Een kroeskoppelikaan zet de landing in Kerkinimeer in Griekenland. 

Naar aanleiding van de feedback heb ik de horizon een fractie rechter gezet en de witten iets opgehaald. 
Ik heb de raw bestanden er nog eens bijgehaald en daarop is dezelfde zachte grijzige sfeer te zien. De omstandigheden waren die ochtenden werkelijk zo, zacht en grijs. 
Juist die natuurlijke sfeer wil ik graag behouden.

Het kleinste vogeltje van Europa. Hun leefgebied is in een gemengd loof en naaldbos met een voorkeur voor Sparrenbos.
Hun gewicht schommelt rond de 5,5 gram.

Terwijl ik bezig was met bedauwde spinnenwebben tussen het riet aan de waterkant landde deze kleine zilverreiger in het water. Gelukkig stond de camera met telelens nog op statief en kon ik enkele foto's maken voordat de reiger me de rug toekeerde en ging foerageren. Het zachte ochtendlicht werkte fijn mee.

Elk jaar zit ik te wachten of er weer een Wespendief zich aandient. Als er dan plotseling toch een door het bos huppelt dan is in ieder geval mijn jaar weer geslaagd.
Ook de zon hielp mij bij het maken van de foto. Hierdoor raakte ik het rommelige gedeelte in de achtergrond een beetje kwijt.
De dame in kwestie was behoorlijk aan de donkere kant maar niet minder mooi! Plaats de foto nooit in het seizoen!!

Een niet zo spannende foto, maar vind het wel een mooie reflectie. Zo zwemt de meerkoet dwars door de berkenbomen en flatgebouw heen.

De Verdronken Zwarte Polder bij Nieuwvliet (Zeeland). In deze foto zie je de monding van de Westerschelde waar de Verdronken Zwarte Polder begint. Vond zelf dat deze foto de naam van die polder wel eer aandoet gezien de kleuren. De zon was al bijna weg, maar op 1 plek in de wolken zat een flink gat, dus de zon gaf volop reflecties op het vochtige zand. Op advies van de moderatie de foto aangepast naar echt zwart-wit... De tip om het contrast te verhogen was niet echt nodig; bij de vorige upload had ik nl. het contrast verminderd...

Deze vogel uit centraal Afrika en India is als siervogel ingevoerd. Ontsnapte en vrijgelaten vogels vormen inmiddels wereldwijd wilde populaties in grote steden waar ze zich prima thuis voelen. Zo ook in London. In Richmond park was het een drukte van belang bij de tamme kastanjes en op meidoorn. Deze wilde even blijven zitten op een plek waar ik met enige moeite groen blad in de achtergrond kon krijgen.

Denk, een toepasselijke foto voor de tijd van het jaar.
De foto is puur natuur. Soms zit het mee.

Elk jaar komen naar deze plek een groep lepelaars om te broeden. Het laatste jaar zijn ze best populair geworden, dus er komen vaak veel fotografen op af.
Dit nest met jonge lepelaars is vanaf een fietspad zichtbaar en er heeft dus geen verstoring plaatsgevonden. De vogels doen gewoon de hele dag hun eigen ding.
Als mama na 2 uur van afwezigheid dan weer terug is op het nest met wat eten is er ook tijd voor papa en mama samen.

De grote bonte specht kwam diverse keren bij de schuilhut langs maar de laatste keer was hij zeer alert op dreigend gevaar vanaf boven. Een voorgevoel op dreigend gevaar?
Inderdaad was dit voorgevoel niet geheel onterecht. Enkele seconden later dook een sperwer naar beneden en vloog de specht luid krijsend het bos in. De specht is niet meer op de setting geweest maar ik hoorde hem wel nog in de omgeving dus waarschijnlijk heeft hij het deze keer overleeft.

Had hem al aan een kale boom zien hakken maar hij kon volgens mij de mooie stronk niet weerstaan.
Gelukkig verknalde hij die niet.
Geen uitsnede.

Deze Eiders kwamen sneller voorbij vliegen dan ik had gedacht, deze opname heb ik er nog van weten te maken.

Kraaienkind mag van z'n moeder dichtbij mij komen; vragen om een snoepje. Pap en mam kraai vlogen al 2 jaar met me mee tijdens de hondenuitlaat. Zodra ze m'n hond zien, lopen ze erachteraan. Dit jaar hadden ze 3 jongen; dit is er 1 van. Inmiddels ben ik 1 van de ouders alweer 'kwijt' en loop ik nu in de wijk met 4 kraaien die meelopen / meevliegen. De territoria wijzigen in de loop van het jaar, moeilijk bij te houden waar ze zijn en ik zie weinig verschil tussen kraai 1 en kraai 2. Maar zij herkennen mij en m'n hond wel. Komen vanzelf naar me toe. In de foto was een eerste kennismaking met dit jong. Dol op hondensnoepjes (kip en lam).

De engelse naam 'langooruil' vind ik eigenlijk veel leuker dan de Nederlandse. Ze beginnen zich weer te verzamelen in de roestbomen. Het licht was erg lastig met de volle zon en het balderdek nog dicht. Wat later in de herfst als de bladeren kleuren en het bladerdek wat dunner is ga ik zeker terug op een dag met bewolking om nog eens te kijken maar deze 'kiekeboe' foto vond ik toch wel leuk.

Weer een weekje kamperen en tevens de najaars trek in de gaten houden. Vanuit een hut kwam deze onverwachte gast langs, ging ook nog op een prachtige plek zitten.
De draaihals het woord zegt het al, ongelofelijk hoe zijn kop/hals kan draaien.

