De Sint-Jacobsvlinder rust op het ranke rietgras als een klein, vurend accent in het zachte groen, haar rood-zwarte vleugels helder tegen de rustige achtergrond. Naast haar staat een tweede evenwijdige stengel, slank en onbezet, waardoor de compositie een bijna ritmische tweedeling krijgt, alsof het gras zelf een stille maat aangeeft waar de vlinder even in meebeweegt.

De waterjuffer staat als een fijn wezen in een zachte waas van geelgroen, haar ogen glanzend als twee ronde lenzen die de wereld aandachtig opnemen. In deze intieme close-up wordt zij bijna een miniatuurportret van stilte en kwetsbare schoonheid.

Dit lantaarntje zat wel op een heel mooi plaatsje en bleef wel eventjes genieten , en had ik de mogelijk om het in het mooiste licht te zetten.

De struiksprinkhaan zit als een fijn groen silhouet in de elegante boog van de slanke aar, precies op het punt waar de stengel haar zachtste buiging maakt. De goud bleke sprieten lijken hem bijna te dragen: een lichte, zomerse schommel die even meebeweegt met zijn aanwezigheid. Achter hem vervaagt het veld tot een zachte, beige waas, waardoor het groen van zijn lichaam scherp naar voren komt: een klein levend accent in de sierlijke lijn van een luchtige aar vorm.

Een weidebeekjuffer diep verstopt tussen de brandnetels.

Het bont dikkopje zit als een klein, warm gekleurde bezoeker op de roze bloem, zijn vleugels als zachte, gevlekte waaiertjes die het licht opvangen. De bloem draagt hem als een teder platform, terwijl het groen met een zachte zweem van geel eromheen vervaagt tot een rustige, zomerse gloed. In dit stille moment lijkt het alsof vlinder en bloem elkaar even volledig begrijpen: een korte, heldere ontmoeting in het zachte ritme van de natuur.

Mijn cd'tje nog eens gebruikt om een creatieve foto te maken van de Echinacea in de tuin. De zon filterde mooi licht door de bomen waardoor ik in tegenlicht kon fotograferen.

Foto 's avond in de tuin gemaakt met
flits en diffuser

De blauwe breedscheenjuffer staat rank en licht op haar stengel, een klein vonkje zomer dat even stilvalt in het zachte groen. Haar tere vleugels als fijn glaswerk, een moment van pure rust in het veld.

De geringelde smalboktor klemt zich sierlijk aan de stengel vast, haar gestreepte antennes als fijne boogjes in het zachte groen, waar het licht gedraaide blad een elegante beweging in het beeld brengt.

Een larve van een Aziatisch lieveheersbeestje baande zich een weg tussen de schubben van een kegel van de Koreaspar, op zoek naar een geschikte plek om te gaan verpoppen. Door het geometrische patroon van de schubben lijkt het wel of hij zoekende is in een doolhof. Ik zag enige gelijkenis tussen de gele schubben van de kegel en de gele doornen op de larve, en vond de complementaire kleuren wel mooi. De kegels zijn vrij klein en lopen rond, het was derhalve lastig om het scherp te krijgen, ook omdat ik met de ene hand het takje vasthield en met de andere hand de camera.

Voor kriebelbeestjes moet ik diep in mijn archief duiken, waarbij ik tot de conclusie kom dat ik al veel te lang geen macro meer gedaan heb, toch maar weer eens oppakken, want dat kleine wereldje is toch wel erg mooi. 

De steltmug (veel kleiner dan de langpootmug, maar wel lange poten) was onfortuinlijk gevangen in de zonnedauw, en over dauw gesproken, die was er ook ;-)

De sluipvlieg kleeft aan het zilvergrijze hout alsof ze er langzaam uit groeit; haar roodbruine ogen gloeien als kleine glazen bollen, de vleugels trillend van fijn licht. In de zachte vervaging rondom haar lijkt het hout een stille luchtstroom te worden, waarin zij als enige nog gewicht heeft.

De knoopkruidschildwants zit als een klein pantserstuk in het verdorde blad gevouwen. In dit stille moment ontmoeten camouflage en vergankelijkheid elkaar: een insect dat oplost in het blad dat zijn seizoen al heeft losgelaten, en toch nog één keer zacht oplicht tegen de grijze achtergrond.

