paddenstoeltje tussen herfstblad. En ik hoop dat hij nu wel goed scherp is op de rand van de hoed.

Foto gemaakt in onze tuin met de Helios 44m 2/58

Na een paar dagen mooi weer laat de Bostulp zich geheel zien, met open armen werd ik ontvangen.

Deze botanische tulpjes staan al jaren in de tuin en doen het elk jaar zeer goed. Met behulp van een paraplu en mijn cd'tje kon ik deze zonnige lente foto maken.

Wit dat niets verbergt
en toch alles vervaagt.
Een vorm die fluistert:
ik ben er nog,
al is het maar net.

Primotar 180mm i.c.m 32 mm tussenring

Gisteren nog eens een laatste keer naar de anemoontjes geweest. Er was wel wat wind maar het licht was goed en sereen om met mijn cd'tje te werken. Deze foto vond ik zelf zo mooi en fragiel.

Maar weer eens mee geweest met een fotodag in Poelgeest voor de bosanemonen.
Voor mij persoonlijk is dit weer de eerste keer dit jaar dat de macrolens wordt gebruik .
Heb me dan ook helemaal uitgeleefd bij de bosanemonen.
Wel een frisse dag met een waterig zonnetje , maar droog en niet al te veel wind .
Dus de gehele dag zoeken en schuiven naar mooi licht in de achtergrond.
Met toch voor mijn doen een aantal acceptabele geslaagde foto's

Dit is samengestelde afbeelding van het strand close-up gemaakt met Helios lens en tussenringen. De kleuren zijn in Camera Raw en Photoshop aangepast.

Heb de foto de titel overleven gegeven..het viel mij gisteren op dat er niet half zoveel
Bosanemoontjes in het bos waren dan andere jaren...
Delen jullie die mening of komt het om dat het in het Noorden wat koud is geweest..
Meervoudige belichting, foto gemaakt met een Super Takumar 50 mm.

Gisteren avond was er mooi licht tijdens de avondzon. Met een paraplu de bloemetjes beschermd terwijl de achtergrond mooi in het avondlicht scheen.

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

Wachtend voor de zon, de kopjes alvast naar de goede kant gedraaid.
Meestal ben ik net als Loes van de lichte foto's, zelfs graag nog een stapje verder naar de High Keys. Maar dit maal heb ik toch 1 dark mood gemaakt, die ik graag met jullie wil delen. Op de Bosanemonen fotodag zelf kreeg ik het met het saaie licht niet voor elkaar, dus deze is van twee weken eerder tijdens het scouten op landgoed Oud Poelgeest.

Dark mood, dat klinkt best zwaar, alsof ik afgelopen vrijdag bij de Fotodag Bosanemonen niet al te best gestemd was. Nou, integendeel hoor, we hadden een gezellige groep deelnemers, het weer werkte prima mee en de volop bloeiende anemoontjes nodigden weer uit om er heerlijk mee te spelen. Het was een leuke dag!

Meestal ga ik voor zachte en lichte pastelkleurtjes, maar in het kader van 'doe eens wat anders' heb ik eens tegenlicht in donkere sfeer opgezocht.

Ze reiken, duwen, verdringen zich omhoog,
alsof de zon iets te verdelen heeft.
Een straaltje is genoeg.
De rest? Die wacht… of leert duwen.

Primotar 135 mm met tussenring van 12 mm.

Hier vervaagt de wereld tot gevoel.
Geen verplichtingen, geen haast, alleen pastelkleuren en licht.
Wat overblijft is zachtheid,
en de geboorte van iets moois.

Gemaakt met een Meyer Gorlitz 180 mm op F3.5 en met één tussenring van 36 mm.

Tussen de tulpen in de tuin zijn er telkens weer andere soorten die zich mengen en dan komen er aparte tulpen te voorschijn. Tussen de de vegetatie en met mooi zacht licht kon ik deze tulp mooi fotograferen.

In de druppels regen op het rozenblaadje staan 2 bergen; een rode en een witte. Voor mij opvallend zijn de rode punten aan de blaadjes; die zie je alleen als ze nog jong zijn. Uiteindelijk worden ze donkergroen en kun je ze niet meer aanraken omdat ze erg scherp worden.

Wilde vandaag Bosanemoontjes fotograferen..
waren er nog niet veel, en wat er met de koppies boven stond
zat potdicht...te koud, te weinig zon. Dan maar plan B.
Met de Super Takumar 50 mm een meervoudige belichting gemaakt
van de Holwortel. Ik denk op diafragma 2.8

Tussen vervagende vormen
vindt het licht
een nieuw begin.

In de late namiddag gaf de zon zo mooi zacht licht in de achtergrond bij de anemoontjes. Tussen de vegetatie stond dit ene een beetje apart om het mooi op de foto te zetten.

In een gloed van zacht geel
ontwaakt een stille bloem.

Half verborgen,
fluistert zij heel zacht:

kijk mij eens schijnen,
niet luider dan het licht,

niet groter dan de lente,
maar precies genoeg
om even de dag geel te kleuren.

Wat nog gesloten lijkt,
draagt al het verhaal in zich,

kwetsbaar en vol kracht,
klaar om te verschijnen.

Wat is het toch leuk om telkens een foto te vinden in een reeks die me direct bekoord. Dit anemoontje stond een beetje apart en heb weer met mijn cd'tje gespeeld. Het effect was dromerig.

In het gefluister van zacht licht,
ontvouwen drie stemmen zich tot één stilte.

Twee dragen het licht,
één vangt het in volle overgave.

Wat afzonderlijk begint,
vindt in verstilling zijn verbinding.

Een fragiele balans van vorm en ziel,
waar verschil geen scheiding kent.

In dit tedere samenspel,
bestaat geen ik of jij.