Zonder dat ik hem had gehoord hing hij ineens aan de boom. Ook brak de zon door en zat hij plotseling volop in het licht.
Dus meteen heel ver de belichting naar beneden waardoor deze foto ontstond. Men kan zien dat de jonge specht toe is aan een nieuw tenue.
Bijna de gehele foto.

1 foto gemaakt met de ICM techniek.

Mijn doelvogels voor fotografie in het buitenland waren de afgelopen jaren de rode wouw en de waterspreeuw. De rode wouw had ik twee jaar geleden in de Eifel, de waterspreeuw vorige week in Luxemburg. In eerste instantie zat de waterspreeuw heel mooi, maar net toen ik hem in beeld had liet iemand een hond het water in rennen en verdween hij naar een donkere plek onder de bomen. Zittend op de keien steeds water dichterbij geschuifeld en wat foto's gemaakt. Lastig een goede belichting te vinden door de donkere plek en de heldere schitteringen in het water, maar toch gelukt.

Het was nog vroeg in de ochtend bij de schuilhut. Ik probeerde graag toch om tot een high key te komen met deze prachtige reigersoort als onderwerp. Terwijl hij daar statig en alert stond te kijken naar een mogelijk hapje kreeg ik wel de kans om de grens op te zoeken tussen sluitertijd en belichting.

Veel fotografen vinden het maar niks met de duiven maar in bepaalde omstandigheden vind ik dit toch wel een beetje anders!

Met het warme weer van de laatste weken was ik spekkoper in het Bos.
Hier een Sperwer-man die op 3m. afstand alle tijd nam om af te koelen.
Gewacht tot het mooie licht op de vogel viel en afgedrukt.
De vogels zijn totaal niet schuw bij dit warme weer. Ze kwamen geregeld bij het koude water om te drinken en badderen.
Rust en genieten in het bos.

Tsja, de post werkt langzamer tegenwoordig. Deze postduif kwam aangevlogen in onze tuin, en blijft nu gewoon terugkomen. Is duidelijk aan mensen gewend en niet aan de andere wilde duiven die hier komen snacken. Aan de reacties te zien van de tortel, houtduif en holenduif, is dit een mannetje. Van hen mag ie niet mee-eten. Zelf heeft ie er geen probleem mee als wat voor vogel dan ook bij hem aanschuift. Toch een fijn portretje kunnen maken met mooi licht en achtergrond. En de kleuren van de postduif zelf vind ik eigenlijk ook wel heel mooi.

Na lange tijd vind ik langzaam aan weer de energie om te fotograferen, (maar vooral bewerken) onlangs een weekje in Frankrijk geweest. In de boerderij die we huurden waren volop Boerenzwaluwen aan het nestelen. Je kon makkelijk nestfoto's maken (waren aan de mensen gewend). Dit is een uitgevlogen jong, die zich nog wel graag liet voeren door zijn ouders en ging steeds opnieuw op dit schilderijtje zitten.

Mooie soort die toen geregeld naar beneden kwamen om te drinken.
Jonge mannetjes kennen geen overgangskleed maar ruien geleidelijk naar de rode kleur.

Deze alk showde haar blijheid; blij dat ze moeder was geworden. 2e upload met commentaar dat de vogel niet zo best was uitgesneden en dat het jammer was dat de vleugel er niet helemaal op stond... klopt helemaal. Dat was ook niet de foto die ik wilde insturen, maar een uitsnede voor mezelf gemaakt om te checken of de kop scherp was. Onder hetzelfde nummer bewaard van de foto en daarna de titel aan de verkeerde foto gehangen. Toch voortaan niet tussendoor even de hond gaan uitlaten...

Zo af en toe komt er een om de hoek gluren of het veilig genoeg is bij het water.
Hoor ze al zonder dat ik ze zie. Elke specht wie naar beneden komt herken ik door het gekras van de poten als ze zich laten zakken.
Hierdoor ben ik ze vaak een slag voor. Gebruik dan de stille modus. Vooral de Zwarte, Middelste en Groene Specht zijn behoorlijk schuw in het bos.

Ik was overdonderd door het tafereel dat zich bij de inham van één van de meren in de Brenne, een gebied in Frankrijk, afspeelde. Vroeg in de ochtend, helemaal alleen in de kijkhut...dat was genieten van de stilte, de rust en de talrijke vogels die af en aan vlogen. Ik kon deze vier kwakken tegelijk op beeld zetten en maakte gebruik van high key omdat het naar mijn gevoel de essentie en de verbondenheid versterkt.

Leuk stel alken dat kwam aanvliegen. Totaal niet bang voor mensen en waren duidelijk alleen met elkaar bezig. Vrouwtje maakte de raarste bewegingen en man zag het gelaten toe.

Vanuit onze woonkamer zag ik plotseling een Roofvogel naar een paaltje aan de overkant van de Berkel vliegen.
Even de verrekijker gepakt en daar zat warempel een Wespendief-man. Vlug mijn camera gepakt en ingesteld.
Eerst een paar foto's gemaakt van hem op het paaltje maar die zijn later in de prullenmand beland.
Gewacht totdat hij het luchtruim koos. Fotografeer altijd op de M stand en die kwam weer goed van pas. (belichting)
Uitsnede gemaakt en alleen de kop iets verscherpt.

Het was nog vroeg in de ochtend en het zachte licht zorgde voor een warme sfeer. Ik was blij verrast toen er plots, voor mijn kijkraampje bij de vogelkijkhut, een hop een zandbadje kwam nemen. Wat een moment. Ik moest wel de grens opzoeken tussen scherpte en hogere ISO om de beweging een beetje te stabiliseren en die tot stilstand te brengen. Met dit resultaat ben ik wel tevreden.