De veldsprinkhaan, in de volksmond het kleine zoemertje, houdt zich licht gespannen vast aan de stugge stengel van de kaardenbol. Tussen het nog halfgesloten paars en het opkrullende groen wordt hij een toon van het veld zelf: een warm, levend fragment dat even samenvloeit met de architectuur van blad. stekel en bloem. Een moment waarin het landschap zacht ademt door één enkel insect.

De vuurlibel (man) doet zijn naam eer aan, wat een vurige schoonheid!

Tja, ze blijven me toch boeien die delicate bosanemoontjes.
Gezien ik nog veel achterstallig uitzoek werk heb, was nu de map van dit voorjaar aan de beurt.
Gemaakt met een 50 mm Meyer Gorlitz Oreston met volle openen van F/1.8 en 20 mm tussen ring.

Klein en fijn om te zien, alhoewel fijn hij is een echte doder van insecten die hij dan begraaft en zo onzichtbaar maakt voor soortgenoten die mee willen profiteren van zijn buit.

Je moet wel goede ogen hebben om deze dappere dodo te ontdekken, met een snelheid loopt hij naar boven langs het steeltje.

De distelboktor rust als een schaduw op de papieren zaaddozen. Zijn gespikkelde lijf versmelt met het broze bruin en de antennes tasten stil de lucht af. Vergankelijkheid en camouflage, een moment waarin insect en plant even één worden.

De bruine sprinkhaan houdt zich vast aan de messcherpe rand, door het diafragma tot een dunne lijn geslepen; zijn gestreepte pantser vangt het licht, alsof hij balanceert tussen aanwezigheid en verdwijnen.

Een ingetogen beeld: de gestreepte tandvlinder klemt zich tegen de stengel en bedekt met de achterzijde van zijn vleugel een belangrijk deel van het kleine blauwe bloempje. De twee bladerknopen geven structuur, terwijl de egale grijze achtergrond het subtiele camouflage-effect nog sterker laat spreken.

Een sfeervol beeld: de slawortelboorder klampt zich vast aan een afgestorven blad, waarvan de binnenzijde door de belichting warm rood opgloeit. Tegen de egale groene achtergrond met zacht wit bokeh komt dit kleuraccent mooi naar voren. De belichting benadrukt zowel de textuur van het blad als de rustige aanwezigheid van het insect.

Een strak en contrastrijk beeld: de kameleonspin zit alert op een beeldvullende margriet, met het gele hart en witte bloembladen helder uitgelicht tegen een zwarte achtergrond die het onderwerp krachtig laat opvallen.

Een heldere, compacte natuurstudie: de besnorde schuimbeestjesdoder staat trefzeker op de bloem van de vliegenorchis, fraai afgezet tegen een egaal groene, rustige achtergrond die het subtiele tafereel mooi laat spreken.

Mijn favoriete delicate zomer bloemetje.
Dit maal de roze variant, waar er dit jaar maar eentje van in de tuin stond.

Op het schijnpapaver plantje in de tuin ontdekte ik twee piepkleine nimfen van de struiksprinkhaan. Goed gecamoufleerd waren ze samen op ontdekkingsreis. Ze gingen heel langzaam en bleven dicht bij elkaar. Vond het een aandoenlijk tafereel. Om te laten zien hoe klein ze zijn heb ik een groot deel van het plantje meegenomen, ook voor een meer grafisch beeld met symmetrie en herhaling. De jonge beestjes, de nog gesloten bloemknoppen en het monochrome groen gaven mij het voorjaarsgevoel van pril leven en een nieuw begin.

Daar hang je dan, ingepakt als een kleine mummie. Door de zijden draden heen leek de vlieg mij hulpeloos aan te kijken. De foto nodigt uit om bijna te voelen hoe het moet zijn om op deze manier gevangen te zitten. Maar misschien is dat toch niet zo dramatisch als het vanuit menselijk perspectief lijkt, want de spin spuit direct een verlammend gif in de prooi, waardoor deze snel buiten bewustzijn raakt.

In mijn tuin op de hortensia een groene vleesvlieg kunnen vast leggen. Bleef mooi lang stilzitten voor de opname.

Een rupsje klemt zich vast aan het puntje van een varenblad, alsof het even de wereld wil overzien. Met zijn donkere, harige lijfje versierd met felgele segmenten steekt het prachtig af tegen het groen van de varen. Ik hoop dat ik de feedback goed heb verwerkt.