Zo af en toe komt er een om de hoek gluren of het veilig genoeg is bij het water.
Hoor ze al zonder dat ik ze zie. Elke specht wie naar beneden komt herken ik door het gekras van de poten als ze zich laten zakken.
Hierdoor ben ik ze vaak een slag voor. Gebruik dan de stille modus. Vooral de Zwarte, Middelste en Groene Specht zijn behoorlijk schuw in het bos.

Ik was overdonderd door het tafereel dat zich bij de inham van één van de meren in de Brenne, een gebied in Frankrijk, afspeelde. Vroeg in de ochtend, helemaal alleen in de kijkhut...dat was genieten van de stilte, de rust en de talrijke vogels die af en aan vlogen. Ik kon deze vier kwakken tegelijk op beeld zetten en maakte gebruik van high key omdat het naar mijn gevoel de essentie en de verbondenheid versterkt.

Leuk stel alken dat kwam aanvliegen. Totaal niet bang voor mensen en waren duidelijk alleen met elkaar bezig. Vrouwtje maakte de raarste bewegingen en man zag het gelaten toe.

Vanuit onze woonkamer zag ik plotseling een Roofvogel naar een paaltje aan de overkant van de Berkel vliegen.
Even de verrekijker gepakt en daar zat warempel een Wespendief-man. Vlug mijn camera gepakt en ingesteld.
Eerst een paar foto's gemaakt van hem op het paaltje maar die zijn later in de prullenmand beland.
Gewacht totdat hij het luchtruim koos. Fotografeer altijd op de M stand en die kwam weer goed van pas. (belichting)
Uitsnede gemaakt en alleen de kop iets verscherpt.

Het was nog vroeg in de ochtend en het zachte licht zorgde voor een warme sfeer. Ik was blij verrast toen er plots, voor mijn kijkraampje bij de vogelkijkhut, een hop een zandbadje kwam nemen. Wat een moment. Ik moest wel de grens opzoeken tussen scherpte en hogere ISO om de beweging een beetje te stabiliseren en die tot stilstand te brengen. Met dit resultaat ben ik wel tevreden.

Een beetje verlegen papegaaiduikertje op het eiland Lunga, Schotland. Langzaam kwam ie naar me toegelopen (ik zat daar alleen) en stopte. Ik 2 passen achteruit, hij 2 passen vooruit. En nog een keer, en nog een keer. Tot ik ver genoeg opzij ging en hij even over m'n jas ging lopen. Toen was het weer goed en kreeg ik m'n winterjas terug. Winterjas in de zomer? Zekers. We kwamen aan met regen en kou. Wist toen nog niet dat het een aardige dag ging worden. Schotland heeft inderdaad 4 seizoenen per dag...

M'n kleren op het grasveld in de zon gelegd om te kunnen drogen. Eindelijk zon en warmte. In regenbroek en laarzen op het natte gras kon ik dit portretje maken met die mooie snavel in tegenlicht. Hij hield net z'n kop even omhoog en ging daarna weer verder met het schoffelen van de grond.

De laatste tijd ben ik veel gefocust geweest op meervoudige belichting direct uit de camera, maar zo af en toe kriebelt het toch weer even om een uitstapje te maken naar een samengesteld beeld in Photoshop. Uiteraard allemaal van eigen beeldmateriaal.
Deze dark mood is samengesteld uit 5 verschillende beelden.

De zeearend vliegt met de gevangen vis weg naar de top van de bergen. Ik had erop gegokt dat hij na het vangen van de vis langszij zou komen zodat de bergachtige achtergrond ook op de foto zou staan. Ik stond hier op het bovenste achterdek te wiebelen. Leuk dat ie langsvloog.

Net als Maarten heb ik 2 weken na hem dezelfde reis gemaakt. Isle of Mull, Schotland. Ik heb geprobeerd de foto's van de spectaculaire visarenden net iets anders in te sturen anders lijkt het teveel op elkaar. Onder best moeilijke omstandigheden (wind, boot, regen) gelukkig toch een paar mooie visarenden kunnen ontmoeten. Wat een schitterende beesten zijn dat! Heb 'beïnvloede dieren" ook aangevinkt, want de schipper gooide zelf de vis in het water.

Wegvliegende rietzanger met prooi in de bek.

Klapperen om de aandacht te trekken, de rode snavel en oog steken mooi af met het zwart wit van het verenkleed.

Altijd leuk om deze snelle rakkers te kunnen vastleggen als ze een moment rust nemen.

De juveniel was zich van geen kwaad bewust dat iemand hem in het vizier had.
Deze moet nog heel veel leren want ze zijn als ze ouder worden behoorlijk schuw.

