Foto gemaakt met de de Lensbaby Sweet 50.

Ze spreken niet,
maar klinken toch samen.
In harmonie ontstaat iets sterks,
een samenspel dat niet breekt.

Primotar 180 mm F3.5 en 36 mm tussenring.

Het idee was eenvoudig:
even badderen.

Niet te veel opvallen,
gewoon meedrijven met wat er al is.

Zoals een badeendje dat doet.

Er zit iets rustgevends in dat soort bescheidenheid.
Kleine bewegingen en nauwelijks waarneembaar.

Hij begreep het principe.
Alleen niet de uitvoering.

Ze reiken, duwen, verdringen zich omhoog,
alsof de zon iets te verdelen heeft.
Een straaltje is genoeg.
De rest? Die wacht… of leert duwen.

Primotar 135 mm met tussenring van 12 mm.

Op zoek naar de kievitsbloemen kwam ik deze pinksterbloem tegen. Een mooie sierlijke bloem. Helaas zat er geen oranjetipje op.

Hier vervaagt de wereld tot gevoel.
Geen verplichtingen, geen haast, alleen pastelkleuren en licht.
Wat overblijft is zachtheid,
en de geboorte van iets moois.

Gemaakt met een Meyer Gorlitz 180 mm op F3.5 en met één tussenring van 36 mm.

Tussen vervagende vormen
vindt het licht
een nieuw begin.

In een gloed van zacht geel
ontwaakt een stille bloem.

Half verborgen,
fluistert zij heel zacht:

kijk mij eens schijnen,
niet luider dan het licht,

niet groter dan de lente,
maar precies genoeg
om even de dag geel te kleuren.

Wat nog gesloten lijkt,
draagt al het verhaal in zich,

kwetsbaar en vol kracht,
klaar om te verschijnen.

De natuur op zijn best. Overal zie je nu de fraaie bloesem die lente aankondigt.

In het gefluister van zacht licht,
ontvouwen drie stemmen zich tot één stilte.

Twee dragen het licht,
één vangt het in volle overgave.

Wat afzonderlijk begint,
vindt in verstilling zijn verbinding.

Een fragiele balans van vorm en ziel,
waar verschil geen scheiding kent.

In dit tedere samenspel,
bestaat geen ik of jij.

Nog een beetje timide begon deze bosanemoon voorzichtig open te gaan bij de zonnestralen.

Deze oude knar had mijn aandacht meteen te pakken met zijn robuuste stam waar langs mooie plooien door de jaren heen ontstaan waren. Ik heb de achtergrond met plaatselijke vervaging in PS wat zachter gemaakt zodat alle aandacht naar de mooie stam gaat.

Onder een zwijgende hemel glijdt een witte vorm voorbij. Geen haast, geen strijd. Alleen de zachte zekerheid van vleugels. Gedreven door een stil verlangen naar een nieuw leven.

Bosanemonen zijn hele mooie bloemen om op één vierkante meter te gaan zitten en je fantasie de vrije loop te geven. Vanochtend was het zo ver, heerlijk bezig zijn met deze tere bloemetjes.

Deze kale boom op een zandvlakte op de Veluwe schreeuwde om gefotografeerd te worden. De foto heb ik naar zwart-wit omgezet met een Nik filter.

Op de Loonse en Drunense Duinen bezig met zwart/wit fotografie en meervoudige belichting. Kwam groepje bomen tegen op heuveltje. Opname van 9 foto's in de camera samengevoegd. Daarna bewerkt in Lightroom om een wat meer abstract beeld te krijgen.

Kirkjufell is een 463 meter hoge berg aan de noordkust van het IJslandse schiereiland Snæfellsnes, nabij het plaatsje Grundarfjörður. Er wordt beweerd dat het de meest gefotografeerde berg van het land is. Kirkjufell was een van de filmlocaties van Game of Thrones, seizoen 6 en 7. Wat een prachtige plek, deze opname heb ik met een langere sluitertijd gemaakt (uiteraard heb ik er meer)

Zacht licht over stil gras, paarse en gele bloesems wekken de dag. De winter laat zijn laatste zucht los, terwijl kleur opbloeit in het gras, heel zacht. De aarde ademt weer langzaam in en bloeit. 🌸

Deze morgen, "Mistige morgen" naar buiten, "De mist klaart op" Mijn vrijheid, in de natuur tegemoet, genieten van de rust, het bos fluistert "Vrede" Mensen vergeten... En precies dat is wat Aristoteles beweert met zijn gevleugelde uitspraak “geluk is de zin en het doel van het leven, het gehele streven en einde van het menselijk bestaan.” Zijn conclusie, die nog altijd verrassend actueel en breed gedragen – maar ook vaak vergeten is: de mens is hier om bij te dragen. Om iets zinvols te doen,

Deze naaldbomen waren aan elkaar verstrengeld dat het op een omarming leek.

Een ICM opname van graspluimen die door de wind zachtjes werden gewiegd.

Camera Sony RX10IV, F4.0, 1/1000 sec, 599 mm, ISO 500 Toen er een prachtig pak sneeuw lag, was ik ziek. Dan maar vogels voeren en voor het raam zitten met mijn camera. En ik genoot van de spreeuwen. Wat zijn ze mooi en grappig! Meerdere leuke foto's gemaakt.

Het landschap was bedekt met een verse laag sneeuw, waardoor de contouren van deze bomen ineens nog bijzonderder werden. Zonder kleur, gevangen in grijstinten, vielen hun vormen en structuren exra op. Een gezinnetje had een slee meegenomen en bewoog zich rustig door het gebied. Hun aanwezigheid gaf een levendig element aan het verder rustige winterlandschap. De besneeuwde boomstammen geven een mooi grafisch getekend beeld.

Een sneeuwklokje tussen de winterakonieten.

Even thuis aan het spelen geweest met verschillende lenzen waaronder de Lensbaby. Misschien dat de puristen aanmerkingen hebben over de scherpte maar juist hier vind ik dat juist dat zachte onscherpte het beeld, naar mijn mening, de uitstraling van een vergane glorie. Deze is gemaakt met de Lensbaby Sweet 50.

De natuur begint te ontwaken en de eerste sneeuwklokjes en winterakonieten komen tevoorschijn, tijd om de macrolens weer tevoorschijn te halen.

Op landgoed Soelen in de Betuwe kom je vaak wandelaars tegen met hun trouwe viervoeters. Deze twee wandelaars met hun hond liepen dit prachtige bomenlaantje in en genoten tussen de besneeuwde oude bomen van het sprookjesachtige winterlandschap.

Een ICM opname van bladeren in de natuur waardoor een beeld ontstaat van afgeschoten pijlen.

Deze Roodborst keek me rechtaan alsof hij mij wilde vragen wat ik aan het doen was.