Als de situatie daar is dan ben ik de laatste die er niet wat mee doet.

Na zaterdag genoten te hebben van de bijzondere presentaties van Loes (Wildlife in Kenia) en Brigitte (The Art of Creative Photography), gingen we buiten fotograferen. Helaas.....geen enkele geslaagde foto gemaakt. Vandaag het Zuiderzeemuseum bezocht en op de heenweg even rondgelopen bij de Houtribsluizen, waar veel meeuwen en visdiefjes rondzeilden. Met de presentatie van Brigitte nog in mijn hoofd het idee opgevat om eens wat anders te doen en een van de door Brigitte besproken technieken uit te proberen: high key. De lichte visdief en de wat grijzige lucht en het eveneens wat grijzige water leende zich daar voor mijn gevoel goed voor.

Soms zijn fotografen niet zo gecharmeerd van foto's van de rugzijde van vogels.
Ik denk daar heel anders over.

Oef wat zijn dit snelle Jelles, maar blij dat er dus af en toe wel een scherpe op de plaat staan. Bij deze camera had ik nog geen eye detection en tracking, een extra uitdaging dus.

In de tuin van onze overburen broedde een Gekraagde Roodstaart. Op gepaste afstand konden wij genieten van het voeren van de jongen. Vorige week zijn de jongen uitgevlogen en is de rust weergekeerd. Soms spreidde het vrouwtje haar vleugels en dat moment heb ik kunnen vastleggen. Ik heb de hooglichten op het kopje omlaag gedaan en de kop wat verscherpt, ook ruis uit de achtergrond weggehaald

Een heel dun takje boog voorover en gaf deze baby engeltjesvleugels. Het takje was zo dun dat alleen de blaadjes overbleven in de foto. En precies op de juiste plek.

Als je jeuk hebt dan moet je maar even krabben.

Canadese ganzen op een creatieve manier gefotografeerd met een langere sluitertijd.
Doel was de gracieuze vleugel bewegingen op een dynamische manier vast te leggen.

Gefotografeerd door een raam met dubbel glas.

In de polder langs een poeltje loopt dit pulletje eigenwijs te struinen en op zoek naar iets eetbaars. Af en toe als er gevaar dreigt gaat hij plat op de grond liggen, zijn schutkleur is dan van grote waarde en hij is dan niet groter dan de hoop van de Canadeese ganzen die hier te zien is.

Vroeg uit de veren om het hanengedrag van de Korhoenders te fotograferen. Met laarsen aan waaden we om vier uur in de ochtend door een zompig moeras gebied waar de Korhoenders na een halfuur zich laten zien. Het schouwspel is hilarisch, aanvallen en terugtrekken, indruk maken op de ander.

Deze Grauwe ganzen staken met hun kroost de weg over. Toevallig had ik mijn camera bij me en was nog net op de tijd om deze foto te maken.

Deze mooie jongen ziet vaak op dit
takje in onze tuin, is echt z'n favoriete stek..

Wat mij betreft een geslaagde kruising, deze gans. Vader is een Canadese gans, moeder een grauwe gans. Vorig jaar voor het eerst 2 jongen. En 1 daarvan is er nu nog steeds. Niet helemaal 'nog steeds', want in de winter is ie vertrokken samen met de ouders. De verre vlucht naar Noord-Amerika (waarschijnlijk) heeft ie ook gered en is in maart ook weer samen met de ouders teruggekomen. Zoals je hier kunt zien heeft ie wat vreemde kleuren; lijkt heel veel op de Canadese, maar verkeerde kleur snavel en poten (roze ipv zwart). De hals heeft ook een bruine tint.

De houding van deze baby deed me denken aan Pino van Sesamstraat... Deze jonge mus werd na het uitvliegen in onze tuin 'neergezet' door de ouders. Samen met een 30-tal broertjes, zusjes, neefjes en nichtjes. Het leek hier wel de dagopvang. De houding van de mus is hier niet het vragen om voer, maar de ontdekking van z'n eigen lichaam. 'Waar zijn die dingen voor aan beide zijden?' Even later kreeg ie door dat die pluisjes jeuken en begon zichzelf netjes te plukken. Elk half uur kwamen de ouders ook langs voor de voedselverstrekking. 2e upload; het oog is wat verscherpt. Uiteraard is dit een crop, maar niet overdreven (tuintje is maar 4 meter). Ben benieuwd of ze dit jaar ook hier komen. Er zitten nu nog ca. 15 kids van vorig jaar te wachten.

Mooie soort die zo af en toe even komt buurten. Deze foto is van een paar jaar geleden.